Dinsdag 27 juli 2010 12.30 uur

Ik zit hier heerlijk op de veranda van ons huisje in de Evergreen Lodge. Het is hier echt goed vertoeven. Met een groot naaldbomenbos om ons heen en eekhoorntjes die elke boom in rennen en weer net zo hard uit rennen. Ja, ik zou hier best kunnen wennen. Hahaha!!! Nee hoor, het is prima om straks weer naar huis te gaan. Maar laat ik nog even over gisteren vertellen.
We hebben eerst ontbeten in het restaurant van de lodge. Saphira had pancakes, Henk spiegeleieren en ik had een omelet. Vervolgens gingen we op weg naar Yosemite National Park. Dan moeten we dus eerst 7 mijl over 'onze' weg terug naar de hoofdweg. Onderweg kwamen we alweer een hertje tegen. Deze stond aan de kant van de weg. Saphira vond het weer helemaal geweldig. En wij natuurlijk ook. Eenmaal op de hoofdweg sloegen we linksaf. Het is dan nog maar 1 mijl tot de ingang van het park. We stonden echter al vrij snel stil. Oeps! Zou dat de file voor de ingang van het park al zijn? Ja hoor, dat klopte inderdaad. Er waren 2 poorten open en ze deden een soort langzaam aan actie. Het ging echt supertraag en soms gebeurde er 5 minuten helemaal niets. Heel wazig allemaal. We deden er dus al een half uur over om in het park te komen. Eenmaal in het park leek het wel mee te vallen met de drukte. Deze keer gingen we op weg naar Yosemite Valley. Dit is de vallei die midden in het park ligt en beroemd is om zijn bergen, zoals El Capitan en Half Dome (die door gletsjers zijn gevormd) en watervallen. Het is echter ook de drukst bezochte plek in het park. Om er te komen moesten we nog zo'n 25 mijl rijden en dan kom je op een eenrichtingsverkeer rondweg dooe de vallei heen die ook nog eens iets van 17 mijl lang is. De weg ernaartoe was weer schitterend. De natuur is hier echt geweldig mooi. Bij de uitkijkpunten was het echter wel heel erg druk. Dus meestal parkeerde Henk de auto dan even snel en stapte ik uit om foto's te maken. Daarna reden we dan weer verder. Uiteindelijk gingen we echt dalen en kwamen we op de rondweg uit. Al vrij snel kwam er een afslag naar rechts naar de Bridalvail Fall. Daar wilden we wel heen, dus sloegen we af. We kwamen echter meteen in een chaos van auto's terecht die allemaal wilde parkeren op de parkeerplaats van de waterval om aan de kleine wandeling ernaartoe te beginnen. Nou, dat gingen we dus maar niet doen. Het zou waarschijnlijk nog minstens een uur kosten om een parkeerplaats te vinden. Dus maar even verder langs die weg rijden tot we konden omkeren. Tot onze verbazing deed die kans zich voor bij uitkijkpunt 'The Tunnel View'. Dat was een punt dat ik al wilde zien, maar waarvan we niet zeker wisten of we er wel aan toe zouden komen. Ja dus! Hier heb je een prachtig uitzicht op een groot deel van de vallei en ook op de bruidssluier waterval. Saphira vond vooral de waterval heel erg mooi om te zien. Gelukkig was er hier ook een parkeerplekje en konden we even rustig kijken. Daarna gingen we weer terug richting de vallei. De bedoeling was om in ieder geval naar het visitor center te gaan en onderweg steeds te stoppen bij de mooie punten. Nou, dat laatste viel dus niet mee. Het was gewoon gigantisch druk, dus ook hier was vaak weer geen echte parkeerplek. Maar Henk wist toch regelmatig een plekje voor onze enorme auto te bemachtigen, waardoor ik er weer even uit kon om foto's te maken. Bijvoorbeeld van de Yosemite Falls en van Half Dome. Voor het visitor center moest je op een grote parkeerplaats parkeren en dan kon je verder lopen of met een shuttlebus er naartoe. We kozen voor het laatste. Overigens was de parkeerplaats ook al behoorlijk vol en waren er mensen aanwezig om de plekjes die nog vrij waren aan te wijzen. Met 10 minuten waren we bij het visitor center. Dit was (net als in de andere Nationale Parken) weer keurig opgezet met veel informatie in foto's en afbeeldingen en dergelijke. En ook filmpjes en geluidsmateriaal om het ontstaan uit te leggen. Erg leuk om te zien. Daarna gingen we nog even in het winkeltje kijken. Saphira heeft in ieder park een pen gekocht en dat wilde ze hier ook doen. Helaas hadden ze hier geen pennen, maar wel potloden. Dus dan maar een potlood. En ook nog een lineaal met foto's van Yosemite en een rangerbadge. Die laatste kreeg ze van Henk.
Vervolgens naar buiten naar de theaterzaal om de film te bekijken. Dat was ook weer erg leuk. Je ziet dan altijd veel beelden van het park die je normaal gesproken nooit zou zien, vanuit de lucht bijvoorbeeld. Schitterend! Vervolgens konden we nog een nagebouwd indianendorp bekijken, zoals er vroeger een aantal in Yosemite waren. Een aantal van deze gebouwen, zoals het ceremonial roundhouse, worden nog steeds gebruikt door indianen. Ook dit was leuk om te zien. Toch was het ook een beetje rommelig allemaal. Ze hebben niet echt hun best gedaan om iets leuks te maken van yosemite village. Maar goed. We gingen even kijken voor iets te eten, maar het was overal heel druk en het zag er ook niet echt gezellig uit. Dus kochten we in een soort supermarkt maar even wat drinken en chips. Ach ja, een mens moet iets als er geen normaal eten te verkrijgen is. We vonden in een boekenwinkel ook nog een koker om de Chinees getekende naam van Saphira in op te bergen, zodat deze netjes thuis komt. Daarna liepen we weer terug naar de parkeerplaats. We gingen langzaam weer terug over de rondweg in de richting van onze lodge. We zagen dat het nu nog drukker was en dat er overal verkeersregelaars stonden. Ja, Yosemite is een schitterend park. Echt een stukje paradijs op aarde. Maar in de zomer is het er gewoon te druk om er goed van te kunnen genieten. We zouden hier graag nog een keer terug komen, maar dan in een rustiger seizoen. De zomer is echt een gekkenhuis! We zijn ook erg blij dat we niet in een hotel in de vallei zelf zitten, maar op een rustige plek net buiten het park.
Op de terugweg waren we nog wel van plan om een wandeling te maken naar sequoia's. Dit zijn reuzenbomen. Er is in het zuiden van Yosemite een heel bos met deze bomen, maar dat is weer 45 mijl bij ons vandaan. Daar staat ook een boom van 2700 jaar oud met een omtrek van 30 meter. Heel verleidelijk om toch nog daar naartoe te rijden, maar aan de andere kant wisten we dat we ook daar weer een enorme drukte zouden aantreffen. En dat hield ons tegen. Dus reden we richting de westelijke uitgang en stopten we bij Merced Grove. Helaas stond er alleen maar dat de gehele wandeling ruim 3 uur zou duren en er stond niet bij hoe lang het zou duren voordat je bij de sequoia's was. We spraken af dat we 45 minuten zouden gaan wandelen en dan besluiten wat te doen. Eventueel zouden we dan omkeren en weer teruglopen. Het was tenslotte al half vier. Het was een mooie wandeling door een enorm naaldbomenbos. De temperatuur was heel aangenaam voor een wandeling. We namen al het voedsel uit de auto mee, want je mag niets in de auto laten liggen in verband met de beren. We hoorden ook regelmatig gekraak en iets door het bos lopen. Maar helaas hebben we verder niets gezien. Het kan van alles zijn geweest. Bij een splitsing aangekomen, moesten we naar links en toen liepen we naar beneden. Met de wetenschap dat we dit straks weer omhoog zouden moeten lopen. Dat kon nog wel eens pittig worden. Na ongeveer een half uur, kwamen we mensen tegen. We vroegen hoe lang het nog duurde voor we bij de bomen zouden zijn. Nog 15  minuten zeiden ze tot de eerste groep bomen. En dan weer 10 minuten naar een tweede groep bomen. Verder dan maar. En ja hoor, na 15 minuten zagen we ze. Jeetje, wat een enorme reuzen. En dit zijn  nog niet eens hele sequoia's. Deze moeten nog groeien. We hebben een tijd staan te genieten en uiteraard foto's en film gemaakt. Ook van reuzendenneappels. Die zijn hier in de bossen namelijk ook enorm. We besloten om terug te lopen en niet meer verder te gaan naar de tweede groep bomen. We hadden de giganten nu in ieder geval gezien. De terugweg was inderdaad redelijk zwaar. De hele tijd heuvel op. Gelukkig was het niet heel warm en liepen we de hele tijd in de schaduw van de bomen. Saphira en ik waren toch wel blij toen we weer bij de splitsing kwamen. Want vanaf daar was het weer vlak terrein. Na deze toch wel stevige en vooral leuke wandeling, kwamen we weer bij de auto aan. Nu nog ongeveer een half uur rijden naar de lodge. Onderweg maakten we nog wat foto's.
We konden nog lekker even op de veranda zitten en wat drinken, voordat we moesten douchen en omkleden voor het diner. En dat smaakte weer voortreffelijk. Ook al konden we deze keer helaas niet op de veranda van het restaurant zitten. Dat was wel jammer, want daar zit je echt heel mooi. Maar ja, je kunt het wel reserveren, maar dat geeft absoluut geen garantie. Er is hier in Amerika zelfs geen garantie dat je dan een tafel hebt, ze doen maar wat. Maar asl je hebt gereserveerd, weet je in ieder geval dat je dan recht hebt op een tafel en dat je die dan in ieder geval voor de andere mensen krijgt. Want als je niet reserveert, krijg je regelmatig te horen dat je dan pas 1 of 2 uur later terecht kunt.
Henk heeft overigens ook nog bij de KLM ingelogd om een kindermaaltijd voor Saphira te regelen. Voor de heenweg hadden we dat niet gedaan, want we wisten niet dat dat kon. Maar een stewardess wees ons er op. Saphira lust al dat warme eten namelijk niet wat in het vliegtuig wordt geserveerd. Ze heeft toen dus ook al op koekjes en chips etc. geleefd. Niet erg natuurlijk, maar het is beter om ook iets gewoons te eten. En je krijgt er ook nog leuke spulletjes bij om je mee te vermaken. Voor de terugreis is dat nu in ieder geval geregeld. Na het eten hebben we met zijn allen nog even op de veranda wat gedronken. Dat was heel gezellig. Lekker even kletsen over de vakantie. Saphira vond het ook heel erg leuk en ze was ook lekker aan het babbelen. Het gaat dus prima met haar en ze vermaakt zich ook nog volop. Alhoewel ze het ook prima vindt om straks weer thuis te zijn. En dat is toch ook wel fijn om te weten.
Vanmorgen hebben we weer lekker een beetjes uitgeslapen en een ontbijtje in de winkel gehaald. En nu genieten we weer van een lui dagje bij ons huisje. Heerlijk!