Zondag 25 juli 2010 15.00 uur

Ik moet eerst nog even een aanvulling doen op het verhaal van Death Valley. De benzine kost hier overal bijna 3 dollar per gallon. We hadden al gelezen dat de benzine in Death Valley heel erg duur is (omdat er in de wijde omgeving verder geen benzinepomp is) en we zorgen er altijd wel voor dat we met een volle tank op weg gaan. Wij hadden er dus geen last van. Maar we schrokken alsnog van de prijs. Namelijk 4,25 dollar per gallon. OEPS! Lekker duur! En er waren nog best veel mensen aan het tanken.
In Bishop vroegen we in het hotel weer naar een goed en leuk restaurant dichtbij. We kregen de naam Whiskey Creek door. We zochten het ook nog weer even op op tripadvisor. Ja, nummer 3 van restaurants in Bishop met bijna alleen maar goede recensies. Mooi. Daar aangekomen was het ook heel erg druk. Ook een goed teken. Gelukkig was er nog wel een tafeltje voor ons. Ze waren ook erg op kinderen ingesteld met kleurplaten en waskrijtjes en dergelijke. Prima. We begonnen met Buffalo Wings, want die waren we bijna nergens meer tegengekomen. Superheet van buiten, nog half koud van binnen en een wazig sausje erover. Opgewarmd in de magnetron waarschijnlijk. NIet erg lekker. Als hoofdgerecht had Henk een steak. Daar konden ze weinig aan verprutsen, maar het was ook niet bijzonder. Ik had een 'Chicken Pie'. Maar het was echt niet met verse ingrediënten en alleen de korst eroverheen smaakte goed. Saphira had Mac&Cheese. Maar ook dit was waarschjinlijk in de magnetron opgewarmd. Bah! Dit was echt de eerste keer dat we echt niet lekker hebben gegeten. Alleen het toetje was lekker. Saphira had een brownie (was eigenlijk wel iets te droog) en ik had een (veel te groot) stuk chocoladetaart. Terug in het hotel lag ik al meteen met buikpijn in bed. Bij Saphira kwam de buikpijn de volgende ochtend. Van ons krijgt Whiskey Creek dus geen goede recensie. Maar goed, dat kan ook een keer gebeuren. Gelukkig hadden we dus niet echt veel zin in ontbijt, want dat was in dit hotel ook niet veel. De ontbijtzaal was trouwens wel 4 tafeltjes groot, dus er was niet veel plek. Terwijl ze toch echt meer dan 50 kamers hebben. Snel op weg naar Yosemite. Daar hadden we zin in. Nog maar 300 meter gereden en Anita zag een Starbucks. Ja, zin in een Frappucino hadden we wel, dus maar even omgekeerd. Saphira en ik gingen naar binnen en we namen meteen wat stukjes bananenwalnotenbrood en een chocolate chip cookie mee voor onderweg. Heerlijk!
Volgens de mevrouw van de navigatie zouden we er bijna 5 uur over gaan doen en dat vonden we toch wel wat veel. Maar goed, het zal wel. We reden een tijdje over een highway en de omgeving begon steeds meer op Oostenrijk te lijken. Nu snappen we waarom Arnold gouverneur van Californië wilde worden. Het lijkt op zijn geboorteland. Hahaha!!! Ja, want inmiddels is het weer Californië waar we zijn aangekomen. Op een gegeven moment stond er een plaatsnaam op een bord met nog 7 mijl te gaan. Dus ik zei tegen Henk dat we daar dan de scenic byway 120 op zouden gaan die door Yosemite heen loopt. De navigatie gaf echter aan dat we nog 83 mijl door moesten rijden op deze weg en dan pas linksaf. Huh? We weten nog steeds niet waarom, maar deze keer was de navigatie echt in de war en wilde ze ons heel erg om sturen. Gelukkig hebben we ook nog kaarten en een groot boek met wegen bij ons. We sloegen inderdaad linksaf de 120 op. Na ongeveer 15 mijl zouden we bij de ingang van Yosemite zijn. Het was erg  mooi onderweg. Een groot meer en bergen op de achtergrond. Echt super. We besloten dus om even te stoppen, te kijken en foto's te maken. Op een gegeven moment zag Saphira iets bewegen aan de overkant van de weg in een rotsspleet. We wisten eerst niet wat het was, maar begonnen al wel fanatiek foto's te maken. Je weet nooit wanneer zo'n beestje weer verdwijnt. Uiteindelijk kwam het diertje zijn schuilplaats uit en het bleek een soort grote marmot te zijn. Vandaag zijn we erachter gekomen dat het een geelbuikmarmot was. Een erg grappig beest. Heel goed gezien van Saphira!
We reden weer verder en op een gegeven moment kwamen we in de file terecht. Oeps! Wat was dit nu? Wegwerkzaamheden? We konden het niet zien, want er zat een bocht in de weg. Afwachten maar. Sommige mensen keerden om, dat was geen goed teken. Toch maar afwachten, want iedere andere weg zou niet door Yosemite heen gaan en zou ook heel erg omrijden betekenen. We hadden dus eigenlijk geen andere keus. Uiteindelijk bleek het de ingang van het park te zijn. Er is aan de Oostelijke kant maar 1 poortje. Het was zaterdag en dus kwamen veel mensen naar het park, waarvan de meesten nog een kaartje moesten kopen. Het verkeer aan de andere kant werd soms tegengehouden en er liep een ranger langs de lange rij auto's. Als je dan een Nationale Parkenpas had, mocht je even over de verkeerde weghelft het park inrijden. Aangezien wij ook zo'n pas hebben, mochten wij ook snel weer verder rijden. Gelukkig! In het park aangekomen was er meteen aan de linkerkant een meer met weides en bergen op de achtergrond. Echt heel erg mooi. Dus maar even stoppen voor een paar foto's. Daarna weer verder. Het bleef maar doorgaan. Echt ontzettende mooie bergweides met bloemen en bergen op de achtergrond en soms meertjes en riviertjes. Heel idyllisch allemaal. Maar het was overal ook beredruk. De parkkeerplaatsen stonden allemaal vol en ook langs de kant van de weg stonden nog vele auto's geparkeerd. En dat was eigenlijk overal in het park zo. Het klopt dus inderdaad dat Yosemite wordt overspoeld met mensen en vooral in het weekend. In geen enkel park dat we hebben bezocht was het zo druk als hier. De temperatuur is hier nu ook heel aangenaam, zo'n 85 graden Fahrenheit. Na al die bergweides reden we een naaldbomenbos in. Soms maakte dit bos plaats voor grote kale rotsen. De hele tijd was ik op zoek naar beren, want het is echt wel een berenlandschap. Een bos met grote rotsblokken en omgevallen bomen. Ieder moment verwacht je een beer tegen te komen. De kans is echter behoorlijk klein. En we hebben er dan ook geen gezien. Jammer, maar helaas.
We besloten niet naar Yosemite Valley te rijden, want daar zou het waarschijnlijk helemaal stervensdruk zijn en zouden we alleen maar in een enorme file terechtkomen. Dus gewoon maar rustig naar onze Lodge rijden. De Lodge ligt net buiten het park. Dus eerst moesten we er weer uit. En zelfs bij het uitrijden moesten we nu onze pas laten zien. Heel apart. Na de uitgang was er een weg naar rechts, de Evergreen Road en die moesten we gaan volgen. De weg was een stuk smaller dan de weg die we de hele tijd door het park hadden gereden en we gingen weer dieper het bos in. Het beloofde echt veel goeds, want de omgeving is hier gewoon prachtig. Maar we durfden gewoon niet te hopen op een mooie plek. Dan zou het misschien alleen maar tegenvallen. Op een gegeven moment zagen we een hert door het bos huppelen. Toen hij ons in de gaten had, verstopte hij zich achter een boom. Maar er was nog een hert en die hupte vrolijk richting de weg en stak voor onze auto de weg over. Ik was op dat moment aan het filmen (er kwamen namelijk ook allemaal oude auto's voorbij en de weg zelf was ook prachtig). Dus als het goed is staat alles op de film, alleen zal het wel rommelig zijn, want ik was er nogal beduusd van. Hahaha!!! Volgens Saphira is haar droom nu uitgekomen. In Nederland wlde ze al steeds herten in het wild zien. In de omgeving van Zeewolde zijn er ook heel veel, maar zij heeft ze nog nooit gezien. Maar nu dus wel en eentje was zelfs voor onze auto overgestoken. Ze vond het helemaal geweldig!
Een klein stukje verder kwamen we aan bij de Evergreen Lodge. Allemaal houten cabins midden in het bos. Supergeweldig! We waren iets te vroeg en onze cabin was nog niet klaar, dus eerst maar even lunchen. Op deze afgelegen plek vallen de prijzen in het restaurant gelukkig wel weer mee en het smaakte ook allemaal voortreffelijk. Na de lunch was de cabin klaar en kregen we de sleutels. We moesten een klein stukje terugrijden. En daar vonden we onze cabin temidden van een aantal andere cabins. Met overal om ons heen hele hoge dennebomen. De cabin zelf heeft in het midden een zitkamer en aan de zijkanten 2 slaapkamers. Een slaapkamer met twee 1-persoonsbedden en een slaapkamer met een 2-persoonsbed. Saphira claimde meteen een kamer voor zichzelf. Hahaha!!! Eindelijk even verlost van haar ouders. Anne en Erika werden meteen in het ene bed gelegd en het andere bed is dan voor Saphira. Buiten hebben we nog een kleine veranda met een paar stoelen.Helaas zijn er hier geen wasmachines, dus moest ik de vuile was met de hand doen. Ach, alleen maar even het ondergoed. Verder hebben we nog genoeg kleding in de koffers, want ik heb onderweg een paar keer gewassen. En het is hier ook zo droog. Geen probleem dus.
Het enige nadeel hier is dat er veel insecten zijn en dan vooral veel (hele grote) muggen. Dus helaas heb ik meteen een paar muggebulten gescoord. Dat is me hier in Amerika nog niet overkomen. En ik heb me meteen ingesmeerd toen ik de muggen zag, maar toch... Gisteravond hebben we op de 'front porch' van het restaurant gegeten. Het duurde allemaal wel heel erg lang, want onze serveerster had veel te veel tafels te bedienen. Maar het smaakte wel allemaal voortreffelijk. Ze hebben hier ook 2 tafeltennistafels (leuk woord eigenlijk), een poolbiljart en nog wat andere spelletjes. We gaan ons hier dus ook weer prima vermaken, dat is wel duidelijk. Tevreden en moe gingen we lekker slapen.

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen. Daarna in de winkel een paar bagels en koffie gehaald en op de veranda ontbeten. Daarna alles meteen weer keurig opruimen en het afval in de berenbeveiligde vuilnisbakken gooien. Anders staat er vanmiddag misschien plots een beer op de stoep. Hahaha!!! Even lekker lezen, spelletje spelen op de Nintendo en iPod touch en dat soort dingen. Daarna even tafeltennissen met Saphira. Vervolgens ging Henk met haar poolbiljarten en ging ik even op de computers van de Lodge in ons eigen gastenboek schrijven. Vervolgens nog even de website van John en Carla weer bekeken. Hij heeft een iPad gekocht. De rat! Ik zit de hele tijd te twijfelen en in Las Vegas kwam er steeds reclame van de iPad op enorm grote videoschermen. Elke keer als ik eroverheen ben, begint iemand er weer over. Het is ook een ontzettend gaaf ding. En je kan er heel veel mee doen. Ik zal wel kijken als ik in San Francisco ben. Daar zal ik dan een besluit moeten nemen. Eerst hier nog even genieten. Toen ik klaar was en weer naar de poolbiljart liep, gaf Saphira plots aan dat ze zich helemaal niet goed voelde. Ze ging ook meteen op de grond zitten, want ze werd helemaal duizelig. Ze was helemaal bezweet en het was binnen ook wel een beetje benauwd, dus waarschijnlijk was ze bevangen door de hitte. We gingen snel wat koud water halen voor haar om te drinken en over haar nek, hoofd en polsen te doen. Toen kwam ze weer een beetje bij. We kochten water, zoute chips en ijs en gingen terug naar het huisje. Daar kwam het allemaal weer goed gelukkig. Dus nu zitten we weer lekker bij het huisje te luieren. Morgen is het maandag en verwachten we dat het wat rustiger is in het park. Dan kunnen we naar Yosemite Valley. Ik betwijfel of we dinsdag nog veel gaan doen. Misschien doen we dan wel weer lekker rustig aan. Yosemite is erg mooi en er is heel veel te zien. Maar we hebben al zoveel gedaan en gezien. We merken dat we nu weer even rust nodig hebben. En vooral Saphira krijgt steeds meer moeite om alles te verwerken. Het moet natuurlijk ook allemaal te doen en leuk blijven. En het is gewoon al genieten om hier in of bij de cabin te zitten zo midden in de natuur!