Zondag 18 juli 2010 21.45 uur

Deze keer schrijf ik heel laat. Ik zit ook al in bed. Maar ik weet echt niet wanneer ik anders moet schrijven. In Moab hebben we bewust lekker rustig aan gedaan, want we wisten al dat daarna een druk programma kwam. Gisterochtend vertrokken we redelijk op tijd vanuit Moab. We moesten namelijk best lang rijden en we wilden ook nog via scenic byway nummer 12 rijden. Dat is één van de mooiste routes van Amerika. Met pijn in ons hart namen we afscheid van de Red Cliffs Lodge. De Lodge ligt echt op een ontzettende mooie plek en daar hebben we enorm van genoten. Wat een prachtige omgeving! Eerst even tanken in Moab en vervolgens op weg. Over highway 89 naar de interstate 70. Een geweldige mooie, lange, rechte en saaie snelweg. Gelukkig hoefden we daar maar zo'n 30 mijl op te rijden. Daarna namen we al de afslag naar highway 14 richting Hanksville (stadje van Henk?). Nog zo'n 35 mijl tot aan Hanksville. En in die 35 mijl zagen we eigenlijk alleen maar uitgestrekte vlaktes met naast de weg aan beide kanten een hek. Wie dat hek daar heeft moeten neerzetten, is waarschijnlijk gek geworden. Wat een ontzettend verlaten landschap zeg. Alleen als je langs Goblin Valley rijdt, zie je opeens weer wat rotsblokken vanuit het niets in het landschap oprijzen. Maar verder zie je echt helemaal niets.
Hanksville is echt een plaatsje van niets. Daarvan komen we er wel meer tegen onderweg. Van die kleine plaatsjes waarvan je je afvraagt waarom sommige mensen (niet veel) daar wonen en wat ze dan doen. Echt geen idee. We gingen verder over de 14. Het landschap wisselde nu wel weer. Soms waren er plots groene oases. Maar die zijn er dan ook alleen maar omdat het land volop wordt besproeid. En dat kan natuurlijk alleen als er water in de buurt is en er is dan ook altijd een rivier in de buurt van zo'n plek. Op een gegeven moment kwamen we een heleboel Pontiacs tegen. Ze verzamelden zich 2 aan 2 om waarschijnlijk lekker samen te gaan toeren door het verlaten landschap. Een vreemd gezicht. Vervolgens begon het landschap weer wat rotsachtiger te worden. Uiteindelijk kwamen we bij het begin van scenic byway 12. Eerst nog even een broodje bij de subway gegeten die daar zat (in the middle of nowhere). De 12 wordt ook wel een 'All American way' genoemd en het is inderdaad een ontzettende mooie weg. We reden op een gegeven moment door Capitol Reef National Park. Ook dit is een heel mooi park met kliffen die inderdaad op riffen lijken. We dachten dan ook dat hier vroeger een zee was geweest, maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Alhoewel het jammer was dat we geen tijd hadden voor een wandeling, hebben we dit stukje natuurschoon toch ook weer voor een deel meegepikt. De weg ging verder en op een gegeven moment werden de heuvels groener. Er kwamen vooral veel naaldbomen met daartussen berken. We klommen omhoog de bergen in en reden Dixieland National Forest binnen. Echt een prachtig stukje natuur ook weer. Het lijkt eigenlijk heel erg veel op een Duits of Oostenrijks berglandschap. Alleen stonden er hier borden dat hier ook beren voorkomen. Helaas geen beer gezien. Maar wel koeien. Zwarte koeien die zo maar midden op de weg en vlak langs de kant van de weg stonden. Hahaha!!! De weg slingerde zich uiteindelijk aan de andere kant van de berg weer naar beneden. Onderweg zagen we trouwens regelmatig grote buien ergens boven bergen hangen. Het bliksemde ook regelmatig, maar gelukkig allemaal in de verte. Na het bos begon het weer wat kaler te worden. Maar het bleef een prachtig landschap. Tussen Boulder en Escalante rijdt je plots over een bergkam heen. En dan bedoel ik ook echt dat je bovenop de bergkam rijdt. Plotseling heb je zowel links als rechts van de (redelijk smalle) weg een afgrond naast je. Het lijkt alsof je op dat moment op het dak van de wereld rijdt. Heel apart. De weg slingerde zich tussen de bergen omlaag en weer omhoog. Dit stuk is echt geweldig mooi om te zien. Ja, ik weet dat ik dat al vaker heb gezegd. Maar dit deel is echt overweldigend mooi. Helaas werd het weer slechter. We waren uiteindelijk dus toh bij zo'n onweersbui aangekomen en reden er nu dwars doorheen. Niet alleen onweer, maar ook hele grote hagelstenen kregen we op ons dak. Jeetje, wat een hondenweer. Maar op de één of andere manier paste het er wel een beetje bij. Toch was ik blij toen we aan de andere kant van de bergen de enorme bui weer uitreden en achter ons lieten. Wat een verademing. Na Escalante gingen we op weg naar Bryce Canyon, daar gaat de 12 ook een deel doorheen. Niet echt door het deel waarvoor je moet betalen en wat echt het park is, maar je rijdt er wel voor een deel doorheen. Toen ik de eerste karakteristieke bergen van Bryce Canyon zag, kreeg ik echt een smile van oor tot oor op mijn gezicht. Hier ben ik bijna 2 jaar geleden geweest met een aantal collega's en ik vind Bryce het mooiste dat ik ooit heb gezien. En dat gevoel kwam weer helemaal terug. Ik ging zo op in het landschap, dat ik zelfs de afslag naar de ingang van het park helemaal niet heb gezien en dat we plots al bij Red Canyon waren. Dat is een soort voorbode of uitloper (hoe je het maar wil noemen) van Bryce Canyon. Toen ik hier 2 jaar geleden was, kwamen we van de andere kant en was Red Canyon het eerste dat we zagen. Na Red Canyon is het eigenlijk meteen weer afgelopen en wordt het landschap weer 'gewoon'. De scenic byway 12 was nu ook ten einde en we kwamen op de 89 uit richting Kanab. Maar ook dit is weer een mooie weg. Met aan de linkerkant Bryce Canyon en aan de rechterkant (op enige afstand) Zion National Park. Onderweg zagen we nog bizons. We zijn er niet voor gestopt, want we reden aan de verkeerde kant voor een stop. Misschien dat we er voor stoppen (als ze er dan weer zijn) als we op weg gaan naar Bryce.
Eenmaal in Kanab aangekomen moesten we even zoeken naar het hotel. Eigenlijk was het heel makkelijk, maar de straten zijn hier heel verwarrend. Ze heten 100 South en 200 South en 100 East en 200 West e.d. Ja, het klinkt nu wel heel erg makkelijk, maar het is voor iemand die hier net aankomt behoorlijk verwarrend. Maar uiteindelijk kwamen we er en konden we inchecken. We hebben een iets ruimere kamer dan een normale kamer en daardoor nog een soort zithoek erbij. Dat is wel fijn, want we zitten hier toch weer 4 nachten. Henk en Saphira gingen lekker zwemmen in het kleine binnenbad. Het was wel heel erg druk. Maar het is dan ook het weekend en dan zijn ook veel Amerikanen op stap. En dat was dus te merken. Ik nam een lekkere uitgebreide douche. En daarna gingen we een restaurant zoeken. Henk had een beetje op tripadvisor gekeken en ik had het ook nog bij de hotelbalie gevraagd. Op de derde plek stond Houston en die hadden ze vanuit het hotel ook aanbevolen. Dus op weg naar Houston. Ze waren niet heel vriendelijk en het was niet een supergezellig ding, maar ook niet ongezellig. Het eten was heel verschillend. Mijn tortilla was heel erg lekker, maar de beifstuk van Henk was echt supertaai. Op nummer 1 in tripadvisor stond Rocking V en dat moest nog ietsje verder zitten. Dus na het eten maar eens iets verder gewandeld. Iets verderop kwamen we het inderdaad tegen en het was er beredruk. Het zag er heel gezellig uit en dus gingen we maar een tafel bespreken voor de zondagavond. Daarna wandelden we weer terug. Aan de overkant van de doorlopende straat staat een politiewagen. Die stond er die middag toen we aankwamen ook al en Henk beweerde dus dat er een pop in zit. Saphira en ik geloofden het eerst niet, maar het is echt waar. Hahahaha!!!! Er zit gewoon een als politieagent verkleedde pop (compleet met zonnebril) in de auto. Om je te bescheuren toch?! We moesten ook nog even geld halen en hadden een bank gezien. Daar liepen we heen op zoek naar de geldautomaat (de ATM). We zagen een auto staan bij een ATM. En het bleek dat er bij deze bank alleen een drive through ATM aanwezig is. We moesten dus net doen alsof we een auto waren om geld te halen. Nog nooit zoiets gezien. Saphira lag helemaal in een deuk.

Vandaag stonden we weer redelijk op tijd op. We gingen naar Zion. Eerst ontbijten. Het was heel erg druk, waarschijnlijk dus door al die Amerikanen. Het was een redelijk ontbijt. Alleen hebben ze hier kaas tussen de omelet gestopt en daar was Henk dus niet zo blij mee. Om 9 uur gingen we op weg naar Zion. We hadden al gezien dat er aan de weg werd gewerkt die naar de oostingang van Zion gaat, dus we konden nog wel een beetje vertraging verwachten. Het viel allemaal heel erg mee en na ongeveer een half uur waren we bij de oostingang. Maar toen bleek dat ze ook aan de weg door het park aan het werken zijn. Dus moesten we af en toe even wachten bij een stoplicht, omdat er maar 1 helft van de weg open is. Geen probleem, want er is intussen genoeg moois te zien. Prachtige hoge bergen, meestal geel en soms rood of wit van kleur. Met daarop soms ook wat begroeiing. Bij de tunnel aangekomen, moesten we weer stoppen. Als er een camper door de tunnel moet, wordt het verkeer aan de andere kant stil gelegd. De camper moet namelijk door het midden van de tunnel rijden, anders past het niet. Je moet dat dan ook wel van tevoren aanvragen en er extra voor betalen. Ook al hebben wij een grote auto gehuurd, toch mag deze gewoon door de tunnel. Na een hele stroom campers mochten we weer verder. Aan de andere kant van de tunnel is de weg momenteel helemaal beroerd. Ze hebben de weg deels en soms helemaal afgeschraapt en dus is er eigenlijk geen verharde weg. Wel veel kuilen en het deed ons een beetje denken aan de weg door Monument Valley. Als je hier volgend jaar komt, ligt er een prachtige nieuwe weg. Maar nu moesten wij de haarspeldbochten over een slechte weg nemen. Geen probleem voor Henk die ons steeds veilig brengt waar we willen zijn. Petje af! We reden naar het visitor center. Alhoewel ik bang was dat er geen parkeerplaats meer zou zijn, want hier parkeert iedereen om met de shuttlebus verder te gaan. Je mag Zion Canyon namelijk niet met de eigen auto inrijden. Er is inmiddels echter een hele parkeerplaats bij gemaakt en dus konden we onze auto prima kwijt. Even plassen en met voldoende water op weg naar de shuttlebus. Na ongeveer 25 minuten kwamen we bij de stop 'Weeping Rock'. Daar wilden we de eerste wandeling gaan doen. Een korte en makkelijke wandeling naar de huilende rots. Ze denken dat het water dat door de rots sijpelt er ongeveer 1200 jaar over doet om er aan de onderkant weer uit te komen. Dus we hebben vandaag 1200 jaar oude regendruppels op ons hoofd gekregen. Niet erg fris zou je zeggen, maar het water was heerlijk koel. En dat was best fijn op deze hele hete dag. Het was vandaag in Zion 106 graden Fahrenheit en dat is ruim 40 graden Celcius. Na Weeping Rock gingen we met de shuttlebus verder tot het eindpunt. Daar begonnen we aan de Riverside Walk. Ook een hele makkelijke wandeling, maar wel iets langer. Zo'n 30 tot 45 minuten. Aan het eind van het pad kun je in het water gaan lopen richting de Narrows. De rivier stroomt namelijk uit een canyon en als je er maar ver genoeg in loopt, kun je beide wanden aanraken door met je handen wijd te gaan staan. Ik had al gezien dat het water sneller stroomde dan 2 jaar geleden en het was ook een stuk dieper. De vorige keer stonden een paar van ons ook in het water, maar toen stonden ze er maar tot hun enkels en op sommige plekken net tot hun knieën in. Maar nu was het water iets dieper. Henk en Saphira wilden graag door het water lopen en dus bleef ik bij de tassen. Ze bleven echter best lang weg en ik kon ze niet de hele tijd zien, dus was het voor mij afwachten. Gelukkig kon ik lekker in de schaduw zitten. Na bijna een uur kwamen ze weer terug. Saphira was nat t/m haar buik en Henk tot aan zijn middel. Zo diep was het daar dus. Ze hadden nog wel verder kunnen gaan, maar ja ergens houdt het ook een keer op. Heen vond Saphira het nog moeilijk tegen de stroom in, maar terug heeft ze het helemaal alleen gedaan. Knap hoor, want overal in de rivier liggen stenen (groot en klein) en het loopt dus heel erg moeilijk. Nu ze toch al zo nat was, vroeg ze of ze in de rivier mocht gaan zitten. Natuurlijk mocht dat, het was zo warm! Dus dat heeft ze lekker gedaan. En vervolgens met natte kleren, sokken en schoenen weer terug naar het punt van de shuttlebus. Daar aangekomen was ze al een stuk droger. Terug naar Zion Lodge, ergens halverwege de route van de shuttlebus. Daar hebben we wat gegeten en gedronken en toen was het al half 4. Dus besloten we met de bus terug te gaan naar het visitor center en daar nog even rond te kijken. Saphira kocht een ansichtkaart om op te sturen naar de familie Meijer en een pen. Een zelfde pen als ze in Arches heeft gekocht, maar dan met een plaatje van Zion erop. Ik heb een drietal boeken (aanbieding) gekocht. Van Zion, Bryce en Grand Canyon.
We gingen weer op weg naar Kanab. Voordat we het park uit reden, stopten we nog even bij de 'Checkerboard Mesa'. Een berg met groeven, zodat het lijkt op een dambord. Nou, die groeven zijn heel duidelijk en de berg is heel apart. Maar om het nou met een dambord te vergelijken...
Terug in het hotel gingen Henk en Saphira nog even snel zwemmen. Het was nu wel heel rustig. En daarna op weg naar Rocking V. En dat was inderdaad heel gezellig en heel erg goed eten. Ja, de Kamiesjes hebben weer gesmuld van al het lekkers en dus meteen maar voor morgen weer een tafel besproken. Morgen gaan we naar Bryce Canyon. Ik ga er nu ook mee ophouden, want morgen moeten we vroeg op. Wanneer ik weer tijd heb voor foto's weet ik niet. In Las Vegas misschien wel, maar daar heb ik geen internet. En in Yosemite hebben we ook geen internet. Misschien dat we in Bishop (overnachting tussen Las Vegas en Yosemite) nog internet hebben. Geen idee. Ik probeer hier in Kanab in ieder geval nog een keer iets te schrijven, maar daarna zou het dan wel eens een tijdje stil kunnen worden. Dan weten jullie dat vast.