Vrijdag 02-07-2010 18.10 uur

Vanmorgen om 6 uur Nederlandse tijd opgestaan en de laatste spullen ingepakt. We vertrokken met 3 koffers, 1 tas en 3 stuks handbagage naar Paul. Jesse stond buiten al op ons te wachten in zijn ridder outfit. Na alle bagage te hebben overgeladen naar de auto van Paul vertrokken we richting Schiphol. Het was erg rustig op de weg, dus we waren om ongeveer 8.15 uur op Schiphol.
Het was redelijk rustig bij de incheckbalie. Toch duurde het nog even, want de bagageband stond regelmatig stil. Ook moest de mevrouw achter de balie haar beide collega's een paar keer helpen. Maar na 15 minuten waren we dan toch echt klaar en konden we door de paspoort controle.
Vervolgens wat tijdschriften en puzzelboekjes kopen en vervolgens lekker rustig ontbijten. Vanaf 10 uur konden we al door de security bij gate F5. Dus daar nog een keer in een rij. En deze keer was het ook een echte lange rij. Toen we daar eenmaal doorheen waren, moesten we weer wachten voordat we aan boord konden. Nu begon Saphira toch wel wat ongeduldig te worden. Ze wilde nu toch wel heel graag het vliegtuig in en dat terwijl we er nog 11 uur in moesten zitten! Gelukkig ging het op rijnummers en waren we pas bij de laatste groep aan de beurt.
Het vliegtuig in rechtsaf en na 5 meter waren we al bij onze stoelen. Nummers 11A, 11B en 11C in de boeing 777-300. Dit zijn stoelen met extra beenruimte en dat scheelde inderdaad veel. Voor ons zaten maar 2 stoelen, dus Henk had gedeeltelijk nog meer beenruimte. Allemaal een eigen schermpje en afstandsbediening en keuze uit vele films, tv-series en spelletjes. Genoeg te doen dus. En daar hebben we ook zeker gebruik van gemaakt.
Het boarden was wat later van start gegaan en dus vertrokken we ook later. Om 12.00 uur stegen we pas op, terwijl de geplande vertrektijd 11.20 uur was. Maar dat maakte niet uit. Door wind mee nam de vliegtuig met 1 uur af tot maar 10 uur vliegen en dus was de geplande aankomsttijd 13.00 uur San Francisco tijd (9 uur vroeger dan in Nederland). En eerst zouden we om 13.20 uur landen. Dus we gingen toch nog inlopen.
De vlucht verliep voorspoedig en rustig. Saphira vermaakte zich ook uitstekend met het schermpje. Ze heeft de hele reis niet geslapen! Inderdaad landden we om 13.00 uur in San Francisco.
Aangezien we vooraan in het vliegtuig zaten, waren we redelijk snel uit het vliegtuig. Dus snel naar de immigratie voor de foto's en de vingerafdrukken. Van Saphira hoefden geen vingerafdrukken te worden genomen en dat vond ze best jammer. Uiteindelijk waren we al bij de bagageband, terwijl de koffers nog moesten komen. De eerste koffer was er redelijk snel, maar de anderen lieten nog even op zich wachten. Ondertussen werd de handbagage door een hond besnuffeld. Op zoek naar eten. Uiteindelijk vond hij bij een mevrouw een appel in haar tas, die ze meteen moest inleveren. Erg knap hoor!
Vervolgens door de douane naar buiten naar de taxistandplaats. Die was helemaal leeg, dus vroeg Henk zich af of we wel goed stonden. Maar gelukkig kwamen er na 1 minuut wel 10 taxi's tegelijk aangereden, dus konden we instappen. Op weg naar het Omni hotel. De taxichauffeur was erg aardig en luisterde soms naar een wedstrijd op de radio in het Spaans. Eerst hadden we het niet in de gaten, maar uiteindelijk begrepen we dat het de WK-wedstrijd van 's avonds was. Tja, bij ons was het net middag, dus daar dachten we niet aan. Overigens kregen we in het vliegtuig keurig de stand door, althans vanaf 1-1 en natuurlijk ook de 2-1. Alleen de 0-1 achterstand waren de piloten even 'vergeten' door te geven. De stewardessen liepen na afloop van de wedstrijd een polonaise door het vliegtuig. Hahaha!!!
In ieder geval waren we om 14.30 uur in het hotel. Het inchecken ging weer heel vlot en dus konden we snel naar kamer 904. Een prima kamer waar we alles meteen hebben neergegooid. Meteen maar op weg naar Lori's diner voor de lunch. Een lekkere hamburger! En natuurlijk Anchor Steam. En voor Saphira een vanille milkshake en een hotdog. En toen kwam de man met de hamer toch wel een beetje voorbij bij Saphira. Dus liepen we snel weer terug naar het hotel, zodat ze een dutje kon gaan doen. Henk en ik gingen ondertussen de koffers uitpakken. Ook wij zijn nu best moe. We hebben even gedoucht en gaan Saphira zo maar eens wakker maken. Dan gaan we nog even wat eten en dan echt slapen. En dan kunnen we morgen de stad eens beter gaan verkennen. De eerste indruk van Henk is dat het een hele relaxte stad is. En dat was mijn indruk 2 jaar geleden ook.
De proloog hebben we gehad. En nu begint de echte reis. We hebben er zin in!

 

Zaterdag 03-07-2010 18.30 uur

Gisteravond met veel moeite Saphira weer wakker gekregen om te gaan eten. Het was niet een groot succes, maar het was wel het beste. Anders was ze waarschijnlijk midden in de nacht alweer wakker geworden. Dus gisteren gingen we naar een Grieks restaurant met een zombie. Hahaha!!! Ze wilde ook niets eten, alleen maar een beetje brood. Wij hebben ook niet erg veel gegeten, alhoewel het heel smakelijk was. Maar we waren gewoon te moe. Dus om 8.30 uur waren we alweer terug in het hotel en gingen lekker slapen. 's Nachts wel een paar keer wakker geworden van de brandweer die met de sirene aan voorbij reed, maar verder heerlijk geslapen. We waren natuurlijk al wel vroeg wakker. Dus ging ik maar eens naar de dichtsbijzijnde Starbucks. Eén van de velen. Daar lekker koffie voor Henk en mij en warme chocomelk voor Saphira gehaald. Ondertussen de 2e helft van de wedstrijd Duitsland tegen Argentinië gezien. Jeetje, de Duitsers wonnen met 4-0.
Daarna rustig aangekleed en op zoek gegaan naar een leuk tentje om te ontbijten. Dat vonden we: Café de la Presse. Heerlijk ontbeten. Henk met eieren, bacon en toast. Saphira en ik met American pancakes. Ik had daar ook nog verse aardbeien en banaan bij. Heel gezond dus. Hahaha!!!
Na het ontbijt was het SHOPTIJD!!! Naar de Gap store. Leuke t-shirts voor Saphira en een spijkerbroek en blouse voor Henk gekocht. Met extra korting. Er is overal sale en ook nog extra korting in verband met de grote feestdag morgen: 4 juli, oftewel onafhankelijkheidsdag.
Daarna naar Union square en naar Macy's. Henk en Saphira keken hun ogen uit. Wat een groot warenhuis en wat is alles ruim opgezet. Fantastisch! Daar kochten we een zomerjurkje voor Saphira. Oorspronkelijk 40 dollar, afgeprijsd naar 15 dollar en uiteindelijk hoefden we maar 8 dollar te betalen. Extra korting voor 4 juli. Lachen! In de kelder at Saphira nog een Ben&Jerry ijsje. Die kostte bijna 5 dollar. Hahaha!!!
Vervolgens verder gelopen naar Market street. Daar zit Bloomingdales en een groot winkelcentrum met daarin nog een ander groot warenhuis Nordstrom. In het winkelcentrum zijn halfronde roltrappen. Het is echt gigantisch groot en heel mooi. Je weet gewoon niet wat je ziet. Ook Henk was danig onder de indruk.
Vervolgens was het tijd voor de apple store. Saphira wilde graag een iPod touch kopen. Het was echt gigantisch druk. Alsof ze brood verkopen. Vooral de iPads waren niet aan te slepen. Ze werden echt met pallets tegelijk naar de kassa gebracht om daar als zoete broodjes over de toonbank te gaan. En dat hield me nu nog even tegen om er ook één te kopen. Want het is helemaal niet apart om zo'n iPad te hebben. Iedereen heeft al zo'n ding lijkt het. Of misschien was het toch nog de prijs. Tenslotte ben ik voor een iMac aan het sparen en dat wordt dan weer verder uitgesteld. Maar zo'n iPad is echt wel een FANTASTISCH aparaat. Dus als we aan het eind van de reis weer terugkomen in San Francisco weet ik niet of ik me dan nog steeds kan bedwingen. We zullen het zien.
Na al dat geshop was het wel tijd voor de lunch. Een heerlijke ciabatta met kip, avocado, sla, mayonaise en bacon en voor Saphira een croissant. Terug naar het hotel om alle spullen weg te brengen. En vervolgens met de taxi naar Alamo square om de painted Ladies te bekijken. Het is hier overigens heerlijk weer. Strak blauwe lucht en 21 graden Celcius. Er waren dus erg veel mensen in het park bij de painted Ladies. Heel gezellig. We hebben er ook nog een tijdje gezeten, alhoewel je op sommige plekken wel uit je hemd waaide. Na een tijdje te hebben geluierd in het zonnetje (en natuurlijk de nodige foto's te hebben gemaakt) gingen we lopend op weg richting de opera. Daar hoopten we dan weer een taxi terug naar het hotel te kunnen krijgen. Onderweg stond er een oude vrouw op de straat te barbequeën. Het rook werkelijk geweldig! Heerlijke enorme grote spareribs en hamburgers. We maakten nog een praatje. De mensen zijn hier echt heel aardig. We kregen nog tips over het vuurwerk van morgen: waar we wel en waar we zeker niet moeten zijn in verband met de drukte.
Leuk om zo door de stad te lopen op plekken waar geen toeristische attracties zijn. Uiteindelijk kwamen we bij de opera. Althans, ik vond het niet een gebouw voor de opera, maar Henk wel. En hij bleek gelijk te hebben. Het gebouw dat ik op het oog had bleek het stadhuis te zijn. Saphira was het lopen inmiddels wel zat, dus toen ze een taxi zag stak ze haar hand op. De taxi stopte meteen! Dus erin en weer terug naar het hotel. Heuvel op en heuvel af en over talloze kruispunten met stoplichten. Dus optrekken en weer afremmen. En onderweg kwamen we weer een cable car tegen. Die rijden ook voor het hotel langs. Toen we vandaag trouwens langs de opstapplaats bij Market street kwamen, stond er een enorme rij voor de cable car. Er waren echt wel honderden wachtenden. Onvoorstelbaar. Dat hebben we dus nog niet gedaan.
Terug in het hotel nog even wat gedronken in de bar. En vervolgens maar eens gevraagd naar de WiFi-verbinding. Wij dachten namelijk dat die gratis zou zijn, maar dat bleek niet zo te zijn. Maar als we ons aanmelden voor een gold member programma, dan was het weer wel gratis. Krijgen we ook nog 2 gratis drankjes en een krant iedere ochtend. Uiteraard krijgen we dan steeds aanbiedingen via de mail. Maar ach, dat zien we dan wel weer.
Nu kunnen we in ieder geval de verhalen op de site gaan zetten. En morgenochtend eens even de moeders bellen. Nu liggen ze namelijk lekker te slapen. Straks nog even wat foto's uitzoeken en ook uploaden. Hopen dat het allemaal gaat lukken, dan kunnen jullie tenminste lezen en zien hoe het met ons gaat.
Het bevalt in ieder geval uitstekend. San Francisco is echt een leuke stad. Morgen gaan we redelijk vroeg richting de Golden Gate brug. Dan staat de zon namelijk op de goede kant van de brug. Dan ziet het er heel mooi uit. Maar dat is morgen weer. Straks weer even eten en dan toch maar weer op tijd naar bed. Want we zijn toch wel weer moe.
 

Zondag 04-07-2010 17.30 uur

Vandaag is het Independance Day in Amerika. De belangrijkste feestdag. Vanmorgen waren we erg benieuwd wat we ervan zouden merken. We waren alweer vroeg wakker. Terwijl we gisteravond toch niet heel vroeg in bed lagen. Na bij Lori's Diner te hebben gegeten gingen we om 10 uur naar bed. Lori's Diner is een jaren 50/60 tent waar zelfs een oude auto binnen geparkeerd staat. Gisteravond zaten we naast de auto. Begonnen met 'Beer battered onion rings' en zeer pittige 'Buffalo wings'. Daarna een lekkere steak gegeten.
Vanmorgen eerst samen met Saphira naar de Starbucks geweest om heerlijke koffie en chocolademelk te halen en lekkere dingen als ontbijt, zoals scones, croissants en bananen-notenbrood. Dus op de kamer ontbeten.
Om ongeveer 9 uur vertrokken we met een taxi naar de Golden Gate brug. Speciaal zo vroeg omdat ik weet dat de zon dan vanaf de goede kant op de brug schijnt. En dat levert mooie foto's op! En het weer was echt stralend. Een strak blauwe lucht met een felle zon. Maar eenmaal bij de brug aangekomen, bleek deze in zijn beroemde mist te zijn gehuld die vanaf de zee binnendrijft. Wel een heel mooi gezicht, maar toch ook wel een beetje jammer. Saphira was erg onder de indruk van de brug en ging enthousiast foto's maken. Toen wist ik het zeker: Saphira gaat geweldig genieten van deze vakantie! Ze vond het geweldig om over de brug te wandelen en we moesten alle bordjes vertalen. En er staan heel wat borden met waarschuwingen en dergelijke op de brug. We zijn bijna tot de helft gelopen. Soms verdween de mist een beetje en konden we de stad zien liggen en het volgende moment was er bijna niets meer te zien. Een hele aparte ervaring. Vervolgens weer terug gelopen en even naar de souvenirwinkel geweest. Daar kocht Saphira een sleutelhanger met een foto van de brug.
En vervolgens op weg naar de weg langs het strand, door Crissy Field. Een mooie wandeling. Op Crissy Field waren al heel veel Amerikanen aanwezig die daar hun kamp hadden opgeslagen. Tenten, stoelen en barbeques stonden over het grasveld verspreid. Vanavond is er namelijk vuurwerk in verband met 4 juli en dat kun je het beste vanaf Crissy Field bekijken. Dus zijn veel mensen daar al vroeg naartoe gegaan om een plekje te bemachtigen. Uitgedost in de kleuren van de Amerikaanse vlag, vlaggetjes in het gras gestoken en zelfs honden met allerlei versieringen. En natuurlijk veel eten en drinken.
Eenmaal bij de Marina aangekomen gingen we op zoek naar een taxi. Dit was namelijk al een hele wandeling en nu waren we wel toe aan de lunch. Eerst zagen we alleen maar taxi's die bezet waren, maar uiteindelijk zagen we een lege taxi. Dus terug naar het hotel. Daar de meeste spullen (vooral de jassen en truien die we op de brug wel nodig hadden) in de kamer achtergelaten. Op naar Cafe de la Presse. Wij een heerlijke hamburger met Franse frietjes en Saphira een chocoladecroissant. Ik had eerst ook nog een witte wijn, maar die vond ik niet lekker. Dus dan maar een Anchor Steam van de tap. Veel beter! De wijn werd niet eens op de rekening gezet. Heel netjes.
Vervolgens op weg naar het basisstation van de Cable Cars. We zagen het al somber in en dat klopte ook. Het was nog drukker dan gisteren. Dus dan maar met een taxi naar Lombard street. Konden we meteen met de taxi naar beneden over Lombard street rijden. Een hele aparte ervaring. Saphira keek haar ogen uit. Vervolgens onderaan Lombard street uitgestapt en ons in de mensenmassa gestort. Onvoorstelbaar, wat een toestand. Hahaha!!!! Echt Amerikaans. Maar ja, die stomme Nederlandse toeristen moeten het toch ook allemaal even zien. Hahaha!!! Zowel boven als beneden stond een verkeersregelaar en dat was ook echt wel nodig. Via de trap weer naar boven gelopen. En toen was de benenwagen wel op. Dus weer op zoek naar een taxi. We hadden geluk, want er werden net mensen afgezet bovenaan Lombard street. Dus we konden meteen instappen en terug naar het hotel. Nog even wat gedronken in de bar en nu meteen maar weer de website bijwerken. Ook Saphira is nu verhalen aan het schrijven en deze zullen we ook op de website gaan zetten. Er komt dus nog een menukeuze bij. Morgen gaan we naar Alcatraz en Pier 39 en dan hebben we de meeste hoogtepunten van deze geweldige stad wel gehad.
 

Dinsdag 06-07-2010 18.35 uur

Inmiddels zijn we aangekomen in de Carmel Mission Inn in Carmel-by-the-sea. En tot onze grote verbazing is er een zwembad bij. Aangezien we al om 4 uur hier aankwamen, konden we dus nog lekker zwemmen. Saphira was helemaal blij. Er zitten ook nog 2 hot tubs bij. Heerlijk voor onze vermoeide spieren na al die wandelingen in San Francisco. En laat ik daar eerst weer verder over vertellen.
Gisteren gingen we al om 8 uur met de taxi naar Pier 39. Daar hebben we eerst heerlijk ontbeten in het Eagle Café. Ze serveren daar overheerlijke ontbijt op hele grote borden. Saphira had 'chocolate chip pancakes', ik had 'blueberry pancakes' en Henk had een omelet met van alles erop en erbij. Heerlijk, maar we kregen het natuurlijk niet allemaal op. Vervolgens naar de zeeleeuwen. We waren eerst bang dat er helemaal geen zeeleeuwen meer waren, want we hoorden ze helemaal niet. Maar toen we er bijna waren, hoorden we ze gelukkig toch. Er waren er niet heel veel, maar ze zijn nog steeds geweldig leuk om te zien. Henk heeft volgens mij een hele speelfilm gemaakt en ook Saphira vond het allemaal geweldig om te zien. Maar op de achtergrond lonkte ook Alcatraz al. Nog even een souvenirwinkel in om rond te kijken en nog even naar het openbare toilet. Die zijn echt overal en heel goed verzorgd en nog gratis ook. Lopend naar 'Alcatraz landing', de pier waar de boten naar Alcatraz vertrekken. De boot van 10.30 uur werd volgestouwd en daarna mochten wij in de rij gaan staan. We stonden bijna vooraan. En ik wist nog van de vorige keer dat je vooraan links bovenop moet gaan zitten. Dan kun je Alcatraz de hele tijd zien als je er naartoe vaart. Henk heeft dus ook een tweede speelfilm gemaakt en Saphira bleef maar foto's maken. Ook van de skyline van San Francisco.
Eenmaal aangekomen op Alcatraz gingen we niet het saaie verhaaltje van de ranger luisteren, maar we liepen meteen door naar het 'cellhouse'. Daar kun je een audiotoer volgen, gewoon in het Nederlands. Dus liepen we alledrie met een koptelefoon op hetzelfde verhaal te luisteren en dezelfde route te volgen. Soms moesten we weer even de band stopzetten en afstemmen waar we waren, zodat we alledrie op hetzelfde moment ook hetzelfde te horen kregen. Het was heel erg indrukwekkend. Vooral Saphira was zeer onder de indruk van alles. Je hoort ook steeds verhalen over de gevangenis, zogenaamd vertelt door gevangenen en bewaarders. En je hoort ook geluiden, van celdeuren die dichtgaan bijvoorbeeld. Dat maakt veel indruk. Henk durfde wel in een donkere cel te gaan staan, maar de deuren kunnen helaas niet dicht. We konden hem dus niet helemaal in het donker opsluiten. Vooral het verhaal van de ontsnapping is ook geweldig om te horen en te zien. Daar hadden we Saphira van tevoren ook al over verteld, zodat ze het hele verhaal goed zou kunnen volgen. En uiteraard stopten we soms ook even om te praten over alles wat we zagen en hoorden.
Na de audiotoer zijn we nog een keer langs de cellen gelopen en ook naar de binnenplaats gegaan. Vervolgens gingen we nog aan de andere kant eruit om op San Francisco uit te kijken en over een deel van 'The Rock' te lopen. Het moet echt bijzonder frustrerend zijn geweest om de bewoonde wereld zo dichtbij te zien en ook te horen. Vooral met nieuwjaar bijvoorbeeld als er vuurwerk werd afgestoken. Zo dichtbij en toch zo ver weg...
We zijn met de boot van 14.00 uur weer teruggegaan naar Fishermans' Wharf. We wilden eigenlijk daar wat gaan eten en dan nog even terug naar de souvenirwinkel. Maar het was nu echt een gekkenhuis daar. Je werd bijna onder de voet gelopen door alle toeristen en eigenlijk hadden we daar helemaal geen zin in. Er stonden genoeg taxi's te wachten, dus gingen we terug naar het hotel. Vervolgens om de hoek bij één van de vele Subways broodjes gehaald en die op de kamer opgegeten. China town ligt bijna om de hoek van het hotel, dus gingen we daar nog even doorheen lopen. Een hele aparte wereld. We hebben ook nog een echte zijden kimono voor Saphira gekocht. Vervolgens gingen we moe maar voldaan weer terug naar het hotel. We hebben echt het idee dat we heel veel van San Francisco hebben gezien en het is ons allemaal zeer goed bevallen. We hebben afscheid genomen van San Francisco met een diner in Café de la Presse.

Vandaag hebben we eerst ontbijt gehaald bij Starbucks en op de kamer opgegeten. Vervolgens met de taxi van het hotel (een zeer luxe auto) naar het vliegveld van San Francisco om de huurauto op te halen bij Avis. Dat was ook weer een hele belevenis. Als we maar met zijn tweeën waren geweest, hadden ze ons een (duurdere) convertible willen meegeven. Maar dat ging dus niet door. En verder hadden we al de grootste en duurste auto om met meer personen in te zitten uitgezocht, dus daar konden ze verder niets meer aan veranderen. Nadat we al drie keer hadden gezegd dat we verder alleen nog onze dochter van 10 jaar bij opns hadden, vroeg de man van Avis toch nog of er nog iemand in onze groep was (naast Henk en mij) die in de auto zou gaan rijden. Nee dus! Hahaha!!! Een typische Amerikaan die heel belangstellend allerlei dingen vraagt, maar vervolgens helemaal niet luistert naar het antwoord. Uiteindelijk kregen we groen licht en konden we de auto gaan ophalen op de 3e verdieping op plek 8B. En ja hoor, daar stond ie. Een geweldige grote Chevrolet Suburban. Hij is echt HEEL GROOT! Er zitten zelfs treeplanken aan de zijkanten om in en uit te stappen. We zitten dus heel hoog en kunnen alles goed overzien. De achterste stoelen hebben we neergeklapt en alle koffers en tassen passen er makkelijk in. En hij zit en rijdt heerlijk. Daar gaan we dus wel van genieten.
Zuidwaarts over de 101 om op weg te gaan naar Carmel-by-the-Sea. En onderweg er even af om naar de Wal-Mart te gaan. Daar hebben we een navigatiesysteem en een grote koelbox gekocht. De koelbox kan zowel in de auto als op stroom worden aangesloten. Heel handig. Altijd koud drinken bij de hand, waar we ook zijn. Verder kochten we natuurlijk water, cola, bier, appelsap, koekjes, chips, tissues etc. Allerlei dingen voor onderweg. We hadden deze keer niet zoveel zin om te winkelen, dus dat hebben we nog niet uitgebreid gedaan. Dat komt een andere keer nog wel. Even wat gegeten bij de Burger King. Ja, alweer een hamburger. Iets anders was er niet. Er waren wel nog veel andere winkels. Er waren wel 20 grote gebouwen met allemaal verschillende winkels en overal een grote parkeerplaats bij. En als ik zeg groot, dan bedoel ik ook groot. Vervolgens verder op weg met de navigatie aan. De verwachte aankomsttijd stond op 14.45 uur. Mooie tijd! De weg naar Carmel is best afwisselend. Soms heuvelachtig en groen en dan weer heel plat en met zandduinen of tuinbouw. Vooral artisjokken worden hier verbouwd. Het was een mooie weg die soms een snelweg was en soms even niet meer. Dan was het een gewone vierbaans weg. Maar mooi was het wel, een goed begin!
En inderdaad kwamen we ongeveer op de verwachte aankomsttijd bij het motel aan. De kamer is prima en we hebben dus al lekker gezwommen. En er is zelfs gratis internet. Ook geheel onverwacht. Maar dat komt natuurlijk wel goed uit. Kan ik meteen weer even de website bijwerken. In ieder geval met dit verhaal. De foto's volgen later misschien nog. Morgen gaan we verder rijden naar Oxnard. Dat ligt in de buurt van Santa Barbara. Henk heeft gisteravond nog een hotelkamer geboekt met 2 slaapkamers. Ik ben benieuwd.

 

Woensdag 07-07-2010 17.00 uur

Gisteravond hebben we vlakbij het hotel gegeten. Henk en Saphira waren dat restaurant tijdens hun wandelingetje tegengekomen. Ze hadden er ook een kindermenu en Saphira heeft gesmuld van de pasta met kaas en boter. Henk en ik hebben ook heerlijk gegeten. Ik had ook nog een toetje genomen: zuurdeeg brood met kaneel en van alles en nog wat. Het was bijzonder lekker, maar natuurlijk veel te veel.
Vanmorgen vroeg opgestaan en om half 8 ontbeten in het hotel. Er was een ontbijtbuffet en dat vond vooral Saphira geweldig. Ze kon pakken wat ze wilde. Heel handig vond ze dat. Om ongeveer half 9 gingen we op weg. We zaten meteen op de 'Big Sur'. Dat is de scenic route langs de kust. En inderdaad is deze route erg mooi. Het was wat mistig en door de groene heuvels, begroeide rotsen en de zee deed het ons denken aan de scenic highway van Ierland. Het was werkelijk schitterend. De weg kronkelt langs de kust omhoog en weer naar beneden, om de heuvels heen. En soms wat verder het binnenland in. Dan kom je terecht in bossen met vooral veel naaldbomen. Het moet heerlijk zijn om hier te wandelen en er zijn dan ook veel resorts in de bossen. Soms is het bijna uitgestorven en zie je alleen een rijtje Amerikaans brievenbussen staan, terwijl er geen huis te zien is. Heel apart! We hebben echt ademloos gekeken en zijn regelmatig gestopt bij 'Vista Points'. Dat zijn uitzichtpunten. En daar zijn er heel veel van langs deze route. Bij sommige uitzichtpunten kijk je op een blauwwitte zee met vele rotsen waar het water tegenaan beukt. En bij andere punten kijk je op groene heuvels langs het water zo ver als je kunt kijken. Bij sommige uitzichtpunten lopen ook eekhoorns en sommige Amerikanen zijn daar heel bang voor. Dus toen een mevrouw in haar auto wilde gaan zitten en deze op slot vond, wist ze niet hoe hard ze naar haar man moest gillen dat hij heel snel de deur moest opendoen. Lachen!
Bijna aan het eind van de Big Sur is een plek waar olifantzeeleeuwen zitten. Sommigen lagen op het strand en anderen lagen op rotsen voor de kust. Het was op dat punt erg druk met toeristen, terwijl het verder toch heel rustig was op de weg. Maar het is een lange strook waar je naar de dieren kunt kijken, dus we hebben het goed kunnen zien. En ook veel foto's gemaakt. Ook met de telelens. We hebben daar echt wel een lange pauze gehouden, want het was erg leuk om te zien. Vervolgens weer verder gereden. Regelmatig moesten we stoppen in verband met wegwerkzaamheden. Dan was er 1 strook afgesloten en moest je op elkaar wachten. De wegwerkers geven duidelijke aanwijzingen en zwaaien en bedanken vriendelijk als je je eraan houdt. Nog heel gezellig ook dus. En we hadden toch geen haast! In de buurt van Santa Maria zijn we van de weg afgegaan om even wat te eten. Het werd de MacDonalds, want daar wilde Saphira graag een keer naartoe. Erg origineel. Hahaha!!! Vervolgens weer verder. En ook al is dit niet meer de Big Sur, dat wil echt niet zeggen dat het landschap hier niet mooi is. Nog steeds groen en heuvelachtig met een slingerende weg (soms 2-baans en soms 4-baans) en prachtige uitzichten. Hier en daar ligt een grote kale rots in de heuvels met eeuwenoude groeven erin. Prachtig om te zien. De navigatie stuurde ons een stuk binnendoor (was een stuk korter) en toen kwamen we langs heel veel paardenranches. Hier waren veel weilanden met soms ook grote kuddes koeien. Weer een heel ander landschap. Uiteindelijk kwamen we bij Santa Barbara weer op de snelweg CA-101 uit. Daarover reden we verder naar Oxnard. Het hotel heet 'Residence Inn Marriot' en ligt maar een stukje van de snelweg af. Dus morgen kunnen we weer snel op weg. We zijn nu al vlakbij LA. Het hotel bestaat trouwens uit allemaal huizen, die 4 kamers op de begane grond en 4 kamers op de bovenverdieping bezitten. Wij hebben een hoekkamer op de bovenverdieping. Dit was het enige hotel dat we niet van tevoren in Nederland hadden geboekt, maar die Henk op de laatste avond in San Francisco heeft gevonden en geboekt. De kamer heeft een zitkamer, een keuken, een slaapkamer en badkamer beneden en een slaapkamer en badkamer boven. En het zwembad (1 van de 2) ligt voor de deur! Henk en Saphira zijn nu dus ook lekker aan het zwemmen en straks gaan we even wat drinken. Ik stop er dus mee, want ze zullen zo wel komen. De foto's zijn ook weer bijgewerkt. Er zijn er nog een aantal toegevoegd aan het album van San Francisco en er is een album voor de Westkust bijgekomen. Veel plezier!

 

Donderdag 08-07-2010 17.30 uur

Zoals jullie misschien al in het verhaaltje van Saphira hebben gelezen, hebben we gisteravond gratis gegeten. Er was 'social hour' in het hotel. Dat is er iedere woensdag, dus we hadden geluk. Ze hadden hamburgers en hotdogs van de barbeque. En je kon  er nog van alles bij nemen. Zelfs het drinken was gratis. Nog nooit zoiets meegemaakt. Het smaakte ook allemaal prima. Vervolgens hebben we op de kamer nog een aantal spelletjes (jokeren en uno) gedaan. Daarna lekker gaan slapen.
Vanmorgen hebben we lekker rustig aan gedaan. We hoefden alleen maar van Oxnard door LA naar San Diego te rijden. Ongeveer 3 tot 4 uur, afhankelijk van de drukte. Eerst heerlijk ontbeten in het hotel. Ze hadden een uitgebreid buffet en je kon ook zelfs wafels maken. Dat vond Saphira erg leuk en vooral erg lekker, maar ook Henk en ik hebben er van zitten smullen. Vervolgens de auto weer inpakken en op weg. Het uitchecken gaat hier trouwens supersnel overal. Bij het inchecken geef je je creditcard al af en op de morgen dat je weer vertrekt ligt de rekening al op de mat. Die kun je dan van tevoren nakijken. Als je de kaartjes (sleutels) van de kamer dan weer inlevert en de rekening klopt, dan kun je meteen op weg. Prima geregeld! Ik zag eerlijk gezegd een beetje op tegen vandaag. Door LA heenrijden over drukke snelwegen is niet mijn idee van een leuke autorit. Gelukkig zag Henk er helemaal niet tegenop. We werden door de navigatie over de meest westelijke snelweg gestuurd en gingen dus ook niet over de meest drukke wegen in het centrum. Het was op sommige plaatsen nog steeds druk, maar we hebben niet echt veel file gehad. Uiteindelijk waren we om half 2 al bij ons volgende hotel, de Old Town Inn in San Diego. Onze kamer was alweer klaar, dus dat was wel fijn. We konden dus meteen op weg naar de lunch.
Daarvoor gingen we naar de Old Town van San Diego. We wisten helemaal niet wat het was, maar het bleek een nagebouwd stadje uit de 19e eeuw te zijn. Erg leuk om te zien. Er staan ook nog een paar originele huizen, waaronder een 'hacienda'. Er zitten een paar museums die je allemaal gratis kunt bezoeken. Verder zitten er voornamelijk winkels en restaurants in de nagebouwde huizen. Sommige winkels zijn echt vreselijke toeristenwinkels, maar er zitten ook winkels tussen die er uit zien als vroeger. De mensen die daarin bedienen zijn ook allemaal verkleed. Het was echt heel erg leuk. En we hebben heerlijk gegeten: Mexicaans. Tenslotte zitten we nu vlakbij de grens met Mexico. Saphira heeft nog een leren armbandje met een bloem gekocht en leren stukjes met veters om in het haar te doen. Het was echt een aangename verrassing om zoiets hier te treffen. We hebben dus weer een leuke middag gehad. Terug in het hotel zijn Henk en Saphira weer gaan zwemmen. Ik wilde de was even gaan doen, althans het ondergoed en de sokken. Tot mijn grote vreugde zag Henk dat er wasmachines en drogers in het hotel beschikbaar zijn. Een wasje draaien kost 75 dollarcent en de droger 1 dollar. Ik heb dus meteen alle vuile kleren gewassen. Het zit nu net in de droger. Hartstikke makkelijk zeg!
Straks gaan we ergens even wat eten en dan vroeg naar bed. Morgen is Sea World om 9 uur open en dan willen we er ook zijn. Het is maar 10 minuten rijden, dus dat is wel fijn. De kaartjes hebben we net al in het hotel gekocht, dus dat is ook al in orde. Eens kijken wat de dolfijnen, orca's, zeeleeuwen en andere zeedieren allemaal voor ons in petto hebben. Ik ben erg benieuwd en Saphira verheugd zich vooral heel erg op de orca's.
De foto's volgen later nog. Het internet is in dit hotel te traag om de foto's te kunnen uploaden, dus die houden jullie nog tegoed.

 

Zaterdag 10-07-2010 17.05 uur

Inmiddels hebben we 2 lange dagen achter de rug, dus laat ik bij donderdagavond beginnen. We hebben vlakbij Old Town bij Pizza Bella gegeten. We begonnen met knoflookbrood. Om je vingers bij op te eten. Heerlijk!!! Daarna Saphira aan de pasta en Henk en ik aan de handgemaakte pizza met zelf gekozen ingrediënten. We hebben nog nooit zulke lekkere pizza gegeten. We besloten toen al om de volgende avond ook hier te gaan eten, als dat tenminste zo uitkwam na de dag in Sea World. We gingen op tijd naar bed, want we wilden de volgende ochtend al om 9 uur in Sea World zijn.
Dus vrijdagochtend een eenvoudig, maar smaakvol, ontbijt in het hotel en op naar het park. We waren er al na 10 minuten rijden. Toen bij de ingang onze tassen werden gecontroleerd, werd plotseling de aandacht gevraagd voor het volkslied van Amerika. Dus hield onze beveliger meteen op met controleren en ging met zijn hand op zijn hart het volkslied staan luisteren. Zelfs veel (Amerikaanse) toeristen deden hetzelfde. Heel apart om te zien. Vervolgens konden we naar binnen. De eerste show was pas om 11.45 uur, dus daar moesten we nog wel even voor wachten. Dus maar eens rondlopen. Naar de dolfijnen dan maar om die te gaan voeren. Dat zou al vanaf 9 uur zijn, maar het was nog niet open. We hebben daar wel even gekeken. Je kon ze ook onder water zien en sommige dolfijnen kwamen bij het glas spelen. Er was zelfs een dolfijn die de mensen zo maar spontaan begon  nat te spetteren met zijn snuit. Erg leuk! Daarna gingen we alvast kijken bij het Shamu stadium, eens kijken of we al orca's konden zien. En ja hoor, die zwommen rond in de bakken achter de bak waar het optreden is. Jeetje, wat zijn die beesten groot. Je moet het echt zien om te geloven. Geweldig! Je kon ook onderwater kijken naar Shamu. Dan komt hij voorbij gezwommen vlak langs het glas waar je staat te kijken. En dan is het nog indrukwekkender. Ik heb een paar foto's gemaakt met Saphira die bij het glas staat te kijken naar Shamu en die zijn echt geweldig.
Vervolgens weer verder naar de eerste attractie. Zo'n wildwaterbaan met ronddraaiende bootjes. Maar die ging om 10 uur open. Dan maar verder naar het aquarium. Dat was heel ruim opgezet met hele grote aquariums met allerlei soorten vissen, groot en klein. Vervolgens was het 10 uur en gingen Henk en Saphira in de attractie. In de Efteling heb je dezelfde, die heet geloof ik de Piranha. Maar toen Henk en Saphira uit deze wildwaterbaan kwamen, waren ze echt drijfnat! Vooral Saphira was nat t/m haar onderbroek. En het was niet erg warm. Bewolkt en ongeveer 19 graden Celcius. Normaal gesproken neem ik altijd extra kleding mee, maar dat was ik deze keer vergeten. Dus op naar een winkel om te kijken voor kleren. We vonden een heel leuk joggingpak met daarop plaatjes van Shamu. Dus deze gekocht en Saphira omgekleed bij de babykamer. Hahaha!!! Die was namelijk lekker ruim. Saphira is erg blij dat ze nat was geworden, want nu heeft ze een mooi pak uit Sea World.
We besloten om ongeveer 10.45 uur richting Shamu stadium te lopen om een goede plaats te bemachtigen. Tot onze verbazing was het al open en zaten er al best wat mensen. We zaten dus wel goed op de 1e rij van de tweede ring, maar wel aan de zijkant. Maar dat maakte verder niet uit. Eerst dachten we nog dat het niet vol zou komen, maar uiteindelijk bleek het toch bijna vol te zitten. De eerste 16 rijen werden gewaarschuwd dat ze nat zouden worden en dat gebeurde inderdaad tijdens de show. Vooraf werden er nog allerlei films op grote schermen getoond. Er wordt echt een heel spektakel van gemaakt. En toen begon het eindelijk. Het was echt een geweldige show, maar het was ook snel weer voorbij. En omdat de trainers niet meer met ze mogen zwemmen, is de show toch wel minder spectaculair dan je zou verwachten. Ook Saphira was een beetje teleurgesteld. Het was wel mooi en die beesten zijn geweldig groot, maar toch was de show zelf niet heel fantastisch. Dus op naar de dolfijnenshow, eens kijken wat dat is. We liepen eerst nog langs de flamingo's, de zee-otters, de roggen en de zeehonden. Bijna 1 uur van tevoren waren we bij de ingang van de dolfijnenshow. De mensen stonden dubbeldik in de rij, echt niet normaal. Daar hadden we geen zin in, dus maar even verder kijken. Ah, een Starbucks kraampje. Daar wilde Anita wel even een lekkere bak koffie halen. Heerlijk! En misschien even wat eten. Maar dat was een ramp. Er waren geen kraampjes met hot dogs of iets dergelijks, je moest echt naar een restaurant. En daar was het echt ontzettend druk. Echt niet normaal. Ze hadden gewoon te weinig kassa's open. Dat was dus niet zo leuk. Dan toch nog maar even kijken of we nog naar de dolfijnenshow konden. De mensenmassa zou nu wel zo'n beetje op de tribunes moeten zitten. Maar terwijl we er naartoe liepen, werd er omgeroepen dat de show helemaal vol zat en er geen mensen meer bij konden. Balen!
Dus op naar wat andere dingen. Bijvoorbeeld naar de pinguins. Altijd grappig om die beesten te zien. Vervolgens naar Wild Arctic. We hadden geen idee wat het was, maar er werd voor van alles gewaarschuwd, dus ik vertrouwde het niet. Henk en Saphira gingen het samen uitproberen. Na ongeveer 20 minuten waren ze weer buiten. Ze hadden in stoelen gezeten en een film gezien. En doordat de stoelen bewogen, leek het net of ze in een helikopter zaten en over de noordpool vlogen. Daarna liepen ze verder en kwamen ze nog langs beluga walvissen (redelijk grote witte walvissen die op de noordpool leven) en ijsberen. Inmiddels had ik gezien dat je dat laatste ook gewoon lopend kon doen en de attractie kon overslaan. Dus gingen we alledrie nog een keer de looproute volgen. De beluga walvissen vond ik echt geweldig! Je kon ze ook nog onder water zien. De ijsberen waren erg lui, maar er laag er wel eentje vlakbij het raam. Met zijn grote achterpoot er bijna tegenaan. Vervolgens zijn we ook nog bij de pinguins binnen gaan kijken, want dat hadden we nog niet gedaan. Ook dat was erg leuk. Bij de restaurants was het nog steeds erg druk, dus dat gaven we maar op. Inmiddels hadden we al best veel gezien, we konden alleen nog naar een aantal shows. De dolfijnenshow wilde Saphira toch wel heel graag zien, dus gingen we om 14.30 uur al naar de ingang voor de show van 15.45 uur. We stonden vooraan! Maar al snel ontstond er een grote rij achter ons. We waren net op tijd! Om 15.00 uur mochten we al op de tribune gaan zitten. We zochten een mooi plekje bijna in het midden op de 1e rij van de tweede ring. Een superplek! We kochten maar even een zak popcorn en een flesje water. Nog vooordat de show begon werden we alweer vermaakt door een meneer die van alles vertelde over de dolfijnen. En ook waar de nieuwe show over gaat. Het gaat over een meisje, Marina, die een droom heeft. Ze droomt dat ze over de golven van de zee kan lopen. In haar droom komt ze de geest van de lucht en de geest van het water tegen. En uiteindelijk komt haar droom uit. De show bleek niet alleen tuimelaardolfijnen te bevatten, maar ook allerlei vogels, grote dolfijnen (die we niet kenden) en acrobaten. Het was echt een enorm spektakel en het was het wachten zeer zeker waard. Echt super! Overigens moest de show nog wel een keer worden stilgelegd, omdat er een dolfijn naar de waterbak van de show was gezwommen die daar niet mocht zijn. De trainers legden uit dat ze de dieren niet kunnen dwingen, maar dat ze alleen maar netjes kunnen vragen om dingen te doen. Gelukkig gingen alle dolfijnen uiteindelijk weer terug naar de achterbak en kon de show weer doorgaan. Dit was echt het hoogtepunt van deze dag.
Toen we het dolfijnenstadion uit kwamen, gingen we kijken of we nog bij de zeeleeuwenshow terecht konden. En jawel, we konden er nog in. Wat een geluk, want uiteindelijk zat ook deze show weer vol. Ook dti was erg leuk. Heel grappig. Met een paar zeeleeuwen, een otter en een paar trainers die allerlei tv-series (oude en nieuwe) gingen nadoen. Daarna waren we het eigenlijk wel zat. Dus gingen we naar de winkel. Saphira wilde graag iets voor Lodewijk en Roderick kopen. Wat ze heeft gekocht verklap ik nog niet, want misschien lezen zij dit verhaal ook wel. Verder kreeg Saphira van ons nog een grote handdoek met Shamu erop. En toen gingen we tevreden terug naar het hotel. Henk zette mij er onderweg nog even uit, zodat ik een tafeltje kon bespreken bij Pizza Bella. Dus daar hebben we weer gegeten. En het was weer heerlijk. We hebben ook de radiozender gekregen waar we zondag de finale van het WK op kunnen beluisteren. Eens kijken of het lukt. Vervolgens gingen we op tijd naar bed. Vandaag moesten we namelijk naar Flagstaff rijden en dat is vanaf San Diego zo'n 8 uur rijden, zonder stops. Tevens was ons verteld dat we dan ook nog eens 1 uur zouden verliezen, omdat het daar 1 uur later is.

Vanmorgen stonden we dus al vroeg op en gingen  om 7 uur ontbijten. Daarna de koffers in de auto en de moeder van Henk gebeld. We hadden begrepen uit het gastenboek dat ze weer thuis was. Dus maar eens even bellen hoe het ermee gaat. Het gaat gelukkig heel goed, alleen kon ze moeilijk praten. Ze was namelijk ook nog aan haar keel geopereerd.
Vervolgens op weg naar Flagstaff. We gingen via de I-8 East. Dat is de Interstate nummer 8 richting het oosten. Deze weg loopt langs de Mexicaanse grens. We kwamen weer erg veel Highway Patrol tegen. En eenmaal in Arizona kwamen we ook twee keer een Border Patrol Road Block tegen. De eerste keer mochten we meteen doorrijden. De tweede keer werd gevraagd of we Amerikaanse burgers waren. Nee dus. Toen moesten we onze paspoorten laten zien en vertellen waar we vandaag naartoe gingen. Vervolgens mochten we weer doorrijden. Dat viel dus erg mee. We namen ook nog de I-10 en de I-17. De I-17 is de scenic route van Phoenix naar Flagstaff. Adembenemend mooi. Het landschap veranderde onderweg trouwens heel erg. Eerst (in California) waren het groene heuvels, toen kale rotsblokken, zandheuvels, woestijn met cactussen en vervolgens nog naaldbomen. En heel veel bergen waar we ook regelmatig overheen moesten met de snelweg. De vrachtwagens komen er soms bijna niet tegenop en rijden uiteindelijk stapvoets als ze bij de top aankomen. We hebben ook hele lange treinen gezien die door meerdere locomotieven moeten worden getrokken en soms zelfs ook nog geduwd. Het zijn ook echt hele lange treinen, met 2 containers boven elkaar op iedere wagon. We hebben ze niet geteld, maar soms konden we de voor- en achterkant van de trein niet eens zien.
Inmiddels zijn we aangekomen in Flagstaff. Het is weer een prima eenvoudig motel met een klein zwembad. Dus daar liggen Henk en Saphira nu in. Straks gaan we even wat drinken en naar de Walmart die hier om de hoek is. En het valt mee. We kwamen hier om 16.45 uur aan, dus eigenlijk om 17.45 uur. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Het is hier gewoon dezelfde tijd als in San Diego, omdat Arizona niet meedoet met de zomertijd. Dus hebben we geen uur verloren vandaag. Goed nieuws. Het slechte nieuws is natuurlijk dat we dan van Page naar Moab 1 uur gaan verliezen. En dat is ook een lange rit. Maar goed, dat weten we nu. Dus daar kunnen we rekening mee houden.
De foto's moeten nog steeds even wachten. Die moet ik nog uitzoeken. Heel misschien vanavond nog, maar dat denk ik niet. Het zal wel moeten wachten tot in Page. Alhoewel we dan ook weer de Grand Canyon hebben gezien (morgen) en ik daar dan natuurlijk ook weer over moet vertellen. Maar misschien moet ik het morgen maar even kort houden en de foto's in orde maken. Tenslotte zegt een plaatje meer dan 1000 woorden.

 

Maandag 12 juli 2010 18.30 uur

Gisteren reden we vanaf Flagstaff naar de Grand Canyon. Het is een enorm mooie weg die daar heen gaat, met veel naaldboombossen. Maar ook met grote vlaktes, een soort weidevelden. Het eerste deel van de weg was bijna verlaten, we kwamen eigenlijk niemand tegen. Tot we bij de highway naar de Grand Canyon kwamen, daar werd het al wat drukker. En toen we nog ongeveer 10 mijl van de ingang van het park af waren, werd het heel erg druk. We reden in file verder. Bij de ingang van het park kochten we meteen een Nationale Parkenpas. Kost 80 dollar en dan heb je met het hele gezin een heel jaar toegang tot alle nationale parken van Amerika. We reden verder. Het verbaasde ons enorm dat het hier nog zo groen is. We verwachtten eigenlijk dat het kaal zou zijn. Bij de splitsing kun je linksaf naar Grand Canyon Village. Daar zijn allemaal hotels en restaurants en winkels en de shuttlebussen naar bepaalde uitkijkpunten. Wij besloten deze drukte niet op te zoeken, maar meteen rechtsaf te slaan naar een drietal uitkijkpunten die in de boeken worden aanbevolen. De eerste stop was bij Grand View Point. Daar was het best druk, maar gelukkig vonden we nog een parkeerplaats. Uitstappen en een stukje lopen naar het uitkijkpunt. En dan weet je niet wat je ziet. Het dringt niet tot je door. Dat is echt onmogelijk. Het is zo groots! Eerst zie je 1 berg en als je 10 minuten lang ernaar hebt gekeken, dan blijken het ineens heel veel bergen achter en naast elkaar te zijn met kloven ertussen. De diepte (zowel in de verte als naar beneden) dringt eerst echt niet door. Het is niet te bevatten voor ons menselijk brein. Maar goed, genoeg van dit gezwam. Het is gewoon erg indrukwekkend om te zien. Het woord mooi kan ik ook gebruiken, maar er zijn toch wel dingen die mooier zijn. Zoals bijvoorbeeld Bryce Canyon. We gaan daar nog naartoe, maar ik ben daar 2 jaar geleden al een keer geweest. En dat vind ik echt veel mooier dan de Grand Canyon. Maar de Grand Canyon is gewoon indrukwekkender, vooral omdat het zo enorm groot is.
We reden verder naar het volgende uitkijkpunt: Moran Point. Dit is mijn favoriet geworden. Ik vind dit echt een geweldig mooi uitkijkpunt. Vraag me niet waarom, dat is gewoon een gevoel. Ook hier hebben we weer een tijdje gekeken en de punten die we in ons op hadden genomen bij Grand View Point weer proberen op te zoeken. En dat lukte! Daarna weer verder naar Lipan Point en ook hier weer een tijdje gekeken. Het blijft niet te bevatten. En als je dan later op de kaart kijkt, blijkt dat je maar een klein deel van de Grand Canyon hebt gezien. Het is nog veel groter!
Vervolgens verlieten we het park via de oostelijke uitgang. De hele weg door het park was trouwens groen met soms een blik op de Grand Canyon waar de begroeiing dunner is of waar de weg echt vlak langs de canyon loopt. We reden verder naar Page bij Lake Powell. Onderweg kwamen we helemaal geen benzinepomp of iets dergelijks tegen. Op weg van Flagstaff naar de Grand Canyon trouwens ook niet. We hadden de auto 's morgens in Flagstaff echter alweer helemaal vol getankt, dus dat was geen probleem. Maar het viel wel op, omdat we de andere dagen echt iedere 10 mijl wel een 'food exit' en minstens 2 benzinepompen tegenkwamen. Het kan hier dus heel verschillend zijn, wel iets om rekening mee te houden.
In Page kwamen we aan bij het hotel. Het is een erg mooi hotel, heel verzorgd en netjes. En ook leuk aangekleed, zowel binnen als buiten. Er zit ook weer een heerlijk zwembad bij, alleen is het daar wel steeds erg druk. Vooral aan het eind van de middag. Er zijn hier veel Fransen en die hebben allemaal veel kinderen bij zich. We wilden na de lange rit lekker wat drinken, maar dat kon helaas niet. Het restaurant was nog niet open en dan mochten ze ook nog geen drinken verkopen. Rare regels hier allemaal. En nu besef ik me dat ik nog iets ben vergeten te vertellen. Toen we uit Flagstaff vertrokken, gingen we eerst nog naar de Wallmart. We wilden nog wat muesli-repen kopen en blikjes bier. Toen we bij de kassa stonden, zei de kassajuffrouw iets. We verstonden het eerst niet goed. Maar het bleek zo te zijn dat ze op zondag voor 10 uur 's morgens geen alcohol mogen verkopen. Vanaf 10 uur mag je wel weer dronken worden. Hahaha!!! Echt een raar land. Toen we heel verbaasd keken, zei ze nog wel dat het per 1 augustus zou gaan veranderen. Maar ja, daar hebben wij nu niets aan. Geeft niks, dan maar zonder bier op pad. We hadden nog een kleine voorraad.
We hebben gisteren ook nog lekker gezwommen in het zwembad en gingen eten in Peppers. Dat is het restaurant dat bij het hotel zit. Henk had op internet gelezen dat het een goed restaurant is voor een redelijke prijs. En dat klopt inderdaad. We hebben echt heerlijk gegeten. Ja, alweer dus. Hahaha!!! Maar we slaan de lunch regelmatig over hoor! Moe, maar voldaan gingen we naar bed. We sliepen vanmorgen lekker een beetje uit en gingen tegen 9 uur pas ontbijten. Het ontbijt is hier weer heel uitgebreid. Daarna maar eens informeren naar een boottocht op Lake Powell. Dat was nog mogelijk om 13.00 uur. Een tocht van 2½ uur. En dan ga je naar Navajo Canyon en naar Antelope Canyon. Prima! Dus gereserveerd. Daarna lekker gezwommen in een erg rustig zwembad en om half 1 maar eens op weg naar Wahweap Resort waar de boot zou vertrekken. Er stond al een hele rij mensen te wachten om de boot op te gaan. Oeps! Wij moesten eerst nog betalen en vervolgens kregen we ook onze 'boarding pass'. En dat ging allemaal heel erg traag. Inmiddels was iedereen al richting de boot vertrokken. Balen, want we hadden bovenop willen gaan zitten. Dat ging dus niet meer, dus moesten we binnen zitten. Wat waren we achteraf blij. Het was namelijk snikheet en bovenop in de volle zon was het niet uit te houden. Wij zaten lekker binnen in de schaduw en konden soms ook even naar buiten. De ramen konden ook deels open, dus foto's maken ging ook prima. Het was een erg mooie tocht. De eerste canyon die we in gingen (Navajo) was nog redelijk breed, maar al heel indrukwekkend. Daarna langs hele mooie rotsen die uit het water opstijgen op weg naar Antelope Canyon. Dit is ook de canyon die je te voet kunt bezoeken. Daar hadden we echter niet voor gekozen. Het is dan natuurlijk wel een ander deel van de canyon die je te zien krijgt dan vanaf het water. Het werd steeds smaller, met soms weer een stukje dat wat breder was. We gingen heel langzaam en dat moest ook wel. Het was ontzettend mooi en heel apart om tussen die steile wanden door te varen. Uiteindelijk gingen we op een iets breder stuk omdraaien en dat ging allemaal maar net. En toen gingen we er langzaam weer uit, 'zoals een kurk uit een flessehals' zei de kapitein van de boot. Vervolgens gingen we nog even naar de Glen Canyon dam. Daarachter stroomt de Colorado rivier. En toen weer terug naar de Wahweap Marina. Het was een erg leuke boottocht en we hebben weer veel natuurschoon gezien.
Vervolgens hebben we weer ergens wat gedronken. Ik heb nu de 'lemonade' ontdekt. Heerlijk! Lekker voor de dorst, of tegen de dorst eigenlijk. Daarna nog even door het dorp Page gereden en naar de Wallmart geweest. Deze keer kregen we het bier wel mee. Saphira heeft nog een pyjama van Hannah Montana gekocht. Straks gaan we weer lekker eten bij Peppers en morgen op weg naar Moab via Monument Valley.

 

Woensdag 14 juli 2010 15.30 uur

Dit is de eerste keer dat ik 's middags tijd heb om te schrijven. We hebben vandaag dan ook een rustdag. Maar eerst beginnen we waar ik de vorige keer ben gestopt. Gisteren vertrokken we alweer redelijk op tijd (8 uur) naar Moab. We zouden langs Monument Valley rijden en hadden besloten om in ieder geval even vanuit de verte te kijken en wat foto's te maken. Tijdens het plannen van deze reis moesten we namelijk keuzes maken. Je kunt niet alles zien en daardoor was een bezoek aan Monument Valley afgevallen. De reis verliep echter voorspoedig en de navigatie gaf aan dat het vanaf Monument Valley nog maar een kleine 3 uur rijden was naar Moab. Dat viel dus allemaal erg mee. We zouden echter nog wel 1 uur verliezen, doordat het in Moab 1 uur later is dan in Page. Maar dan nog zouden we vroeger arriveren dan verwacht. Dus besloten we Monument Valley ook maar even in te gaan. We hebben toch een Nationale Parken pas. Helaas bleek bij de ingang dat dit een indianenpark is en dat je daar apart voor moet betalen. Maakt niet uit. Toch maar naar binnen. We stopten even op de parkeerplaats om te kijken naar de informatie die we hadden gekregen. Er is een route van 17 mijl die door Monument Valley voert. Dit is echter een onverharde weg, maar alsnog dachten we dit wel in een kleine 2 uur te gaan redden. Dus gingen we op weg. Het eerste deel van de onverharde weg zat al vol bobbels en gaten en eigenlijk werd het alleen maar erger. We gingen namelijk ook nog bochten om en heuvels op en af. En soms was er een stuk met mul zand. Na ongeveer 15 minuten zagen we een bordje en een soort van parkeerplaats. Dus maar even stoppen en foto's maken. Oeps, dat klinkt net alsof het niet mooi is. Dat is niet waar hoor! Het is allemaal ontzettend mooi om te zien. Maar het is eigenlijk de hele tijd mooi. Alleen is er soms een goed uitzicht op bepaalde 'bergen' en daar staat dan wat extra uitleg en dat is dan blijkbaar ook DE plek om een foto te maken. Op die plekken staan trouwens meteen kraampjes van Navajo's om allerlei kralen, potten en dergelijke te verkopen. Die kom je onderweg ook heel erg veel tegen, vooral bij de plekken met 'scenic views'. We keken eens op de kaart waar we waren. Nou, bij nummer 1 dus en dat was echt helemaal aan het begin van de 17 mile drive. Maar eens een stukje verder kijken waar we nummer 2 tegenkomen. Dat duurde best wel lang. Dus uiteindelijk besloten we (na nog wat foto's te hebben gemaakt) om te keren en weer terug te gaan rijden. Onze schatting van 2 uur was een beetje optimistisch. We zouden er nog langer over gaan doen en daar hadden we geen tijd voor. En ook geen zin in, want we werden de hele tijd behoorlijk door elkaar geschud. Terug naar de parkeerplaats dus. Henk was wel heel blij met de auto, want hij staat hoog op de wielen en het is ook een 4WD. Dus we kwamen makkelijk tegen de heuvels op.
Eenmaal terug op de parkeerplaats besloten we meteen naar het toilet te gaan en even wat te drinken. Saphira en ik waren nog net op tijd bij het toilet, maar Henk niet. Na ons kwamen er namelijk een paar bussen of zo aan. Dus na ons waren er wel 40 vrouwen die in de rij stonden voor het toilet. Oeps! Henk wachtte dus maar even tot na het drinken, want bij de mannen was het ook best druk. Na het drinken was het bij de vrouwen nog net zo druk, maar bij de mannen een stuk rustiger. Dus kon Henk uiteindelijk ook met een lege blaas weer verder. Wel zo prettig! De bedoeling was om onderweg nog even iets te eten en dan om ongeveer 4 uur in Moab aan te komen. Zo laat hadden we met John en Carla afgesproken. Maar we kwamen helemaal niets meer tegen onderweg, alleen nog een paar half uitgestorven dorpjes en al zeker geen restaurants. Dus maar verder rijden naar Moab. Vlak voor Moab kwamen we langs de KOA waar John en Carla met de camper stonden. Maar toen was het net 3 uur geweest, een beetje vroeg dus nog. Dus besloten we naar onze lodge te rijden, dat zou maar zo'n 20 minuten zijn. We reden heel Moab door en toen we er weer bijna uitreden kwam de weg naar rechts die we moesten hebben: een scenic byway zoals ze dat noemen. De 2-baans weg kronkelt om rode rotsen heen met links daarvan de Colorado rivier en daarnaast ook weer hoge rode rotsen. We reden dus echt een canyon in. Plots begrepen we het adres van de lodge: Mile Post 14. Dat betekent dat we bij mijlpaal 14 de bestemming hebben bereikt. Dus 14 mijl over de kronkelende weg langs de rivier. Het is een schitterende weg. Ik lette erg goed op, want ik had beloofd om 's avonds terug te rijden. Dan kon Henk bij John een paar biertjes drinken. Net na mijlpaal 13 gingen we weer een bocht om en zagen we de huisjes al aan de rivier liggen. Een schitterende plek. Het is de eerste 'open plek' in de canyon. Vroeger heeft hier altijd een ranch gezeten en er zijn hier ook veel films opgenomen, waaronder Rio Grande met John Wayne. Maar ook City Slickers 2 bijvoorbeeld. Ergens de vorige eeuw is de laatse van de familie die de ranch in bezit had gestorven en de ranch is in 1990 gekocht door een Amerikaan die altijd al een ranch wilde hebben. Een paar jaar later is hij begonnen met het bouwen van de lodge en die is nu ongeveer 7 jaar open. Het is hier echt fantastisch. Het uitzicht is geweldig en alles is echt in de stijl van een ranch. Het is hier ook erg schoon en heel erg verzorgd en compleet. De prijzen zijn trouwens ook normaal, ook al ligt het uds vrij afgelegen. We kunnen hier ontbijten (buffet), lunchen (barbeque buffet) en dineren (menukaart). En tot onze grote verbazing is er ook een groot zwembad bij, wasmachines en zelfs ook internet. Dus kan ik de website toch weer bijwerken. Ze hebben ook paarden en daar kun je ook ritten mee maken. Alleen duurt dat bijna 4 uur en dat vinden we voor Saphira te lang. Maar we gaan vanavond wel even bij de paarden kijken. Hartstikke leuk.
Na het inchecken bleek het inmiddels 4 uur te zijn. Tijd om John te sms-en dat het iets later zou worden. Het is vanaf hier namelijk nog ongeveer 35 minuten terug naar de KOA. En de koffers moesten ook nog worden uitgeladen. Maar...geen bereik met de telefoon op deze afgelegen plek. Wat nu? Even vragen bij de receptie. En toe kreeg ik dus te horen dat er wel WiFi is. Mooi, dan bellen we John even via Skype. Ja hoor, dat werkte. Koffers uitladen en toen ging Henk mij de auto even uitleggen. Ik had namelijk nog helemaal niet gereden. Maar het is natuurlijk niet moeilijk, het is gewoon een auto en nog een automaat ook. Alleen...het is wel een ENORM GROOT BAKBEEST. Hahaha!!!! Even een stukje rijden over het terrein van de lodge en daarna nam Henk het eerst maar weer over. Om ongeveer half 5 reden we naar de KOA. John kwam al naar de ingang gelopen om ons op te vangen en ons de weg te wijzen naar de camperplek. Heel erg apart om bijna aan de andere kant van de wereld familie te zien. Hahaha!!! Bij de camper begroetten we Carla, OIaf en Peter. We gingen eerst lekker wat drinken en Saphira kreeg een ijsje. Door de te kleine koelkast ging de barbeque niet door, dus gingen we uit eten. John reed met de camper naar een parkeerplaats bij een hotel in Moab. Aan de kant van onze weg. Daar stapten ze bij ons in de auto om verder te rijden. Maar dan hoefden wij ze in ieder geval niet weer helemaal naar de andere kant van Moab te brengen na het eten, dat was wel fijn. Aangezien er 8 mensen in onze auto kunnen zitten (als we de koffers niet bij ons hebben), pasten we er allemaal makkelijk in. Inmiddels was ik natuurlijk achter het stuur gekropen en toen wees John het restaurant aan waar we naartoe moesten. Bovenop een berg via een smalle verharde weg met veel gaten. Fijn! En dat tijdens mijn eerste rit. Gelukkig kwamen we geen tegenliggers tegen. Het restaurant heeft een geweldig uitzicht over Moab. En vooral toen het later donker werd, zag het er heel mooi uit met alle lichtjes. We hebben heerlijk gegeten en het was erg gezellig. Vooral Saphira en Olaf wisten elkaar prima te vermaken. Wel erg veel moeite allemaal voor een gezamenlijk etentje. Jeetje, eerst duizenden kilometers vliegen en dan nog eens duizenden kilometers rijden. Hahaha!!!! Na het eten heb ik ze de berg allemaal weer afgebracht en zetten we de familie weer bij de camper af. We namen afscheid en wensten elkaar nog een goede voortzetting van de reis. Zij zouden vandaag namelijk alweer verder reizen. Het was echt toeval dat zij hier nog net waren toen wij aankwamen. Super! Toen begon de terugweg voor mij. In het donker over de kronkelweg naar de lodge. Het viel eigenlijk best mee, alleen heb ik wel rustig gereden. Moe maar voldaan stapten we in ons bed.
Vanmorgen een beetje uitgeslapen, alhoewel het ontbijt maar tot 9 uur is. Dus we waren om 8 uur wel alweer op weg naar het ontbijt. We hadden besloten vandaag een rustdag te nemen. Het is er ook een geweldige plek voor. Dus we gingen na het ontbijt lekker zwemmen. Wel pas nadat we elkaar met factor 50 hadden ingesmeerd. Het gaat hier namelijk heel erg hard. Heerlijk gezwommen en daarna even terug naar het huisje. Vervolgens naar de bbq-lunch. Eerst was het heel druk, dus wachtten we nog maar even. Maar daarna hebben we heerlijk gegeten en even de tipi's bekeken die hier ook op het terrein staan. Niet om in te slapen hoor. Ze staan er gewoon als versiering. Daarna weer terug naar het huisje. Henk en Saphira spelen de hele tijd allerlei spelletjes en ik werk dus even de site bij. Ik zal straks Saphira het gastenboek even laten lezen, want er zijn berichtjes door Lodewijk en Roderick achtergelaten. En Saphira wilde ook nog wat verhalen schrijven. Dus hier laat ik het even bij.

 

Vrijdag 16 juli 2010 15.15 uur

Gisteren zijn we naar Arches National Park geweest. Dit park staat bekend om zijn natuurlijke bogen die op een ingewikkelde wijze zijn ontstaan. Ik zal het proberen uit te leggen. Vroeger waren er in dit gebied een aantal binnenzeeën. In miljoenen jaren zijn deze meerdere keren droog geworden en weer volgestroomd. Iedere keer als een zee droog werd, bleef er een zoutlaag achter. Bovenop deze zoutlaag is steen gevormd. De zoutlaag is gaan schuiven. Op een gegeven moment kon de zoutlaag niet meer verder en wilde dus omhoog. Hierdoor brak het steen soms. Soms ook nog net niet, maar werd het steen wel omhoog gestuwd. Het steen begon te eroderen en dus sijpelde er water doorheen dat de zoutlaag op heeft gelost. Hierdoor ontstonden er een soort vinnen van steen. Deze vinnen zijn weer door de wind en water aangetast en daar zijn soms aan de onderkant brokstukken vanaf gevallen. En zo zijn de bogen ontstaan. Pas na het bekijken van een film met allerlei afbeeldingen begreep ik het echt. Het is weer een geweldig natuurfenomeen. Het verandert trouwens nog steeds en ze denken dan ook dat over een tijd helemaal geen bogen meer aanwezig zijn. Dat ze dan zijn ingestort of op een andere manier zijn verdwenen. Aan de andere kant komen er ook nog steeds bogen bij. Het is dus een fascinerend gebied.
Bij Arches aangekomen stopten we eerst even bij het visitor center voor wat informatie. Vervolgens gingen we met de auto op weg. Er loopt een weg van ongeveer 29 kilometer door het park heen en vanaf een aantal parkeerplaatsen kun je wandelingen maken. Eigenlijk dacht ik van tevoren dat Arches alleen maar uit zand en bogen bestaat, maar dat is helemaal niet zo. Ook hier is er weer een divers landschap met een soort duinlandschappen en grillig gevormde rotsen en groene vlaktes. En met groen bedoel ik dan verschillende kleuren groen en zelfs blauw. Prachtig mooi allemaal! We waren eigenlijk van plan om naar de delicate arch te wandelen. Dit is een beroemde boog die iedereen wel kent. De wandeling zou echter bijna anderhalf uur (enkele reis) in beslag gaan nemen en het was 95 graden Fahrenheit in de schaduw. Dat leek ons dus geen goed idee. We gingen dus maar naar een parkeerplaats waar je een kortere wandeling kon maken naar een 'lower viewpoint' en een 'higher viewpoint' om de boog te zien. Het lage punt was maar 90 meter wandelen. Geen probleem dus. We konden de boog vanuit de verte bewonderen. Dan toch maar even de wandeling naar het hogere punt van 900 meter. Het begon heel makkelijk met een kleine helling. Maar uiteindelijk werd het een behoorlijke klim. Het was dus niet ver, maar wel redelijk pittig. Maar toen konden we de boog wel al van een stuk dichterbij bewonderen. Het was maar goed dat er mensen bij de boog waren, want anders hadden we niet kunnen bedenken hoe groot de boog eigenlijk is. Alles valt namelijk een beetje weg in het immense landschap en lijkt plotseling redelijk klein. Maar het is dus allemaal heel erg groot. De tocht terug was een stuk makkelijker, want dat ging naar beneden. Onderweg stonden steeds mensen in de schaduw van een enkele boom die je onderweg tegenkomt. Sommige mensen gaven het ook maar op en gingen terug. Het was dan ook heel erg warm!
Terug bij de auto eerst maar even wat water drinken (meegenomen in de koelbox) en lekker afkoelen met de airco. Verder rijden door dit magnifieke park. Het bleef allemaal ontzettend mooi en soms stopten we bij een uitzichtpunt om even wat foto's te maken. Saphira mocht trouwens met mijn andere goede camera foto's maken en dat vond ze geweldig interessant. Henk had nu dus met 2 fotografen te doen en hierdoor voelde hij zich soms meer een chauffeur/gids dan een medereiziger. Hahaha!!!! Ik ga straks eens even kijken wat Saphira allemaal voor foto's heeft gemaakt, ik ben erg benieuwd. Ze zag onderweg ook steeds allerlei zaken en fotografeerde dan gewoon door het raampje. Lang leve het digitale tijdperk.
Ik wilde graag naar de Landscape Arch. Dit is de grootste natuurlijke boog ter wereld en heeft een spanwijdte die groter is dan een American Footballfield. De Landscape Arch zit helemaal op het einde van de weg bij Devils Garden. Hier is een hele grote parkeerplaats die bijna helemaal vol stond. Gelukkig vonden we nog een plekje en liepen naar het informatiebord. De wandeling bleek 1,3 kilometer te zijn enkele reis, dus 2,6 kilometer in totaal. Een behoorlijke wandeling in deze warmte met de felle zon op je. Maar we gingen er toch maar aan beginnen. We namen 2 flesjes water mee. De wandeling naar de boog is erg mooi. Op zich is het een makkelijke wandeling met weinig hoogteverschillen erin. Maar in de hitte wordt alles moeilijk en Saphira had het dan ook behoorlijk lastig. Maar ze vond het wel erg mooi. Onderweg konden we ook de 'vinnen' goed zien. Het is een heel apart verschijnsel. En ook heel veel ander grillig gevormde rotsen, de één nog mooier dan de ander. En soms hadden we weer een vergezicht tussendoor. Uiteindelijk kwamen we bij de Landscape Arch aan. In één woord: PRACHTIG!
Sinds er een aantal jaar geleden een groot stuk van de boog is afgebroken, mogen er geen mensen meer naar de boog toe wandelen. Je kijkt ook hier dus weer van een afstandje. En ook hier moet er weer even goed tot je doordringen hoe groot dat ding nu eigenlijk is. Veel groter dan je denkt. En hier konden we het dus helaas niet vergelijken met mensen die erbij liepen. Het dunste punt van de boog is overigens nog maar 1,8 meter dik en ze weten dan ook niet hoe lang deze boog nog heel zal blijven. De verwachting is dat de boog op een dag instort. En dat kan ik me goed voorstellen. Ze denken trouwens ook dat dit de oudste boog in het park is. Na al dit moois te hebben gezien, begonnen we aan de terugtocht. Gelukkig hadden we nog een flesje water over en die hebben we onderweg ook goed gebruikt. Vooral Saphira kreeg voldoende te drinken en soms even wat water in haar nek. Terug bij de parkeerplaats was een kraan en dat wisten we al. Dus daar liepen we snel heen om ons even lekker nat te maken. Daar koelden we wel weer van af. Heerlijk! Na deze wandeling van bijna anderhalf uur waren we het wel zat. Althans, het gewandel. We besloten dan ook om niet meer naar de windows section te rijden. Daar zouden we namelijk weer een stukje moeten wandelen alvorens we een aantal bogen zouden zien. Het is echt heel mooi en we wilden het echt wel zien, maar het was gewoon te heet om nog een keer de auto uit te gaan voor een wandeling. Heel jammer. Dus terug naar het beginpunt: het visitor center. Daar heeft Saphira nog een pen gekocht in de winkel en we hebben nog een film gezien over Arches en over Canyonlands. Dat is een ander park hier in de buurt. Maar daar moeten we vanaf de Lodge 47 mijl voor rijden en voor Arches maar 16 mijl.
Canyonlands lijkt ons ook heel erg mooi. Maar we besloten om vandaag toch nog maar een rustdag te nemen. Morgen vertrekken we namelijk voor een lange rit naar Kanab. Het wordt wel een rit over één van de mooiste wegen van Amerika. Maar omdat we dan binnendoor moeten, gaan we er dus wel wat langer over doen. We denken in totaal zo'n 8 uur. Dus vandaag op de heerlijke plek aan de Colorado nog even rusten, leek ons een goed idee. We hebben gisteravond trouwens lekker buiten gegeten met het prachtige uitzicht op de Colorado en de rode rotsen er omheen. Super! Vanmorgen eerst ontbeten, toen gezwommen en daarna naar de paarden. We hadden een rit willen maken, maar 3½ uur is te lang voor Saphira (en voor ons waarschijnlijk ook). Maar Saphira wilde eigenlijk wel helpen met de paarden verzorgen, dus gingen we dat vragen. Ze waren net terug van een rit. Niemand van de mensen die een rit hadden gemaakt wilde helpen met het verzorgen van de paarden. Ze gingen trouwens ook niet veel doen, want daarvoor was het te warm. Maar Saphira mocht toch het paard van een mevrouw van de ranch borstelen, hij heet Mister Jones. Saphira vond het heel erg leuk. Ze kreeg ook nog een waterijsje. Vervolgens zeiden de mensen van de ranch voor de grap tegen Saphira dat ze ook wel mocht helpen met de zadels opruimen. Dat was een grap omdat deze zadels enorm zwaar zijn. Maar de man die de paarden aan het afzadelen was, wist toch nog een vrij licht en klein zadel te vinden en dat mocht Saphira dus naar binnen brengen. Vond ze ook weer helemaal geweldig. Vervolgens werden de paarden uit de kraal gelaten en naar een andere kraal gedreven. Heel erg leuk om allemaal mee te maken. We namen afscheid van de paarden en de mensen van de ranch en gingen weer terug naar het huisje. Ik heb de laatste was net opgevouwen, want ik heb vanmorgen weer alle vieze kleding gewassen. Dus dat is ook weer gedaan. Nu nog even hier genieten en morgen alweer op weg naar Kanab. De tijd gaat heel erg snel. Aan de andere kant lijkt het toch ook alweer een tijd geleden dat we zijn vertrokken. We hebben ook al zoveel gedaan en gezien. En het is allemaal even fantastisch. De Amerikanen zijn allemaal (nep)aardig en ook een beetje vreemd. Maar dat is ook wel weer om te lachen. Rusitg tafelen kennen ze hier trouwens niet. Amerikanen willen graag zo snel mogelijk hun eten hebben als ze besteld hebben. Als ze even moeten wachten, worden ze ongeduldig en zelfs een beetje boos. Dus in de restaurants gaat het meestal heel snel. Niet alleen in de 'fastfood'-restaurants, maar in alle restaurants. En als ze het toetje hebben gebracht of als je hebt gezegd dat je geen toetje wil, wordt meteen de rekening gebracht. Nu ik dit zo opschrijf, heb ik het gevoel dat ik dit al een keer eerder heb verteld. Vergeef me als dat zo is. Het blijft komisch. Vooral als we dan toch nog iets (koffie of zo) willen hebben. Hahaha!!!!
Ik ga nog even wat foto's uitzoeken en zal kijken of ik die ook nog op de site kan plaatsen. Dan hebben jullie ook weer de plaatjes bij dit verhaal en dat maakt het wel compleet.

 

Zondag 18 juli 2010 21.45 uur

Deze keer schrijf ik heel laat. Ik zit ook al in bed. Maar ik weet echt niet wanneer ik anders moet schrijven. In Moab hebben we bewust lekker rustig aan gedaan, want we wisten al dat daarna een druk programma kwam. Gisterochtend vertrokken we redelijk op tijd vanuit Moab. We moesten namelijk best lang rijden en we wilden ook nog via scenic byway nummer 12 rijden. Dat is één van de mooiste routes van Amerika. Met pijn in ons hart namen we afscheid van de Red Cliffs Lodge. De Lodge ligt echt op een ontzettende mooie plek en daar hebben we enorm van genoten. Wat een prachtige omgeving! Eerst even tanken in Moab en vervolgens op weg. Over highway 89 naar de interstate 70. Een geweldige mooie, lange, rechte en saaie snelweg. Gelukkig hoefden we daar maar zo'n 30 mijl op te rijden. Daarna namen we al de afslag naar highway 14 richting Hanksville (stadje van Henk?). Nog zo'n 35 mijl tot aan Hanksville. En in die 35 mijl zagen we eigenlijk alleen maar uitgestrekte vlaktes met naast de weg aan beide kanten een hek. Wie dat hek daar heeft moeten neerzetten, is waarschijnlijk gek geworden. Wat een ontzettend verlaten landschap zeg. Alleen als je langs Goblin Valley rijdt, zie je opeens weer wat rotsblokken vanuit het niets in het landschap oprijzen. Maar verder zie je echt helemaal niets.
Hanksville is echt een plaatsje van niets. Daarvan komen we er wel meer tegen onderweg. Van die kleine plaatsjes waarvan je je afvraagt waarom sommige mensen (niet veel) daar wonen en wat ze dan doen. Echt geen idee. We gingen verder over de 14. Het landschap wisselde nu wel weer. Soms waren er plots groene oases. Maar die zijn er dan ook alleen maar omdat het land volop wordt besproeid. En dat kan natuurlijk alleen als er water in de buurt is en er is dan ook altijd een rivier in de buurt van zo'n plek. Op een gegeven moment kwamen we een heleboel Pontiacs tegen. Ze verzamelden zich 2 aan 2 om waarschijnlijk lekker samen te gaan toeren door het verlaten landschap. Een vreemd gezicht. Vervolgens begon het landschap weer wat rotsachtiger te worden. Uiteindelijk kwamen we bij het begin van scenic byway 12. Eerst nog even een broodje bij de subway gegeten die daar zat (in the middle of nowhere). De 12 wordt ook wel een 'All American way' genoemd en het is inderdaad een ontzettende mooie weg. We reden op een gegeven moment door Capitol Reef National Park. Ook dit is een heel mooi park met kliffen die inderdaad op riffen lijken. We dachten dan ook dat hier vroeger een zee was geweest, maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Alhoewel het jammer was dat we geen tijd hadden voor een wandeling, hebben we dit stukje natuurschoon toch ook weer voor een deel meegepikt. De weg ging verder en op een gegeven moment werden de heuvels groener. Er kwamen vooral veel naaldbomen met daartussen berken. We klommen omhoog de bergen in en reden Dixieland National Forest binnen. Echt een prachtig stukje natuur ook weer. Het lijkt eigenlijk heel erg veel op een Duits of Oostenrijks berglandschap. Alleen stonden er hier borden dat hier ook beren voorkomen. Helaas geen beer gezien. Maar wel koeien. Zwarte koeien die zo maar midden op de weg en vlak langs de kant van de weg stonden. Hahaha!!! De weg slingerde zich uiteindelijk aan de andere kant van de berg weer naar beneden. Onderweg zagen we trouwens regelmatig grote buien ergens boven bergen hangen. Het bliksemde ook regelmatig, maar gelukkig allemaal in de verte. Na het bos begon het weer wat kaler te worden. Maar het bleef een prachtig landschap. Tussen Boulder en Escalante rijdt je plots over een bergkam heen. En dan bedoel ik ook echt dat je bovenop de bergkam rijdt. Plotseling heb je zowel links als rechts van de (redelijk smalle) weg een afgrond naast je. Het lijkt alsof je op dat moment op het dak van de wereld rijdt. Heel apart. De weg slingerde zich tussen de bergen omlaag en weer omhoog. Dit stuk is echt geweldig mooi om te zien. Ja, ik weet dat ik dat al vaker heb gezegd. Maar dit deel is echt overweldigend mooi. Helaas werd het weer slechter. We waren uiteindelijk dus toh bij zo'n onweersbui aangekomen en reden er nu dwars doorheen. Niet alleen onweer, maar ook hele grote hagelstenen kregen we op ons dak. Jeetje, wat een hondenweer. Maar op de één of andere manier paste het er wel een beetje bij. Toch was ik blij toen we aan de andere kant van de bergen de enorme bui weer uitreden en achter ons lieten. Wat een verademing. Na Escalante gingen we op weg naar Bryce Canyon, daar gaat de 12 ook een deel doorheen. Niet echt door het deel waarvoor je moet betalen en wat echt het park is, maar je rijdt er wel voor een deel doorheen. Toen ik de eerste karakteristieke bergen van Bryce Canyon zag, kreeg ik echt een smile van oor tot oor op mijn gezicht. Hier ben ik bijna 2 jaar geleden geweest met een aantal collega's en ik vind Bryce het mooiste dat ik ooit heb gezien. En dat gevoel kwam weer helemaal terug. Ik ging zo op in het landschap, dat ik zelfs de afslag naar de ingang van het park helemaal niet heb gezien en dat we plots al bij Red Canyon waren. Dat is een soort voorbode of uitloper (hoe je het maar wil noemen) van Bryce Canyon. Toen ik hier 2 jaar geleden was, kwamen we van de andere kant en was Red Canyon het eerste dat we zagen. Na Red Canyon is het eigenlijk meteen weer afgelopen en wordt het landschap weer 'gewoon'. De scenic byway 12 was nu ook ten einde en we kwamen op de 89 uit richting Kanab. Maar ook dit is weer een mooie weg. Met aan de linkerkant Bryce Canyon en aan de rechterkant (op enige afstand) Zion National Park. Onderweg zagen we nog bizons. We zijn er niet voor gestopt, want we reden aan de verkeerde kant voor een stop. Misschien dat we er voor stoppen (als ze er dan weer zijn) als we op weg gaan naar Bryce.
Eenmaal in Kanab aangekomen moesten we even zoeken naar het hotel. Eigenlijk was het heel makkelijk, maar de straten zijn hier heel verwarrend. Ze heten 100 South en 200 South en 100 East en 200 West e.d. Ja, het klinkt nu wel heel erg makkelijk, maar het is voor iemand die hier net aankomt behoorlijk verwarrend. Maar uiteindelijk kwamen we er en konden we inchecken. We hebben een iets ruimere kamer dan een normale kamer en daardoor nog een soort zithoek erbij. Dat is wel fijn, want we zitten hier toch weer 4 nachten. Henk en Saphira gingen lekker zwemmen in het kleine binnenbad. Het was wel heel erg druk. Maar het is dan ook het weekend en dan zijn ook veel Amerikanen op stap. En dat was dus te merken. Ik nam een lekkere uitgebreide douche. En daarna gingen we een restaurant zoeken. Henk had een beetje op tripadvisor gekeken en ik had het ook nog bij de hotelbalie gevraagd. Op de derde plek stond Houston en die hadden ze vanuit het hotel ook aanbevolen. Dus op weg naar Houston. Ze waren niet heel vriendelijk en het was niet een supergezellig ding, maar ook niet ongezellig. Het eten was heel verschillend. Mijn tortilla was heel erg lekker, maar de beifstuk van Henk was echt supertaai. Op nummer 1 in tripadvisor stond Rocking V en dat moest nog ietsje verder zitten. Dus na het eten maar eens iets verder gewandeld. Iets verderop kwamen we het inderdaad tegen en het was er beredruk. Het zag er heel gezellig uit en dus gingen we maar een tafel bespreken voor de zondagavond. Daarna wandelden we weer terug. Aan de overkant van de doorlopende straat staat een politiewagen. Die stond er die middag toen we aankwamen ook al en Henk beweerde dus dat er een pop in zit. Saphira en ik geloofden het eerst niet, maar het is echt waar. Hahahaha!!!! Er zit gewoon een als politieagent verkleedde pop (compleet met zonnebril) in de auto. Om je te bescheuren toch?! We moesten ook nog even geld halen en hadden een bank gezien. Daar liepen we heen op zoek naar de geldautomaat (de ATM). We zagen een auto staan bij een ATM. En het bleek dat er bij deze bank alleen een drive through ATM aanwezig is. We moesten dus net doen alsof we een auto waren om geld te halen. Nog nooit zoiets gezien. Saphira lag helemaal in een deuk.

Vandaag stonden we weer redelijk op tijd op. We gingen naar Zion. Eerst ontbijten. Het was heel erg druk, waarschijnlijk dus door al die Amerikanen. Het was een redelijk ontbijt. Alleen hebben ze hier kaas tussen de omelet gestopt en daar was Henk dus niet zo blij mee. Om 9 uur gingen we op weg naar Zion. We hadden al gezien dat er aan de weg werd gewerkt die naar de oostingang van Zion gaat, dus we konden nog wel een beetje vertraging verwachten. Het viel allemaal heel erg mee en na ongeveer een half uur waren we bij de oostingang. Maar toen bleek dat ze ook aan de weg door het park aan het werken zijn. Dus moesten we af en toe even wachten bij een stoplicht, omdat er maar 1 helft van de weg open is. Geen probleem, want er is intussen genoeg moois te zien. Prachtige hoge bergen, meestal geel en soms rood of wit van kleur. Met daarop soms ook wat begroeiing. Bij de tunnel aangekomen, moesten we weer stoppen. Als er een camper door de tunnel moet, wordt het verkeer aan de andere kant stil gelegd. De camper moet namelijk door het midden van de tunnel rijden, anders past het niet. Je moet dat dan ook wel van tevoren aanvragen en er extra voor betalen. Ook al hebben wij een grote auto gehuurd, toch mag deze gewoon door de tunnel. Na een hele stroom campers mochten we weer verder. Aan de andere kant van de tunnel is de weg momenteel helemaal beroerd. Ze hebben de weg deels en soms helemaal afgeschraapt en dus is er eigenlijk geen verharde weg. Wel veel kuilen en het deed ons een beetje denken aan de weg door Monument Valley. Als je hier volgend jaar komt, ligt er een prachtige nieuwe weg. Maar nu moesten wij de haarspeldbochten over een slechte weg nemen. Geen probleem voor Henk die ons steeds veilig brengt waar we willen zijn. Petje af! We reden naar het visitor center. Alhoewel ik bang was dat er geen parkeerplaats meer zou zijn, want hier parkeert iedereen om met de shuttlebus verder te gaan. Je mag Zion Canyon namelijk niet met de eigen auto inrijden. Er is inmiddels echter een hele parkeerplaats bij gemaakt en dus konden we onze auto prima kwijt. Even plassen en met voldoende water op weg naar de shuttlebus. Na ongeveer 25 minuten kwamen we bij de stop 'Weeping Rock'. Daar wilden we de eerste wandeling gaan doen. Een korte en makkelijke wandeling naar de huilende rots. Ze denken dat het water dat door de rots sijpelt er ongeveer 1200 jaar over doet om er aan de onderkant weer uit te komen. Dus we hebben vandaag 1200 jaar oude regendruppels op ons hoofd gekregen. Niet erg fris zou je zeggen, maar het water was heerlijk koel. En dat was best fijn op deze hele hete dag. Het was vandaag in Zion 106 graden Fahrenheit en dat is ruim 40 graden Celcius. Na Weeping Rock gingen we met de shuttlebus verder tot het eindpunt. Daar begonnen we aan de Riverside Walk. Ook een hele makkelijke wandeling, maar wel iets langer. Zo'n 30 tot 45 minuten. Aan het eind van het pad kun je in het water gaan lopen richting de Narrows. De rivier stroomt namelijk uit een canyon en als je er maar ver genoeg in loopt, kun je beide wanden aanraken door met je handen wijd te gaan staan. Ik had al gezien dat het water sneller stroomde dan 2 jaar geleden en het was ook een stuk dieper. De vorige keer stonden een paar van ons ook in het water, maar toen stonden ze er maar tot hun enkels en op sommige plekken net tot hun knieën in. Maar nu was het water iets dieper. Henk en Saphira wilden graag door het water lopen en dus bleef ik bij de tassen. Ze bleven echter best lang weg en ik kon ze niet de hele tijd zien, dus was het voor mij afwachten. Gelukkig kon ik lekker in de schaduw zitten. Na bijna een uur kwamen ze weer terug. Saphira was nat t/m haar buik en Henk tot aan zijn middel. Zo diep was het daar dus. Ze hadden nog wel verder kunnen gaan, maar ja ergens houdt het ook een keer op. Heen vond Saphira het nog moeilijk tegen de stroom in, maar terug heeft ze het helemaal alleen gedaan. Knap hoor, want overal in de rivier liggen stenen (groot en klein) en het loopt dus heel erg moeilijk. Nu ze toch al zo nat was, vroeg ze of ze in de rivier mocht gaan zitten. Natuurlijk mocht dat, het was zo warm! Dus dat heeft ze lekker gedaan. En vervolgens met natte kleren, sokken en schoenen weer terug naar het punt van de shuttlebus. Daar aangekomen was ze al een stuk droger. Terug naar Zion Lodge, ergens halverwege de route van de shuttlebus. Daar hebben we wat gegeten en gedronken en toen was het al half 4. Dus besloten we met de bus terug te gaan naar het visitor center en daar nog even rond te kijken. Saphira kocht een ansichtkaart om op te sturen naar de familie Meijer en een pen. Een zelfde pen als ze in Arches heeft gekocht, maar dan met een plaatje van Zion erop. Ik heb een drietal boeken (aanbieding) gekocht. Van Zion, Bryce en Grand Canyon.
We gingen weer op weg naar Kanab. Voordat we het park uit reden, stopten we nog even bij de 'Checkerboard Mesa'. Een berg met groeven, zodat het lijkt op een dambord. Nou, die groeven zijn heel duidelijk en de berg is heel apart. Maar om het nou met een dambord te vergelijken...
Terug in het hotel gingen Henk en Saphira nog even snel zwemmen. Het was nu wel heel rustig. En daarna op weg naar Rocking V. En dat was inderdaad heel gezellig en heel erg goed eten. Ja, de Kamiesjes hebben weer gesmuld van al het lekkers en dus meteen maar voor morgen weer een tafel besproken. Morgen gaan we naar Bryce Canyon. Ik ga er nu ook mee ophouden, want morgen moeten we vroeg op. Wanneer ik weer tijd heb voor foto's weet ik niet. In Las Vegas misschien wel, maar daar heb ik geen internet. En in Yosemite hebben we ook geen internet. Misschien dat we in Bishop (overnachting tussen Las Vegas en Yosemite) nog internet hebben. Geen idee. Ik probeer hier in Kanab in ieder geval nog een keer iets te schrijven, maar daarna zou het dan wel eens een tijdje stil kunnen worden. Dan weten jullie dat vast.

 

Woensdag 21 juli 2010 18.30 uur

Inmiddels in Las Vegas aangekomen, begin ik maar weer eens met een verslag. Anders weet ik het straks allemaal niet meer. Eerst maar eens iets dat ik vorige keer ben vergeten. Toen we zondagavond het restaurant in Kanab uit liepen, kwam er een man aan met een kinderwagen. Niets bijzonders natuurlijk. Alleen zat hier een konijn in, een Vlaamse Reus. Dat is zijn huisdier en daar was hij mee aan het wandelen. Er lag allemaal hooi in de wagen en een bakje met voer. Lachen! Saphira vond het schattig en grappig tegelijk en dat was het ook wel.
Maandag gingen we op weg naar Bryce Canyon. Toen ik 2 jaar geleden in Amerika was, ben ik daar echt verliefd op geworden. Dus Henk en Saphira hadden ook hooggespannen verwachtingen. Na ongeveer anderhalf uur rijden kwamen we bij de ingang. Even de nationale parkenpas laten zien en we konden doorrijden. Het is een 29 kilometer lange weg die dood loopt en eindigt bij Rainbow point en daar gingen we dan ook eerst naar op weg. De lucht was helemaal blauw en de zon scheen volop. Geweldig! Rainbow point heeft iets onwerkelijks. Alsof alleen de eerste meters echt zijn en daarachter een filmdoek hangt. Deze keer was het iets minder 'mistig' en daardoor leek het toch wel een stuk echter. Maar het blijft onwerkelijk om zo ver te kunnen kijken. Vervolgens gingen we langzaam weer terug en stopten bij de meeste uitkijkpunten. Bijvoorbeeld bij de Natural Bridge. Dit is eigenlijk een boog zoals deze ook in Arches voorkomen en op dezelfde manier ontstaan. Erg mooi om te zien. Alle uitkijkpunten zijn mooi. Iedere keer weer word je verrast door andere grillige rotsformaties en vooral ook door de zogenaamde hoodoo's waar Bryce zo bekend om is. Uiteindelijk kwamen we aan bij Bryce Point. Daar kijk je deels over het amfitheater uit en deels over een heel ander stuk van Bryce. Ook hier kun je heel ver kijken. Inmiddels was het half bewolkt geworden. Dat gebeurt wel vaker daar. Het begint heel zonnig en 's middags betrekt het dan en kan het er behoorlijk gaan spoken. We hoopten er maar het beste van. Ik vond Bryce Point toch niet zo mooi als het lager gelegen Inspiration Point, dus gingen we op weg daar naartoe. Ja, hier zag ik weer dat wondermooie plaatje van Bryce. Dit is echt mijn favoriete plek. Adembenemend mooi. Hier hebben we wel even staan te kijken. Ook Henk en Saphira waren onder de indruk. Maar toch had ik het idee dat zij het minder spectaculair vinden dan ik. Dat geeft ook niets, ieder heeft zo zijn eigen favorieten.
Vervolgens gingen we naar de Bryce Canyon Lodge om te kijken of er plek was in het restaurant voor de lunch. Dit is ook echt de enige plek binnen het park waar je iets kunt eten, maar gelukkig waren er nog tafels vrij. We gingen daar even lekker een broodje eten. Ondertussen begon het een beetje te regenen en in de verte te onweren. Oeps, als dat maar goed gaat. We wilden namelijk nog een wandeling gaan maken. Maar met onweer is dat te gevaarlijk. Tegen de tijd dat we klaar waren met eten trok het gelukkig weer open en konden we op weg gaan. We begonnen bij Sunset Point aan de Navajo Loop. Dit begint heel erg stijl naar beneden via allerlei haarspeldbochten en dan kom je in Wall Street terecht. Tot mijn verbazing was dit pad dat ik 2 jaar geleden ook had gelopen afgesloten. Maar ze hadden wel een nieuwe weg gemaakt aan de andere kant van de berg langs. En ook hier hebben ze weer zo'n steile afdaling met haarspeldbochten gemaakt. Ik had heel veel medelijden met de mensen die hier omhoog kwamen, want dat is heel erg zwaar. Het hoogteverschil is 161 meter! De park rangers raden eigenlijk ook aan om de route andersom te lopen. Want als je zo steil naar beneden gaat, kun je makkelijker uitglijden. Maar ja, ik wist al hoe stijl het was en we hebben alledrie hele goede schoenen met veel grip. Dus wij gingen de wandeling heel eigenwijs toch andersom doen. En wij waren niet de enige hoor! Onderaan gekomen kwamen we door een ander deel van Wall Street en uiteindelijk in een soort bos terecht met pijnbomen. Het is echt een prachtige wandeling. Op een splitsing besloten we om de Queens' Garden Trail eraan vast te knopen. Dit is zo'n beetje de mooiste wandeling van het park. Langs fantastische mooi rotsformaties, door bomen en soms door rotsen en op het einde een soort van woestijnlandschap. En daar moesten we de 161 meter weer omhoog. En ook al gaat het hier een stuk minder steil omhoog, het blijft heel pittig. En het duurt natuurlijk wel heel lang voordat je weer boven bent. Saphira had het er heel erg moeilijk mee. Ik trouwens ook. Alleen Henk liep er nog redelijk fris bij. Maar we hebben het gered! Ik vind het heel erg knap van Saphira dat ze het helemaal zelf heeft gedaan, want het was heel zwaar. De hele wandeling duurde ongeveer 2 uur. Maar ze vond het wel heel erg mooi. Vervolgens reden we weer naar het hotel in Kanab. Saphira was zo moe dat ze in de auto vrijwel meteen in slaap viel en pas in Kanab weer wakker werd. Hahaha!!! 's Avonds weer lekker gegeten en daarna lekker slapen.

Dinsdag (gisteren) gingen we nog een keer naar Zion. Henk en Saphira wilden nog wel een keer in de rivier wandelen. Maar we gingen eerst een andere wandeling doen om nog een ander deel van Zion te zien. We kozen voor de Lower en Middle Emerald Pools. Eerst maar op weg naar de Lower via een makkelijk en verhard pad. Je komt dan uiteindelijk bij een vijvertje en bij een overhangende langgerekte half gebogen rots waar water vanaf sijpelt. Dat water komt van de Middle Emerald Pools af. Vervolgens op weg naar de Middle Pools. Dat is geen verhard pad meer, maar een klim over trappen van rotsen. Het was best weer even een zware klim en in Zion was het een stuk heter dan in Bryce. Dus we hadden het er behoorlijk zwaar mee. Maar het was wel heel leuk om te doen. Ook de Middle Pools waren maar kleine vijvers met een paar kleine watervalletjes. De wandeling op zich is echter schitterend met prachtige uitzichten. De Upper Pool lieten we maar voor wat ie was. Veel te warm om ook nog de klim verder naar boven te maken. Dus verder over een onverhard pad terug naar de Zion Lodge waar we waren gestart met de wandeling. Na bijna 2 uur kwamen we weer bij het grasveld van de Lodge aan. Saphira zat er helemaal doorheen. Deels door de hitte en deels doordat we de vorige dag natuurlijk ook al zo'n pittige wandeling in Bryce hadden gemaakt. Maar ze had het wel weer helemaal gedaan!
Ik ging snel kijken of het restaurant van de Zion Lodge (de Red Rock Grill) deze keer wel open was en of er dan nog een plaatsje voor ons was. We waren wel toe aan koud drinken en iets te eten. Gelukkig was hij deze keer wel open en er was nog zat plek. Ze gaven ons een heerlijke koele plek en daar kwamen we helemaal van bij. Saphira gaf al wel aan dat ze toch maar niet meer naar de rivier wilde wandelen, maar dat ze gewoon terug naar het hotel wilde om in het zwembad te gaan zwemmen. Prima natuurlijk. Henk en ik konden het ons heel goed voorstellen. Na de lunch gingen we eerst nog even kijken in het winkeltje van de Zion Lodge. Dat hebben we maandag in Bryce trouwens ook gedaan. En daar hebben we ook een aantal zaken gekocht. Wat dat allemaal is kunnen we nog niet verklappen. In Zion kochten we ook weer een paar dingen. Voor Saphira een sherif badge. DIe had ik haar beloofd. Maar de meesten zijn met namen erop en daar zit de naam Saphira natuurlijk nooit bij. Deze badge is echter zonder naam. Ze kocht zelf een 'native' armbandje en ketting van 'beads'. Dat zijn kleine kraaltjes. vervolgens gingen we met de shuttlebus weer terug naar de parkeerplaats. En vandaar stapten we weer in de auto voor de terugreis naar het hotel. Daar hebben Henk en Saphira inderdaad weer lekker gezwommen en toen gingen we voor de laatste keer bij Rocking V eten. We hebben ook nog allerlei foto's gemaakt in Kanab. Van de 'drive through ATM', van de pop in de politiewagen (die trouwens aan de andere kant van de weg was neergezet), van bordjes met foto's en verhaaltjes van beroemde filmsterren en van Rocking V. Die foto's moet ik echter nog op de website zetten.

Vanmorgen hadden we geen haast. Het is maar 3½ uur rijden van Kanab naar Las Vegas en dan ga je ook nog 1 uur terug in de tijd. Dus we hoefden niet vroeg weg. Lekker een beetje uitgeslapen en ontbeten. Daarna de spullen maar weer eens inpakken en de auto inladen. En op weg gingen we. We zouden onderlangs Zion rijden. Als het goed was zouden we dan nog een Fort tegenkomen om te bezichtigen. Nou, die hebben we dus even gemist. Geen Fort gezien. Dus toen ging het helemaal voorspoedig. De weg liep wel wat raar ten opzichte van de staten. We begonnen in Utah (Kanab), passeerden de grens met Arizona, toen weer terug naar Utah, toen weer naar Arizona en uiteindelijk naar Nevada. En daar zijn we nu dan ook, in Las Vegas in Nevada. We kwamen midden op de strip uit, maar waren te vroeg om al in te checken. Dus besloten we de strip rechtsaf op te rijden richting het outletcenter dat bij het vliegveld ligt. Dat is vlakbij de strip. Henk en Saphira wisten niet wat ze zagen. Het Bellagio met de grote fontein, Paris met een nagebouwde Eiffeltoren, New York met allemaal verschillende wolkenkrabbers en een achtbaan op het dak, het Luxor in de vorm van een pyramide met de Lynx ervoor. En ga zo maar door. Elk hotel is ook echt gigantisch. Ik had gezegd dat het er overdag een beetje nep uitziet, maar 's avonds in al het neonlicht het er heel spectaculair uitziet. Dat waren ze niet met me eens. Het is overdag namelijk ook al heel overweldigend en dat is ook wel zo. Maar vanavond in het donker zullen ze zien wat ik bedoel. Bij het outletcenter hebben we eerst een broodje bij de Subway gegeten en daarna gingen we het enorme gebouw van het outletcenter in. Een soort langgerekte overdekte Bataviastad. We hebben bij de winkel van Tommy Hilfiger een paar broeken, poloshirts, boxers en een blouse voor Henk gekocht. En voor Saphira ook een paar poloshirts, een vest en een gymtas voor op school. Bij de Converse winkel hebben we nog All Stars gympen voor Saphira gekocht en toen was het gelukkig tijd om naar het hotel te gaan. Gelukkig, want anders hadden we nog meer gekocht. Hahaha!!!
Het was een beetje zoeken, want de navigatie wilde ons achterlangs sturen. Uiteindelijk besloot ik gewoon maar de weg te wijzen naar de voorkant van het Venetian, in de overtuiging dat we daar dan wel ergens met de auto zouden kunnen aankomen. Dat kan hier namelijk bij alle hotels wel. En gelukkig was dat ook zo. Het was echter wel enorm druk voor het hotel. Maar er kwamen meteen mensen van het hotel helpen. De bagage werd op karretjes geladen en gelabeld en vervolgens kregen we een kaartje voor de auto, want die gingen ze dan ook voor ons parkeren. Dan maar naar binnen. Oeps! Een hele rij voor de balie. Ik ging in de rij staan, zodat Henk en Saphira even rond konden lopen. Het is namelijk een prachtig hotel. Er zijn al plafondschilderingen waar je de auto buiten achterlaat. Geweldig! Uiteindelijk viel het nog mee en waren we na 15 minuten ingecheckt. We hebben een Bella View Suite met uitzicht op de strip geboekt. Een beetje grote kamer. Dat vond Henk wel leuk. We moesten met de lift naar de 32e verdieping en dan naar kamer 205. Uit de lift (er zijn hier trouwens 6 liften voor de verdiepingen 29 t/m 36) naar rechts en dan de 2e kamer links. Ik deed de deur open en kon een kreet niet onderdrukken. Jeetje, wat een geweldige en vooral grote kamer. De kamer is zeker 2 keer zo groot als de benedenverdieping van ons huis. Geweldig! Wat een ruimte. Om te gillen! Saphira kon haar ogen ook niet geloven en vindt het helemaal geweldig. Henk begon meteen over dat hij 3 nachten had moeten boeken in plaats van maar 2. Hahaha!!! Na ongeveer 10 minuten werd onze bagage keurig bezorgd. Daarna maar even op pad om het hotel te verkennen. Eerst maar eens naar de 2e verdieping. Daar zijn de winkels onder een kunstmatige blauwe lucht. Maar dat is zo ontzettend goed nagemaakt met kunstmatig daglicht, dat je het verschil bijna niet ziet. Het werd ook al een beetje schemerig, want daar houden ze ook nog rekening mee. Geweldig! De gondola's varen hier ook. En buiten varen ze ook. Je kunt kiezen voor een buiten- of binnentocht. We kwamen langs een leuk Italiaans restaurant en bekeken het menu. Zag er goed uit, maar we gingen toch nog even verder kijken. Even naar beneden naar het casino. Maar daar wil je niet eten, wat een drukte. Wel even naar buiten om naar de prijs van de gondola's te informeren, want dat willen we morgen gaan doen. Toen weer naar binnen en terug naar het restaurant om te bespreken. Op naar de 4e verdieping om de zwembaden te bekijken. En naar de 10e om nog een zwembad en een restaurant te bekijken. Het is hier echt enorm groot en ook heel erg mooi. Henk zei op een gegeven moment: "Nou, jij bent helemaal onder de indruk van Bryce, maar ik ben hiervan onder de indruk. Jeetje, wat is hier alles groot en indrukwekkend." Ja, Henk is behoorlijk onder de indruk van Las Vegas en eigenlijk hebben we nog niet eens heel veel gezien. Hahaha!!!!
Vanavond na het eten gaan we wel eens kijken hoe moe Saphira is. Misschien dat we nog een stukje over de strip gaan lopen om nog wat hotels te bekijken. En morgen hebben we ook nog de hele dag en avond, want vrijdagochtend gaan we hier pas weer weg. Eerst maar eens genieten in dit geweldige Las Vegas!

 

Vrijdag 23 juli 2010 17.30 uur

Gisteren hebben we eerst lekker uitgeslapen. Daarna bestelden we ontbijt op de kamer. We moesten wel bijna een uur wachten, maar toen kwam een nette meneer het brengen op een karretje. Hij ging keurig de eettafel dekken met een mooi wit tafellaken, borden en bestek. We kregen ook enorm veel jam en stroop en boter erbij. De tafel was te klein en het drinken werd dus maar op de salontafel gezet. Saphira vond het prachtig! Dat iemand de tafel voor ons kwam dekken. Geweldig! We zeiden ook dat we even net deden alsof we heel rijk zijn. Hahaha!!! Het was echt een luxe, maar wel heel erg leuk om een keer te doen.
Na het ontbijt gingen we op weg naar Circus Circus. Dat is een casino waar ook een kindercasino zit, zodat Saphira ook een gokje kon wagen. Nou, en dat hebben we geweten. Na ongeveer een half uur lopen over de strip (waarvan het laatste stuk een grote bouwput en dus nogal saai was), kwamen we bij Circus Circus aan. Mariska had aan Saphira verteld dat ze boven moest zijn, dus gingen we de trap op. Daar troffen we een soort kermis aan: ballen in een mand gooien, ballen in glazen bakjes drijvend op water gooien, kegels omgooien, ballonnen stuk gooien met pijltjes, grijpautomaten en ga zo maar door. Dat is er allemaal te vinden. We gingen eerst maar een rondje lopen, want Saphira wilde eerst alles zien voordat ze ging besluiten waaraan ze haar geld ging uitgeven. Totdat ze de soepkippenkraam zag. Daar had Mariska over verteld en dat wilde ze heel graag doen. Dus ging ze proberen om de soepkippen in de pan te krijgen door op een soort hefboom te slaan met een hamer. Helaas kwam ze steeds wat kracht te kort, waardoor ze de ronddraaiende tafel met pannen niet eens haalde. Maar ze vond het wel heel leuk om te doen. Dan maar weer verder. Bij het kegels omgooien bleef ze ook staan. Helaas lukte het net niet, de laatste kegel bleef steeds staan. Na nog wat andere apparaten, kwam ze ballen in een mand gooien tegen. De eerste bal ging mis, maar de tweede was raak. Joepie! Ze won een stoffen bloem. Helemaal blij was ze! En toen gingen we toch weer naar de soepkippen. Maar het lukte weer niet. Toen mocht Henk het een keer proberen en toen was het 2 keer raak! Dus won ze 2 knuffelbeertjes. Ze was helemaal gelukkig en nu was het genoeg geweest. Maar we hadden nog wel een Chinees gezien die je naam op een papier kan 'schilderen'. Ik kan het niet precies uitleggen, maar het is ontzettend kunstig en heel leuk. En dat wilde Saphira nog laten doen. Dus op naar de kraam met de Chinees. Ze schreef haar naam op en toen ging hij met sponsjes aan de slag. Voor de S maakte hij een zeepaardje en voor de A maakte hij bamboescheuten. Later tekende hij daar ook nog panda's bij. Echt super! Hij heeft uiteindelijk ook nog uitgelegd dat ieder teken een betekenis heeft. Zo is de bamboe bijvoorbeeld voor voorspoed. Jullie zullen het wel een keer zien, maar het is heel erg mooi geworden.
Aangezien het in Las Vegas behoorlijk warm was en het laatste stuk dus heel saai was om te lopen, besloten we een taxi terug te nemen. Kost maar een paar dollar. Maar we gingen niet helemaal terug naar het hotel, maar naar de Fashion Show Mall. Dat is een enorm winkelcentrum van 2 verdiepingen en daar moest een Build-a-Bear shop zitten. Saphira wilde namelijk een zusje voor Anne (het konijn) gaan kopen. Dus op zoek naar de Build-a-Bear shop. Ja hoor, gevonden. Saphira wilde graag een beer en eigenlijk was er niet eens heel veel keus in gewone beren. Dus de keus was redelijk snel gemaakt. Vullen en hartje erin en dichtnaaien. En dan kleertjes zoeken. Er was zoveel! En in Nederland hebben we geen Build-a-Bear shops meer, dus moedigden Henk en ik Saphira aan om te kopen wat ze leuk vond. Ze heeft namelijk best veel geld gespaard voor deze reis. Ze heeft een aantal leuke kleertjes gekocht, schoenen en een tasje. Ze liep helemaal blij de winkel uit. Op weg naar Anne die vol spanning in het Venetian zat te wachten. Nou, Anne is helemaal blij met haar zusje en ook met alle nieuwe kleren. Erika heet de nieuwe beer en Anne en Erika zijn al dikke vriendinnen. Hahaha!!!!
Vervolgens gingen we op zoek naar het kantoortje voor de Gondola's voor binnen. We kwamen door een winkelgedeelte dat we nog helemaal niet hadden gezien. We kwamen op een gegeven moment op een prachtig plein met ook weer een nagemaakte blauwe lucht. Ik denk dat dit het San Marco plein moet voorstellen. Ik ben daar echter nog nooit geweest, dus kan het niet met zekerheid zeggen. Maar het zag er weer prachtig uit. Bij het kantoor was het enorm druk, dus besloten we dit maar even niet te doen. We gingen via een roltrap naar beneden en stonden aan het begin van de Palazzo shops. Dat hoort ook een beetje bij het Venetian en zit ernaast. Met ook weer een casino en hotel. We liepen echter weer terug naar ons eigen casino en kwamen langs een gezellig steakhouse. Even op de menukaart kijken. Broodje hamburger stond er ook op, dus ook iets voor Saphira. Bespreken dan maar. Vervolgens naar de concierge om te vragen hoe laat de fonteinen van het Bellagio een show geven. Ieder half uur. Nou, op naar het Bellagio dan maar. Of eigenlijk eerst even naar de overkant naar Paris. Eens kijken hoe dat er van binnen uitziet. Ook een mooie blauwe lucht, maar hier heb je wel meteen door dat het niet echt is. In het Venetian is het veel echter. Ze hebben in Paris allemaal Franse straatjes nagebouwd met winkeltjes en cafés. Heel erg leuk ook. En uiteraard is de Eiffeltoren in het klein nagebouwd. Drie poten staan verdeeld over het casino en de vierde poot staat buiten voor de ingang. Heel gaaf! Nu oversteken en naar de fonteinen. Het was heel rustig (de meeste mensen komen pas 's avonds kijken), dus we konden een goede plaats uitzoeken. We hoefden maar 5 minuten te wachten en toen begon het meteen heel spectaculair met een hele hoge muur van water. Het buldert dan echt zoals kanonnen. Henk riep meteen: 'ZO! Wauw!' Dus dan is het echt wel spectaculair. Ook Saphira stond ademloos te kijken. Toen het was afgelopen was ze erg teleurgesteld. Het was namelijk vrij snel voorbij. Maar ze vond het prachtig. Nou, dat hadden we ook weer gezien. We liepen nog even naar Ceasar's Palace (naast het Bellagio). Van buiten best mooi, maar van binnen valt het best tegen. Het is wel mooi, maar niet heel bijzonder. Jeetje, hoor mij. Een mens raakt verwend en gewend aan al die pracht en praal. Hahaha!!! Buiten namen we weer een taxi terug naar the Venetian, want Saphira was erg moe. Er komt ook zoveel op je af in Las Vegas. Dus ze ging even lekker op bed liggen.
's Avonds gingen we op weg naar het steakhouse. Even een drankje en toen kregen we de menukaart. Hé, waar was de hamburger nou gebleven? Even vragen. Tja, dat was dus de lunchkaart. Dat was ons die middag niet duidelijk geworden. Helaas konden we hier dan niet eten, want ze hadden verder niets voor Saphira. Dus gingen we weer weg. Het was daar trouwens heel druk en ze vonden het geen probleem dat we weggingen. Die middag hadden we ook ergens iets gedronken en dat zag er ook heel gezellig uit om te eten. Dat zat ietsje verderop. Dus daar maar gaan kijken. Ja, er was nog plek. Even op de menukaart kijken. We zagen in ieder geval pasta, maar dan wel met mosselen e.d. Even vragen of dat ook anders kan. Ja dus, geen probleem. En dat zijn we hier wel gewend. Alles is altijd mogelijk (behalve dan in het steakhouse). Dus gingen we hier eten. En daar kregen we geen spijt van. Henk en ik namen de Chateaubriand en daar zat nog wilde spinazie, champignons en aardappaltjes bij. En we hadden ook nog harricots vert en knoflookfrietjes. We hebben al een paar keer goed gegeten, maar dit was werkelijk voortreffelijk! Als toetje nam Henk espresso en Cognac en ik een kaasplankje (ik mocht 5 kazen uitkiezen) met gesuikerd rozijnenbrood, gesuikerde walnoten en een compote. Het was werkelijk heerlijk. Tevreden gingen we naar de kamer. Saphira en ik gingen slapen. Henk ging (net als de eerste avond in Las Vegas) nog even naar het casino om te gokken. Want dat hoort er natuurlijk wel bij. Maar hij heeft beide keren alleen maar verloren. Helaas!

Vanmorgen hebben we alles weer ingepakt en zijn uitgecheckt. Vervolgens lieten we de auto weer uit de garage halen (hoort allemaal bij de service) en gingen op weg naar Bishop. We zouden eerst even gaan ontbijten bij de IHOP (International House Of Pancakes). Was ons aanbevolen door John en we wisten er eentje te vinden bij het outletcenter. Maar helaas was half Las Vegas daar aan het ontbijten. Er zaten nog wel 50 mensen te wachten. OEPS! Dan maar iets anders zoeken. Uiteindelijk hebben we croissants en donuts gegeten bij de Dunkin' Donut. Hahaha!!! Saphira vond het weer geweldig, alhoewel de donut toch wel anders smaakte dan in Nederland en dus niet helemaal op ging. Dit MOET ze vertellen op school, zei ze meteen. Maar dat heeft ze al van veel meer dingen gezegd. Tja, in dit rare land kun je bijna niet normaal eten. Het is allemaal fastfood en al die dingen zitten bij elkaar in zogenaamde Food Courts. Het is echt maf.
Op naar Bishop, maar door Death Valley National Park heen. Eerst kwamen we door de buitenwijken van Las Vegas. Vervolgens kwamen we een hele tijd niets tegen. Uiteindelijk toch nog een grote plaats: Pahrump. Wat een puinhoop! Echt overal zooi en oude auto's en dergelijke. Echt geen leuke stad om te wonen. Ergens in Pahrump moesten we naar links en vanaf dat moment zijn we echt heel lang niets tegengekomen. Bij Death Valley Junction stond nog een operahuis. Huh? Het zal wel. En wat gebeurde er op dat moment? Iets heel bijzonders (volgens ons dan). Er stak een roadrunner over. Je weet wel, zo'n vogel zoals in die tekenfilms. De Coyote probeert Roadrunner steeds te vangen. Maar die is, miep miep, altijd veel te snel. Nou, deze roadrunner stak redelijk op zijn gemak over, maar toch nog te snel voor de camera. Want die had ik niet bij de hand. Maar wel fantastisch om zo'n vogel te zien. Hij is trouwens kleiner dan ik dacht. We begonnen aan een lange weg die uiteindelijk Death Valley National Park in gaat. Er is hier echt helemaal niets. Het lijkt in het begin wel op een maanlandschap, behalve dat er dan een mooie geasfalteerde weg doorheen loopt. Heel maf. We stopten bij Zabriskie Point om even de heuvel op te lopen en wat foto's te nemen. Het was inmiddels al 109 graden Fahrenheit. Even verderop stopten we nog bij he Visitor Center en toen was het al 115 graden Fahrenheit. De top die we onderweg hebben gehaald is 119 graden Fahrenheit. Dat is 48 graden Celcius! Heel erg warm dus! We zijn verder ook niet meer de auto uit geweest. Zijn er alleen maar doorheen gereden. Het was wel veel bergachtiger dan we hadden verwacht. Het landschap veranderde ook hier weer. Het is niet helemaal te beschrijven hoe het was, maar we voelden ons behoorlijk eenzaam en verlaten. De weg naar Hanksville die ik eerder heb beschreven valt hierbij in het niet. Dit is zo'n 160 mijl door verlaten landschap zonder een dorpje. Je komt alleen af en toe een auto tegen. Verder helemaal niets! Toen we uiteindelijk in Lone Pine aankwamen, was het ook echt een wonder om weer in de bewoonde wereld te zijn en we waren helemaal daas van de lange rit door het verlaten landschap. Dus maar even wat eten en drinken. Een korte stop, want het was nog maar een uur rijden naar Bishop. Daar overnachten we alleen maar, omdat de reis van Las Vegas naar Yosemite te lang was. Morgen gaan we dus op weg naar Yosemite. We zullen al vrij snel in het park aankomen bij de Oostelijke ingang. En dan rijden we door het Noordelijke deel van het park richting ons huisje aan de Westkant van Yosemite. We zijn erg benieuwd.

 

Zondag 25 juli 2010 15.00 uur

Ik moet eerst nog even een aanvulling doen op het verhaal van Death Valley. De benzine kost hier overal bijna 3 dollar per gallon. We hadden al gelezen dat de benzine in Death Valley heel erg duur is (omdat er in de wijde omgeving verder geen benzinepomp is) en we zorgen er altijd wel voor dat we met een volle tank op weg gaan. Wij hadden er dus geen last van. Maar we schrokken alsnog van de prijs. Namelijk 4,25 dollar per gallon. OEPS! Lekker duur! En er waren nog best veel mensen aan het tanken.
In Bishop vroegen we in het hotel weer naar een goed en leuk restaurant dichtbij. We kregen de naam Whiskey Creek door. We zochten het ook nog weer even op op tripadvisor. Ja, nummer 3 van restaurants in Bishop met bijna alleen maar goede recensies. Mooi. Daar aangekomen was het ook heel erg druk. Ook een goed teken. Gelukkig was er nog wel een tafeltje voor ons. Ze waren ook erg op kinderen ingesteld met kleurplaten en waskrijtjes en dergelijke. Prima. We begonnen met Buffalo Wings, want die waren we bijna nergens meer tegengekomen. Superheet van buiten, nog half koud van binnen en een wazig sausje erover. Opgewarmd in de magnetron waarschijnlijk. NIet erg lekker. Als hoofdgerecht had Henk een steak. Daar konden ze weinig aan verprutsen, maar het was ook niet bijzonder. Ik had een 'Chicken Pie'. Maar het was echt niet met verse ingrediënten en alleen de korst eroverheen smaakte goed. Saphira had Mac&Cheese. Maar ook dit was waarschjinlijk in de magnetron opgewarmd. Bah! Dit was echt de eerste keer dat we echt niet lekker hebben gegeten. Alleen het toetje was lekker. Saphira had een brownie (was eigenlijk wel iets te droog) en ik had een (veel te groot) stuk chocoladetaart. Terug in het hotel lag ik al meteen met buikpijn in bed. Bij Saphira kwam de buikpijn de volgende ochtend. Van ons krijgt Whiskey Creek dus geen goede recensie. Maar goed, dat kan ook een keer gebeuren. Gelukkig hadden we dus niet echt veel zin in ontbijt, want dat was in dit hotel ook niet veel. De ontbijtzaal was trouwens wel 4 tafeltjes groot, dus er was niet veel plek. Terwijl ze toch echt meer dan 50 kamers hebben. Snel op weg naar Yosemite. Daar hadden we zin in. Nog maar 300 meter gereden en Anita zag een Starbucks. Ja, zin in een Frappucino hadden we wel, dus maar even omgekeerd. Saphira en ik gingen naar binnen en we namen meteen wat stukjes bananenwalnotenbrood en een chocolate chip cookie mee voor onderweg. Heerlijk!
Volgens de mevrouw van de navigatie zouden we er bijna 5 uur over gaan doen en dat vonden we toch wel wat veel. Maar goed, het zal wel. We reden een tijdje over een highway en de omgeving begon steeds meer op Oostenrijk te lijken. Nu snappen we waarom Arnold gouverneur van Californië wilde worden. Het lijkt op zijn geboorteland. Hahaha!!! Ja, want inmiddels is het weer Californië waar we zijn aangekomen. Op een gegeven moment stond er een plaatsnaam op een bord met nog 7 mijl te gaan. Dus ik zei tegen Henk dat we daar dan de scenic byway 120 op zouden gaan die door Yosemite heen loopt. De navigatie gaf echter aan dat we nog 83 mijl door moesten rijden op deze weg en dan pas linksaf. Huh? We weten nog steeds niet waarom, maar deze keer was de navigatie echt in de war en wilde ze ons heel erg om sturen. Gelukkig hebben we ook nog kaarten en een groot boek met wegen bij ons. We sloegen inderdaad linksaf de 120 op. Na ongeveer 15 mijl zouden we bij de ingang van Yosemite zijn. Het was erg  mooi onderweg. Een groot meer en bergen op de achtergrond. Echt super. We besloten dus om even te stoppen, te kijken en foto's te maken. Op een gegeven moment zag Saphira iets bewegen aan de overkant van de weg in een rotsspleet. We wisten eerst niet wat het was, maar begonnen al wel fanatiek foto's te maken. Je weet nooit wanneer zo'n beestje weer verdwijnt. Uiteindelijk kwam het diertje zijn schuilplaats uit en het bleek een soort grote marmot te zijn. Vandaag zijn we erachter gekomen dat het een geelbuikmarmot was. Een erg grappig beest. Heel goed gezien van Saphira!
We reden weer verder en op een gegeven moment kwamen we in de file terecht. Oeps! Wat was dit nu? Wegwerkzaamheden? We konden het niet zien, want er zat een bocht in de weg. Afwachten maar. Sommige mensen keerden om, dat was geen goed teken. Toch maar afwachten, want iedere andere weg zou niet door Yosemite heen gaan en zou ook heel erg omrijden betekenen. We hadden dus eigenlijk geen andere keus. Uiteindelijk bleek het de ingang van het park te zijn. Er is aan de Oostelijke kant maar 1 poortje. Het was zaterdag en dus kwamen veel mensen naar het park, waarvan de meesten nog een kaartje moesten kopen. Het verkeer aan de andere kant werd soms tegengehouden en er liep een ranger langs de lange rij auto's. Als je dan een Nationale Parkenpas had, mocht je even over de verkeerde weghelft het park inrijden. Aangezien wij ook zo'n pas hebben, mochten wij ook snel weer verder rijden. Gelukkig! In het park aangekomen was er meteen aan de linkerkant een meer met weides en bergen op de achtergrond. Echt heel erg mooi. Dus maar even stoppen voor een paar foto's. Daarna weer verder. Het bleef maar doorgaan. Echt ontzettende mooie bergweides met bloemen en bergen op de achtergrond en soms meertjes en riviertjes. Heel idyllisch allemaal. Maar het was overal ook beredruk. De parkkeerplaatsen stonden allemaal vol en ook langs de kant van de weg stonden nog vele auto's geparkeerd. En dat was eigenlijk overal in het park zo. Het klopt dus inderdaad dat Yosemite wordt overspoeld met mensen en vooral in het weekend. In geen enkel park dat we hebben bezocht was het zo druk als hier. De temperatuur is hier nu ook heel aangenaam, zo'n 85 graden Fahrenheit. Na al die bergweides reden we een naaldbomenbos in. Soms maakte dit bos plaats voor grote kale rotsen. De hele tijd was ik op zoek naar beren, want het is echt wel een berenlandschap. Een bos met grote rotsblokken en omgevallen bomen. Ieder moment verwacht je een beer tegen te komen. De kans is echter behoorlijk klein. En we hebben er dan ook geen gezien. Jammer, maar helaas.
We besloten niet naar Yosemite Valley te rijden, want daar zou het waarschijnlijk helemaal stervensdruk zijn en zouden we alleen maar in een enorme file terechtkomen. Dus gewoon maar rustig naar onze Lodge rijden. De Lodge ligt net buiten het park. Dus eerst moesten we er weer uit. En zelfs bij het uitrijden moesten we nu onze pas laten zien. Heel apart. Na de uitgang was er een weg naar rechts, de Evergreen Road en die moesten we gaan volgen. De weg was een stuk smaller dan de weg die we de hele tijd door het park hadden gereden en we gingen weer dieper het bos in. Het beloofde echt veel goeds, want de omgeving is hier gewoon prachtig. Maar we durfden gewoon niet te hopen op een mooie plek. Dan zou het misschien alleen maar tegenvallen. Op een gegeven moment zagen we een hert door het bos huppelen. Toen hij ons in de gaten had, verstopte hij zich achter een boom. Maar er was nog een hert en die hupte vrolijk richting de weg en stak voor onze auto de weg over. Ik was op dat moment aan het filmen (er kwamen namelijk ook allemaal oude auto's voorbij en de weg zelf was ook prachtig). Dus als het goed is staat alles op de film, alleen zal het wel rommelig zijn, want ik was er nogal beduusd van. Hahaha!!! Volgens Saphira is haar droom nu uitgekomen. In Nederland wlde ze al steeds herten in het wild zien. In de omgeving van Zeewolde zijn er ook heel veel, maar zij heeft ze nog nooit gezien. Maar nu dus wel en eentje was zelfs voor onze auto overgestoken. Ze vond het helemaal geweldig!
Een klein stukje verder kwamen we aan bij de Evergreen Lodge. Allemaal houten cabins midden in het bos. Supergeweldig! We waren iets te vroeg en onze cabin was nog niet klaar, dus eerst maar even lunchen. Op deze afgelegen plek vallen de prijzen in het restaurant gelukkig wel weer mee en het smaakte ook allemaal voortreffelijk. Na de lunch was de cabin klaar en kregen we de sleutels. We moesten een klein stukje terugrijden. En daar vonden we onze cabin temidden van een aantal andere cabins. Met overal om ons heen hele hoge dennebomen. De cabin zelf heeft in het midden een zitkamer en aan de zijkanten 2 slaapkamers. Een slaapkamer met twee 1-persoonsbedden en een slaapkamer met een 2-persoonsbed. Saphira claimde meteen een kamer voor zichzelf. Hahaha!!! Eindelijk even verlost van haar ouders. Anne en Erika werden meteen in het ene bed gelegd en het andere bed is dan voor Saphira. Buiten hebben we nog een kleine veranda met een paar stoelen.Helaas zijn er hier geen wasmachines, dus moest ik de vuile was met de hand doen. Ach, alleen maar even het ondergoed. Verder hebben we nog genoeg kleding in de koffers, want ik heb onderweg een paar keer gewassen. En het is hier ook zo droog. Geen probleem dus.
Het enige nadeel hier is dat er veel insecten zijn en dan vooral veel (hele grote) muggen. Dus helaas heb ik meteen een paar muggebulten gescoord. Dat is me hier in Amerika nog niet overkomen. En ik heb me meteen ingesmeerd toen ik de muggen zag, maar toch... Gisteravond hebben we op de 'front porch' van het restaurant gegeten. Het duurde allemaal wel heel erg lang, want onze serveerster had veel te veel tafels te bedienen. Maar het smaakte wel allemaal voortreffelijk. Ze hebben hier ook 2 tafeltennistafels (leuk woord eigenlijk), een poolbiljart en nog wat andere spelletjes. We gaan ons hier dus ook weer prima vermaken, dat is wel duidelijk. Tevreden en moe gingen we lekker slapen.

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen. Daarna in de winkel een paar bagels en koffie gehaald en op de veranda ontbeten. Daarna alles meteen weer keurig opruimen en het afval in de berenbeveiligde vuilnisbakken gooien. Anders staat er vanmiddag misschien plots een beer op de stoep. Hahaha!!! Even lekker lezen, spelletje spelen op de Nintendo en iPod touch en dat soort dingen. Daarna even tafeltennissen met Saphira. Vervolgens ging Henk met haar poolbiljarten en ging ik even op de computers van de Lodge in ons eigen gastenboek schrijven. Vervolgens nog even de website van John en Carla weer bekeken. Hij heeft een iPad gekocht. De rat! Ik zit de hele tijd te twijfelen en in Las Vegas kwam er steeds reclame van de iPad op enorm grote videoschermen. Elke keer als ik eroverheen ben, begint iemand er weer over. Het is ook een ontzettend gaaf ding. En je kan er heel veel mee doen. Ik zal wel kijken als ik in San Francisco ben. Daar zal ik dan een besluit moeten nemen. Eerst hier nog even genieten. Toen ik klaar was en weer naar de poolbiljart liep, gaf Saphira plots aan dat ze zich helemaal niet goed voelde. Ze ging ook meteen op de grond zitten, want ze werd helemaal duizelig. Ze was helemaal bezweet en het was binnen ook wel een beetje benauwd, dus waarschijnlijk was ze bevangen door de hitte. We gingen snel wat koud water halen voor haar om te drinken en over haar nek, hoofd en polsen te doen. Toen kwam ze weer een beetje bij. We kochten water, zoute chips en ijs en gingen terug naar het huisje. Daar kwam het allemaal weer goed gelukkig. Dus nu zitten we weer lekker bij het huisje te luieren. Morgen is het maandag en verwachten we dat het wat rustiger is in het park. Dan kunnen we naar Yosemite Valley. Ik betwijfel of we dinsdag nog veel gaan doen. Misschien doen we dan wel weer lekker rustig aan. Yosemite is erg mooi en er is heel veel te zien. Maar we hebben al zoveel gedaan en gezien. We merken dat we nu weer even rust nodig hebben. En vooral Saphira krijgt steeds meer moeite om alles te verwerken. Het moet natuurlijk ook allemaal te doen en leuk blijven. En het is gewoon al genieten om hier in of bij de cabin te zitten zo midden in de natuur!

 

Dinsdag 27 juli 2010 12.30 uur

Ik zit hier heerlijk op de veranda van ons huisje in de Evergreen Lodge. Het is hier echt goed vertoeven. Met een groot naaldbomenbos om ons heen en eekhoorntjes die elke boom in rennen en weer net zo hard uit rennen. Ja, ik zou hier best kunnen wennen. Hahaha!!! Nee hoor, het is prima om straks weer naar huis te gaan. Maar laat ik nog even over gisteren vertellen.
We hebben eerst ontbeten in het restaurant van de lodge. Saphira had pancakes, Henk spiegeleieren en ik had een omelet. Vervolgens gingen we op weg naar Yosemite National Park. Dan moeten we dus eerst 7 mijl over 'onze' weg terug naar de hoofdweg. Onderweg kwamen we alweer een hertje tegen. Deze stond aan de kant van de weg. Saphira vond het weer helemaal geweldig. En wij natuurlijk ook. Eenmaal op de hoofdweg sloegen we linksaf. Het is dan nog maar 1 mijl tot de ingang van het park. We stonden echter al vrij snel stil. Oeps! Zou dat de file voor de ingang van het park al zijn? Ja hoor, dat klopte inderdaad. Er waren 2 poorten open en ze deden een soort langzaam aan actie. Het ging echt supertraag en soms gebeurde er 5 minuten helemaal niets. Heel wazig allemaal. We deden er dus al een half uur over om in het park te komen. Eenmaal in het park leek het wel mee te vallen met de drukte. Deze keer gingen we op weg naar Yosemite Valley. Dit is de vallei die midden in het park ligt en beroemd is om zijn bergen, zoals El Capitan en Half Dome (die door gletsjers zijn gevormd) en watervallen. Het is echter ook de drukst bezochte plek in het park. Om er te komen moesten we nog zo'n 25 mijl rijden en dan kom je op een eenrichtingsverkeer rondweg dooe de vallei heen die ook nog eens iets van 17 mijl lang is. De weg ernaartoe was weer schitterend. De natuur is hier echt geweldig mooi. Bij de uitkijkpunten was het echter wel heel erg druk. Dus meestal parkeerde Henk de auto dan even snel en stapte ik uit om foto's te maken. Daarna reden we dan weer verder. Uiteindelijk gingen we echt dalen en kwamen we op de rondweg uit. Al vrij snel kwam er een afslag naar rechts naar de Bridalvail Fall. Daar wilden we wel heen, dus sloegen we af. We kwamen echter meteen in een chaos van auto's terecht die allemaal wilde parkeren op de parkeerplaats van de waterval om aan de kleine wandeling ernaartoe te beginnen. Nou, dat gingen we dus maar niet doen. Het zou waarschijnlijk nog minstens een uur kosten om een parkeerplaats te vinden. Dus maar even verder langs die weg rijden tot we konden omkeren. Tot onze verbazing deed die kans zich voor bij uitkijkpunt 'The Tunnel View'. Dat was een punt dat ik al wilde zien, maar waarvan we niet zeker wisten of we er wel aan toe zouden komen. Ja dus! Hier heb je een prachtig uitzicht op een groot deel van de vallei en ook op de bruidssluier waterval. Saphira vond vooral de waterval heel erg mooi om te zien. Gelukkig was er hier ook een parkeerplekje en konden we even rustig kijken. Daarna gingen we weer terug richting de vallei. De bedoeling was om in ieder geval naar het visitor center te gaan en onderweg steeds te stoppen bij de mooie punten. Nou, dat laatste viel dus niet mee. Het was gewoon gigantisch druk, dus ook hier was vaak weer geen echte parkeerplek. Maar Henk wist toch regelmatig een plekje voor onze enorme auto te bemachtigen, waardoor ik er weer even uit kon om foto's te maken. Bijvoorbeeld van de Yosemite Falls en van Half Dome. Voor het visitor center moest je op een grote parkeerplaats parkeren en dan kon je verder lopen of met een shuttlebus er naartoe. We kozen voor het laatste. Overigens was de parkeerplaats ook al behoorlijk vol en waren er mensen aanwezig om de plekjes die nog vrij waren aan te wijzen. Met 10 minuten waren we bij het visitor center. Dit was (net als in de andere Nationale Parken) weer keurig opgezet met veel informatie in foto's en afbeeldingen en dergelijke. En ook filmpjes en geluidsmateriaal om het ontstaan uit te leggen. Erg leuk om te zien. Daarna gingen we nog even in het winkeltje kijken. Saphira heeft in ieder park een pen gekocht en dat wilde ze hier ook doen. Helaas hadden ze hier geen pennen, maar wel potloden. Dus dan maar een potlood. En ook nog een lineaal met foto's van Yosemite en een rangerbadge. Die laatste kreeg ze van Henk.
Vervolgens naar buiten naar de theaterzaal om de film te bekijken. Dat was ook weer erg leuk. Je ziet dan altijd veel beelden van het park die je normaal gesproken nooit zou zien, vanuit de lucht bijvoorbeeld. Schitterend! Vervolgens konden we nog een nagebouwd indianendorp bekijken, zoals er vroeger een aantal in Yosemite waren. Een aantal van deze gebouwen, zoals het ceremonial roundhouse, worden nog steeds gebruikt door indianen. Ook dit was leuk om te zien. Toch was het ook een beetje rommelig allemaal. Ze hebben niet echt hun best gedaan om iets leuks te maken van yosemite village. Maar goed. We gingen even kijken voor iets te eten, maar het was overal heel druk en het zag er ook niet echt gezellig uit. Dus kochten we in een soort supermarkt maar even wat drinken en chips. Ach ja, een mens moet iets als er geen normaal eten te verkrijgen is. We vonden in een boekenwinkel ook nog een koker om de Chinees getekende naam van Saphira in op te bergen, zodat deze netjes thuis komt. Daarna liepen we weer terug naar de parkeerplaats. We gingen langzaam weer terug over de rondweg in de richting van onze lodge. We zagen dat het nu nog drukker was en dat er overal verkeersregelaars stonden. Ja, Yosemite is een schitterend park. Echt een stukje paradijs op aarde. Maar in de zomer is het er gewoon te druk om er goed van te kunnen genieten. We zouden hier graag nog een keer terug komen, maar dan in een rustiger seizoen. De zomer is echt een gekkenhuis! We zijn ook erg blij dat we niet in een hotel in de vallei zelf zitten, maar op een rustige plek net buiten het park.
Op de terugweg waren we nog wel van plan om een wandeling te maken naar sequoia's. Dit zijn reuzenbomen. Er is in het zuiden van Yosemite een heel bos met deze bomen, maar dat is weer 45 mijl bij ons vandaan. Daar staat ook een boom van 2700 jaar oud met een omtrek van 30 meter. Heel verleidelijk om toch nog daar naartoe te rijden, maar aan de andere kant wisten we dat we ook daar weer een enorme drukte zouden aantreffen. En dat hield ons tegen. Dus reden we richting de westelijke uitgang en stopten we bij Merced Grove. Helaas stond er alleen maar dat de gehele wandeling ruim 3 uur zou duren en er stond niet bij hoe lang het zou duren voordat je bij de sequoia's was. We spraken af dat we 45 minuten zouden gaan wandelen en dan besluiten wat te doen. Eventueel zouden we dan omkeren en weer teruglopen. Het was tenslotte al half vier. Het was een mooie wandeling door een enorm naaldbomenbos. De temperatuur was heel aangenaam voor een wandeling. We namen al het voedsel uit de auto mee, want je mag niets in de auto laten liggen in verband met de beren. We hoorden ook regelmatig gekraak en iets door het bos lopen. Maar helaas hebben we verder niets gezien. Het kan van alles zijn geweest. Bij een splitsing aangekomen, moesten we naar links en toen liepen we naar beneden. Met de wetenschap dat we dit straks weer omhoog zouden moeten lopen. Dat kon nog wel eens pittig worden. Na ongeveer een half uur, kwamen we mensen tegen. We vroegen hoe lang het nog duurde voor we bij de bomen zouden zijn. Nog 15  minuten zeiden ze tot de eerste groep bomen. En dan weer 10 minuten naar een tweede groep bomen. Verder dan maar. En ja hoor, na 15 minuten zagen we ze. Jeetje, wat een enorme reuzen. En dit zijn  nog niet eens hele sequoia's. Deze moeten nog groeien. We hebben een tijd staan te genieten en uiteraard foto's en film gemaakt. Ook van reuzendenneappels. Die zijn hier in de bossen namelijk ook enorm. We besloten om terug te lopen en niet meer verder te gaan naar de tweede groep bomen. We hadden de giganten nu in ieder geval gezien. De terugweg was inderdaad redelijk zwaar. De hele tijd heuvel op. Gelukkig was het niet heel warm en liepen we de hele tijd in de schaduw van de bomen. Saphira en ik waren toch wel blij toen we weer bij de splitsing kwamen. Want vanaf daar was het weer vlak terrein. Na deze toch wel stevige en vooral leuke wandeling, kwamen we weer bij de auto aan. Nu nog ongeveer een half uur rijden naar de lodge. Onderweg maakten we nog wat foto's.
We konden nog lekker even op de veranda zitten en wat drinken, voordat we moesten douchen en omkleden voor het diner. En dat smaakte weer voortreffelijk. Ook al konden we deze keer helaas niet op de veranda van het restaurant zitten. Dat was wel jammer, want daar zit je echt heel mooi. Maar ja, je kunt het wel reserveren, maar dat geeft absoluut geen garantie. Er is hier in Amerika zelfs geen garantie dat je dan een tafel hebt, ze doen maar wat. Maar asl je hebt gereserveerd, weet je in ieder geval dat je dan recht hebt op een tafel en dat je die dan in ieder geval voor de andere mensen krijgt. Want als je niet reserveert, krijg je regelmatig te horen dat je dan pas 1 of 2 uur later terecht kunt.
Henk heeft overigens ook nog bij de KLM ingelogd om een kindermaaltijd voor Saphira te regelen. Voor de heenweg hadden we dat niet gedaan, want we wisten niet dat dat kon. Maar een stewardess wees ons er op. Saphira lust al dat warme eten namelijk niet wat in het vliegtuig wordt geserveerd. Ze heeft toen dus ook al op koekjes en chips etc. geleefd. Niet erg natuurlijk, maar het is beter om ook iets gewoons te eten. En je krijgt er ook nog leuke spulletjes bij om je mee te vermaken. Voor de terugreis is dat nu in ieder geval geregeld. Na het eten hebben we met zijn allen nog even op de veranda wat gedronken. Dat was heel gezellig. Lekker even kletsen over de vakantie. Saphira vond het ook heel erg leuk en ze was ook lekker aan het babbelen. Het gaat dus prima met haar en ze vermaakt zich ook nog volop. Alhoewel ze het ook prima vindt om straks weer thuis te zijn. En dat is toch ook wel fijn om te weten.
Vanmorgen hebben we weer lekker een beetjes uitgeslapen en een ontbijtje in de winkel gehaald. En nu genieten we weer van een lui dagje bij ons huisje. Heerlijk!

 

Donderdag 29 juli 2010 18.30 uur

Dit zal waarschijnlijk wel het laatste verslag zijn vanuit Amerika. Morgen vliegen we weer terug naar huis. Dan hebben we er 4 weken op zitten. Onvoorstelbaar! Aan de ene kant hebben we inderdaad heel veel gezien en voelt het alsof we al heel lang van huis zijn. Maar aan de andere kant hebben we al zo veel gezien dat het lijkt alsof we al veel langer weg zijn. Helaas werd ik in Yosemite (op het einde van de vakantie) toch nog ziek. Er was iets verkeerd gevallen. Over de details zal ik niet uitwijden, maar het was niet best. Ik heb de laatste avond dan ook niet veel gegeten en de volgende ochtend het ontbijt overgeslagen. Maar ook deze keer nam ik weer met pijn in mijn hart afscheid van een mooie plek op deze aarde: de Evergreen Lodge net buiten Yosemite park. Echt een fantastische plek. Henk heeft echt mooie en leuke hotels uitgezocht voor deze vakantie en vooral de hotels waar we meer nachten verbleven waren geweldig. Nogmaals mijn complimenten!
Gisteren vertrokken we dan weer naar San Francisco. Het was weer een hele mooie rit. Onderweg stopten we nog bij een Wal-Mart. Ik wilde namelijk nog hot sticks kopen voor in het haar. Die zijn hier heel goedkoop. Helaas voor mij waren ze bij deze Wal-Mart uitverkocht. Dat was balen! Dus reden we maar weer verder. Het landschap was erg heuvelachtig en werd steeds groener. Utah en Arizona zijn heel ruig. Maar California is heel groen en heel 'lieflijk'. Het is echt een hele mooie staat. Uiteindelijk reden we San Francisco in. Het navigatiesysteem leidde ons over de Bay Bridge en dat was weer een hele aparte ervaring. Wat geweldig om over deze enorme brug te rijden! Wij reden bovenop en 1 verdieping naar beneden reed het verkeer naar de andere kant. Echt super om de baai van San Francisco op deze manier over te steken. Uiteraard konden we ook Alcatraz en de Golden Gate brug zien liggen. Supergaaf allemaal. Vervolgens kwamen we al bijna in het Financial District terecht waar ook ons hotel (the Omini Hotel) ligt. Het was nog maar een klein stukje rijden. Dat was ook het idee van Henk. Eerst naar het hotel rijden om in te checken en de koffers en tassen af te geven en daarna naar het vliegveld om de auto in te leveren. Dat was een geweldig idee. We konden voor de deur van het hotel even parkeren, inchecken en de spullen naar onze kamer laten brengen. Daarna gingen we meteen de auto inleveren op het vliegveld. Henk vond het erg leuk om  in de stad te rijden. Ik houd er niet zo van. Maar we kwamen op tijd bij de Car Rental Return aan om de auto in te leveren. Dat ging allemaal heel soepel en snel. Toen moesten we eerst met de lift en vervolgens nog met de monorail naar de Internationale Terminal. Dat was nog wel 10 minuten. Daar konden we bij de aankomsthal een taxi naar het centrum van San Francisco krijgen. We gingen naar Macy's. Deze keer hadden we een taxichauffeur met heel veel haast. Hij scheurde echt overal langs. En toen we in de file terecht kwamen vond hij dat helemaal niet leuk. We werden er dan ook een klein stukje van Macy's al 'uitgegooid'. Hahaha!!! Bij Macy's namen we een late lunch en gingen vervolgens nog even shoppen. Maar we vonden niet echt iets. Nog maar even naar de Gap-store. Ik wilde nog iets voor de pasgeboren tweeling van mijn manager kopen. En dat is nu gelukt. Saphira zag overal schattige meisjeskleren, maar aangezien Bianca de nieuwe aanwinst nog steeds in haar buik heeft, weten we nog niet wat het is en kunnen we dus nog niets kopen. Daar baalt vooral Saphira enorm van. Hahaha!!!
Vervolgens naar de Apple Store. Na lang nadenken heb ik besloten om de iPad te gaan kopen. Nog even spelen en dan naar boven om een hoesje op te zoeken. Uiteindelijk gevonden, dus op weg naar de kassa voor de iPad. Na 15 minuten in de rij te hebben gestaan, ben ik aan de beurt. Vol trots en verwachting zeg ik dat ik de iPad 64 Gb wil kopen. De meneer tegenover mij zegt met een grote glimlach dat hij die niet meer heeft. Ik geloof het gewoon niet. Achter de kassa staan nog stapels met iPads, maar dus niet die ik wil hebben. Alleen de 64 Gb met 3G is er nog en die kost veel meer en wil ik helemaal niet. BALEN!!! Doodchagrijnig roep ik Henk. Hij denkt nog dat het is gelukt, dus ik vertel hem mijn grote teleurstelling. Belachelijk toch dat ze zelfs in de Apple Store zelf geen voorraad meer hebben. Ik baal er echt van. Maar ik heb nu wel besloten om de iPad in Nederland te gaan kopen. Dan betaal ik maar wat meer, maar ik wil de iPad echt wel graag hebben. Het is zo´n geweldig apparaat! We liepen terug naar het hotel via Café de la Presse. Even een tafel bepsreken voor het diner. Toen naar Bob´s in het hotel voor een drankje en daarna lekker douchen en in bad. ´s Avonds weer heerlijk gegeten en daarna heerlijk geslapen. Om 6 uur vanochtend schrokken Henk en ik wakker. Van de wekker dachten we, maar het was mijn telefoon. Blijkbaar iemand die niet weet dat we in Amerika zijn. Niet opgenomen, maar uitgezet dus.
Uiteindelijk werden we pas om 9.15 uur wakker. Heerlijk! Rustig wassen en aankleden. Daarna met de taxi naar Pier 39. We gingen nog een keer ontbijten bij het Eagle Café. Wat een heerlijke ontbijtjes (nou ja, hele grote ontbijten) hebben ze daar. Daarna naar de grote winkel met sport-outfits. Hier hebben ze heel veel officiële outfits van honkbalteams, american footballteam, basketbalteams etc. Een geweldige winkel. We zagen een hele gave en stoere jas van de 49ers van San Francisco voor Henk. Afgeprijsd. Echt een gele gave jas. Hij wilde ook nog een petje en dat is ook gelukt. Toen nog even naar beneden naar de kindermaten. Voor Saphira hadden ze ook een hele gave en stoere jas van de 49ers met alle superbowls erop die ze hebben gewonnen. En Saphira wilde ook nog een cap. Het staat haar ook heel erg wijs. Daarna nog even naar de zeeleeuwen. Omdat we nu later waren dan de vorige keer was het een stuk drukker. Maar weer heel leuk om ze te zien. Het blijft gewoon heel erg grappig. Vervolgens gingen we op weg naar een station van de cable cars. We hadden in het hotel al dagpassen gekocht en wilden graag nog eens met de cable cars reizen door San Francisco. We moesten wachten, want er stond een kleine rij. Toen we mochten in stappen, gingen we lekker op het achterdek staan. Helaas mocht dat niet, want daar moest de conducteur staan. Dus maar binnen gaan zitten. Dat vond vooral Saphira erg jammer. Maar we moesten nog een keer wisselen van Cable Car om weer terug naar het hotel te komen. En daar konden we aan de zijkant staan. Dat was echt heel erg wijs! Veel leuker dan we van tevoren hadden gedacht. Dus toen we de jassen naar het hotel hadden teruggebracht, gingen we nog een keer met de Cable Car (die voor ons hotel stopt) helemaal naar het eindpunt van die route (er zijn er drie). En vervolgens (al hangend aan de buitenkant) weer terug naar Chinatown (2 blokken bij ons hotel vandaan). Daar stapten we uit. Chinatown hadden we de vorige keer al een beetje bekeken, maar we vonden het zo leuk dat we nog een keer terug wilden. Dus hebben we daar nog een tijd rondgelopen en nog wat dingen gekocht. Daarna ging Henk terug naar het hotel en Saphira en ik gingen naar de nagelsalon. Daar hadden we een afspraak gemaakt voor een manicure en een pedicure. Het was weer een hele aparte ervaring. Lekker verzorgd worden (handen en voeten tegelijk) en daarna nagellak op. Een heerlijk verwenuurtje en Saphira vond het ook helemaal geweldig! Daarna weer terug naar het hotel, waar we Henk aantroffen in de bar. Hij had inmiddels al ingecheckt voor morgen. Vanavond nog één keer dineren in Café de la Presse. Morgenochten gaan Saphira en ik samen ontbijten bij Starbucks. Dat wil ze graag. Henk vindt dat helemaal niet leuk, dus we gaan samen en dan nemen we wel wat voor hem mee als we weer terug gaan naar het hotel. We zijn het er allemaal over eens dat San Francisco een geweldige stad is waar we graag nog een keer terugkomen. Het is een hele mooie en ook vriendelijke stad en we hebben er wel veel van gezien,  maar er is nog veel meer te zien en te doen. Zelfs alleen door een wijk in de stad lopen is hier al leuk.

Ik moet zeggen dat ik al deze verslagen steeds aan één stuk door heb ingetypt en ze verder niet meer heb gelezen. Het kwam allemaal recht uit mijn hart en uit mijn geheugen. Ik ben eigenlijk ook wel weer heel benieuwd om het allemaal terug te lezen, want ik ben volgens mij alweer heel veel dingen vergeten. De foto's zal ik thuis verder bijwerken, want ik denk niet dat ik daar nu nog aan toekom. Tenzij ik vannacht niet kan slapen, maar dat verwacht ik niet. De bedden liggen hier heerlijk. Ik zie jullie allemaal dus weer in Nederland. En daar ben ik ook wel weer blij om. Het was heel erg leuk en mooi en we hebben veel beleefd, maar het is ook wel weer goed zo. Nu weer terug naar huis, weer even wennen aan het normale leven (maar dat zal wel snel genoeg gaan) en dan gewoon weer verder gaan. En ook daar zijn genoeg dingen te beleven. Saphira gaat al naar groep 7. Nog maar 2 jaar (als alles goed gaat) en dan gaat ze al naar de middelbare school. Maar laten we daar nog allemaal niet aan denken. We hebben genoten van deze vakantie. En we zien alweer uit naar de volgende. Maar het is ook goed om weer naar huis te gaan.