Vrijdag 23 juli 2010 17.30 uur

Gisteren hebben we eerst lekker uitgeslapen. Daarna bestelden we ontbijt op de kamer. We moesten wel bijna een uur wachten, maar toen kwam een nette meneer het brengen op een karretje. Hij ging keurig de eettafel dekken met een mooi wit tafellaken, borden en bestek. We kregen ook enorm veel jam en stroop en boter erbij. De tafel was te klein en het drinken werd dus maar op de salontafel gezet. Saphira vond het prachtig! Dat iemand de tafel voor ons kwam dekken. Geweldig! We zeiden ook dat we even net deden alsof we heel rijk zijn. Hahaha!!! Het was echt een luxe, maar wel heel erg leuk om een keer te doen.
Na het ontbijt gingen we op weg naar Circus Circus. Dat is een casino waar ook een kindercasino zit, zodat Saphira ook een gokje kon wagen. Nou, en dat hebben we geweten. Na ongeveer een half uur lopen over de strip (waarvan het laatste stuk een grote bouwput en dus nogal saai was), kwamen we bij Circus Circus aan. Mariska had aan Saphira verteld dat ze boven moest zijn, dus gingen we de trap op. Daar troffen we een soort kermis aan: ballen in een mand gooien, ballen in glazen bakjes drijvend op water gooien, kegels omgooien, ballonnen stuk gooien met pijltjes, grijpautomaten en ga zo maar door. Dat is er allemaal te vinden. We gingen eerst maar een rondje lopen, want Saphira wilde eerst alles zien voordat ze ging besluiten waaraan ze haar geld ging uitgeven. Totdat ze de soepkippenkraam zag. Daar had Mariska over verteld en dat wilde ze heel graag doen. Dus ging ze proberen om de soepkippen in de pan te krijgen door op een soort hefboom te slaan met een hamer. Helaas kwam ze steeds wat kracht te kort, waardoor ze de ronddraaiende tafel met pannen niet eens haalde. Maar ze vond het wel heel leuk om te doen. Dan maar weer verder. Bij het kegels omgooien bleef ze ook staan. Helaas lukte het net niet, de laatste kegel bleef steeds staan. Na nog wat andere apparaten, kwam ze ballen in een mand gooien tegen. De eerste bal ging mis, maar de tweede was raak. Joepie! Ze won een stoffen bloem. Helemaal blij was ze! En toen gingen we toch weer naar de soepkippen. Maar het lukte weer niet. Toen mocht Henk het een keer proberen en toen was het 2 keer raak! Dus won ze 2 knuffelbeertjes. Ze was helemaal gelukkig en nu was het genoeg geweest. Maar we hadden nog wel een Chinees gezien die je naam op een papier kan 'schilderen'. Ik kan het niet precies uitleggen, maar het is ontzettend kunstig en heel leuk. En dat wilde Saphira nog laten doen. Dus op naar de kraam met de Chinees. Ze schreef haar naam op en toen ging hij met sponsjes aan de slag. Voor de S maakte hij een zeepaardje en voor de A maakte hij bamboescheuten. Later tekende hij daar ook nog panda's bij. Echt super! Hij heeft uiteindelijk ook nog uitgelegd dat ieder teken een betekenis heeft. Zo is de bamboe bijvoorbeeld voor voorspoed. Jullie zullen het wel een keer zien, maar het is heel erg mooi geworden.
Aangezien het in Las Vegas behoorlijk warm was en het laatste stuk dus heel saai was om te lopen, besloten we een taxi terug te nemen. Kost maar een paar dollar. Maar we gingen niet helemaal terug naar het hotel, maar naar de Fashion Show Mall. Dat is een enorm winkelcentrum van 2 verdiepingen en daar moest een Build-a-Bear shop zitten. Saphira wilde namelijk een zusje voor Anne (het konijn) gaan kopen. Dus op zoek naar de Build-a-Bear shop. Ja hoor, gevonden. Saphira wilde graag een beer en eigenlijk was er niet eens heel veel keus in gewone beren. Dus de keus was redelijk snel gemaakt. Vullen en hartje erin en dichtnaaien. En dan kleertjes zoeken. Er was zoveel! En in Nederland hebben we geen Build-a-Bear shops meer, dus moedigden Henk en ik Saphira aan om te kopen wat ze leuk vond. Ze heeft namelijk best veel geld gespaard voor deze reis. Ze heeft een aantal leuke kleertjes gekocht, schoenen en een tasje. Ze liep helemaal blij de winkel uit. Op weg naar Anne die vol spanning in het Venetian zat te wachten. Nou, Anne is helemaal blij met haar zusje en ook met alle nieuwe kleren. Erika heet de nieuwe beer en Anne en Erika zijn al dikke vriendinnen. Hahaha!!!!
Vervolgens gingen we op zoek naar het kantoortje voor de Gondola's voor binnen. We kwamen door een winkelgedeelte dat we nog helemaal niet hadden gezien. We kwamen op een gegeven moment op een prachtig plein met ook weer een nagemaakte blauwe lucht. Ik denk dat dit het San Marco plein moet voorstellen. Ik ben daar echter nog nooit geweest, dus kan het niet met zekerheid zeggen. Maar het zag er weer prachtig uit. Bij het kantoor was het enorm druk, dus besloten we dit maar even niet te doen. We gingen via een roltrap naar beneden en stonden aan het begin van de Palazzo shops. Dat hoort ook een beetje bij het Venetian en zit ernaast. Met ook weer een casino en hotel. We liepen echter weer terug naar ons eigen casino en kwamen langs een gezellig steakhouse. Even op de menukaart kijken. Broodje hamburger stond er ook op, dus ook iets voor Saphira. Bespreken dan maar. Vervolgens naar de concierge om te vragen hoe laat de fonteinen van het Bellagio een show geven. Ieder half uur. Nou, op naar het Bellagio dan maar. Of eigenlijk eerst even naar de overkant naar Paris. Eens kijken hoe dat er van binnen uitziet. Ook een mooie blauwe lucht, maar hier heb je wel meteen door dat het niet echt is. In het Venetian is het veel echter. Ze hebben in Paris allemaal Franse straatjes nagebouwd met winkeltjes en cafés. Heel erg leuk ook. En uiteraard is de Eiffeltoren in het klein nagebouwd. Drie poten staan verdeeld over het casino en de vierde poot staat buiten voor de ingang. Heel gaaf! Nu oversteken en naar de fonteinen. Het was heel rustig (de meeste mensen komen pas 's avonds kijken), dus we konden een goede plaats uitzoeken. We hoefden maar 5 minuten te wachten en toen begon het meteen heel spectaculair met een hele hoge muur van water. Het buldert dan echt zoals kanonnen. Henk riep meteen: 'ZO! Wauw!' Dus dan is het echt wel spectaculair. Ook Saphira stond ademloos te kijken. Toen het was afgelopen was ze erg teleurgesteld. Het was namelijk vrij snel voorbij. Maar ze vond het prachtig. Nou, dat hadden we ook weer gezien. We liepen nog even naar Ceasar's Palace (naast het Bellagio). Van buiten best mooi, maar van binnen valt het best tegen. Het is wel mooi, maar niet heel bijzonder. Jeetje, hoor mij. Een mens raakt verwend en gewend aan al die pracht en praal. Hahaha!!! Buiten namen we weer een taxi terug naar the Venetian, want Saphira was erg moe. Er komt ook zoveel op je af in Las Vegas. Dus ze ging even lekker op bed liggen.
's Avonds gingen we op weg naar het steakhouse. Even een drankje en toen kregen we de menukaart. Hé, waar was de hamburger nou gebleven? Even vragen. Tja, dat was dus de lunchkaart. Dat was ons die middag niet duidelijk geworden. Helaas konden we hier dan niet eten, want ze hadden verder niets voor Saphira. Dus gingen we weer weg. Het was daar trouwens heel druk en ze vonden het geen probleem dat we weggingen. Die middag hadden we ook ergens iets gedronken en dat zag er ook heel gezellig uit om te eten. Dat zat ietsje verderop. Dus daar maar gaan kijken. Ja, er was nog plek. Even op de menukaart kijken. We zagen in ieder geval pasta, maar dan wel met mosselen e.d. Even vragen of dat ook anders kan. Ja dus, geen probleem. En dat zijn we hier wel gewend. Alles is altijd mogelijk (behalve dan in het steakhouse). Dus gingen we hier eten. En daar kregen we geen spijt van. Henk en ik namen de Chateaubriand en daar zat nog wilde spinazie, champignons en aardappaltjes bij. En we hadden ook nog harricots vert en knoflookfrietjes. We hebben al een paar keer goed gegeten, maar dit was werkelijk voortreffelijk! Als toetje nam Henk espresso en Cognac en ik een kaasplankje (ik mocht 5 kazen uitkiezen) met gesuikerd rozijnenbrood, gesuikerde walnoten en een compote. Het was werkelijk heerlijk. Tevreden gingen we naar de kamer. Saphira en ik gingen slapen. Henk ging (net als de eerste avond in Las Vegas) nog even naar het casino om te gokken. Want dat hoort er natuurlijk wel bij. Maar hij heeft beide keren alleen maar verloren. Helaas!

Vanmorgen hebben we alles weer ingepakt en zijn uitgecheckt. Vervolgens lieten we de auto weer uit de garage halen (hoort allemaal bij de service) en gingen op weg naar Bishop. We zouden eerst even gaan ontbijten bij de IHOP (International House Of Pancakes). Was ons aanbevolen door John en we wisten er eentje te vinden bij het outletcenter. Maar helaas was half Las Vegas daar aan het ontbijten. Er zaten nog wel 50 mensen te wachten. OEPS! Dan maar iets anders zoeken. Uiteindelijk hebben we croissants en donuts gegeten bij de Dunkin' Donut. Hahaha!!! Saphira vond het weer geweldig, alhoewel de donut toch wel anders smaakte dan in Nederland en dus niet helemaal op ging. Dit MOET ze vertellen op school, zei ze meteen. Maar dat heeft ze al van veel meer dingen gezegd. Tja, in dit rare land kun je bijna niet normaal eten. Het is allemaal fastfood en al die dingen zitten bij elkaar in zogenaamde Food Courts. Het is echt maf.
Op naar Bishop, maar door Death Valley National Park heen. Eerst kwamen we door de buitenwijken van Las Vegas. Vervolgens kwamen we een hele tijd niets tegen. Uiteindelijk toch nog een grote plaats: Pahrump. Wat een puinhoop! Echt overal zooi en oude auto's en dergelijke. Echt geen leuke stad om te wonen. Ergens in Pahrump moesten we naar links en vanaf dat moment zijn we echt heel lang niets tegengekomen. Bij Death Valley Junction stond nog een operahuis. Huh? Het zal wel. En wat gebeurde er op dat moment? Iets heel bijzonders (volgens ons dan). Er stak een roadrunner over. Je weet wel, zo'n vogel zoals in die tekenfilms. De Coyote probeert Roadrunner steeds te vangen. Maar die is, miep miep, altijd veel te snel. Nou, deze roadrunner stak redelijk op zijn gemak over, maar toch nog te snel voor de camera. Want die had ik niet bij de hand. Maar wel fantastisch om zo'n vogel te zien. Hij is trouwens kleiner dan ik dacht. We begonnen aan een lange weg die uiteindelijk Death Valley National Park in gaat. Er is hier echt helemaal niets. Het lijkt in het begin wel op een maanlandschap, behalve dat er dan een mooie geasfalteerde weg doorheen loopt. Heel maf. We stopten bij Zabriskie Point om even de heuvel op te lopen en wat foto's te nemen. Het was inmiddels al 109 graden Fahrenheit. Even verderop stopten we nog bij he Visitor Center en toen was het al 115 graden Fahrenheit. De top die we onderweg hebben gehaald is 119 graden Fahrenheit. Dat is 48 graden Celcius! Heel erg warm dus! We zijn verder ook niet meer de auto uit geweest. Zijn er alleen maar doorheen gereden. Het was wel veel bergachtiger dan we hadden verwacht. Het landschap veranderde ook hier weer. Het is niet helemaal te beschrijven hoe het was, maar we voelden ons behoorlijk eenzaam en verlaten. De weg naar Hanksville die ik eerder heb beschreven valt hierbij in het niet. Dit is zo'n 160 mijl door verlaten landschap zonder een dorpje. Je komt alleen af en toe een auto tegen. Verder helemaal niets! Toen we uiteindelijk in Lone Pine aankwamen, was het ook echt een wonder om weer in de bewoonde wereld te zijn en we waren helemaal daas van de lange rit door het verlaten landschap. Dus maar even wat eten en drinken. Een korte stop, want het was nog maar een uur rijden naar Bishop. Daar overnachten we alleen maar, omdat de reis van Las Vegas naar Yosemite te lang was. Morgen gaan we dus op weg naar Yosemite. We zullen al vrij snel in het park aankomen bij de Oostelijke ingang. En dan rijden we door het Noordelijke deel van het park richting ons huisje aan de Westkant van Yosemite. We zijn erg benieuwd.