Vrijdag 16 juli 2010 15.15 uur

Gisteren zijn we naar Arches National Park geweest. Dit park staat bekend om zijn natuurlijke bogen die op een ingewikkelde wijze zijn ontstaan. Ik zal het proberen uit te leggen. Vroeger waren er in dit gebied een aantal binnenzeeën. In miljoenen jaren zijn deze meerdere keren droog geworden en weer volgestroomd. Iedere keer als een zee droog werd, bleef er een zoutlaag achter. Bovenop deze zoutlaag is steen gevormd. De zoutlaag is gaan schuiven. Op een gegeven moment kon de zoutlaag niet meer verder en wilde dus omhoog. Hierdoor brak het steen soms. Soms ook nog net niet, maar werd het steen wel omhoog gestuwd. Het steen begon te eroderen en dus sijpelde er water doorheen dat de zoutlaag op heeft gelost. Hierdoor ontstonden er een soort vinnen van steen. Deze vinnen zijn weer door de wind en water aangetast en daar zijn soms aan de onderkant brokstukken vanaf gevallen. En zo zijn de bogen ontstaan. Pas na het bekijken van een film met allerlei afbeeldingen begreep ik het echt. Het is weer een geweldig natuurfenomeen. Het verandert trouwens nog steeds en ze denken dan ook dat over een tijd helemaal geen bogen meer aanwezig zijn. Dat ze dan zijn ingestort of op een andere manier zijn verdwenen. Aan de andere kant komen er ook nog steeds bogen bij. Het is dus een fascinerend gebied.
Bij Arches aangekomen stopten we eerst even bij het visitor center voor wat informatie. Vervolgens gingen we met de auto op weg. Er loopt een weg van ongeveer 29 kilometer door het park heen en vanaf een aantal parkeerplaatsen kun je wandelingen maken. Eigenlijk dacht ik van tevoren dat Arches alleen maar uit zand en bogen bestaat, maar dat is helemaal niet zo. Ook hier is er weer een divers landschap met een soort duinlandschappen en grillig gevormde rotsen en groene vlaktes. En met groen bedoel ik dan verschillende kleuren groen en zelfs blauw. Prachtig mooi allemaal! We waren eigenlijk van plan om naar de delicate arch te wandelen. Dit is een beroemde boog die iedereen wel kent. De wandeling zou echter bijna anderhalf uur (enkele reis) in beslag gaan nemen en het was 95 graden Fahrenheit in de schaduw. Dat leek ons dus geen goed idee. We gingen dus maar naar een parkeerplaats waar je een kortere wandeling kon maken naar een 'lower viewpoint' en een 'higher viewpoint' om de boog te zien. Het lage punt was maar 90 meter wandelen. Geen probleem dus. We konden de boog vanuit de verte bewonderen. Dan toch maar even de wandeling naar het hogere punt van 900 meter. Het begon heel makkelijk met een kleine helling. Maar uiteindelijk werd het een behoorlijke klim. Het was dus niet ver, maar wel redelijk pittig. Maar toen konden we de boog wel al van een stuk dichterbij bewonderen. Het was maar goed dat er mensen bij de boog waren, want anders hadden we niet kunnen bedenken hoe groot de boog eigenlijk is. Alles valt namelijk een beetje weg in het immense landschap en lijkt plotseling redelijk klein. Maar het is dus allemaal heel erg groot. De tocht terug was een stuk makkelijker, want dat ging naar beneden. Onderweg stonden steeds mensen in de schaduw van een enkele boom die je onderweg tegenkomt. Sommige mensen gaven het ook maar op en gingen terug. Het was dan ook heel erg warm!
Terug bij de auto eerst maar even wat water drinken (meegenomen in de koelbox) en lekker afkoelen met de airco. Verder rijden door dit magnifieke park. Het bleef allemaal ontzettend mooi en soms stopten we bij een uitzichtpunt om even wat foto's te maken. Saphira mocht trouwens met mijn andere goede camera foto's maken en dat vond ze geweldig interessant. Henk had nu dus met 2 fotografen te doen en hierdoor voelde hij zich soms meer een chauffeur/gids dan een medereiziger. Hahaha!!!! Ik ga straks eens even kijken wat Saphira allemaal voor foto's heeft gemaakt, ik ben erg benieuwd. Ze zag onderweg ook steeds allerlei zaken en fotografeerde dan gewoon door het raampje. Lang leve het digitale tijdperk.
Ik wilde graag naar de Landscape Arch. Dit is de grootste natuurlijke boog ter wereld en heeft een spanwijdte die groter is dan een American Footballfield. De Landscape Arch zit helemaal op het einde van de weg bij Devils Garden. Hier is een hele grote parkeerplaats die bijna helemaal vol stond. Gelukkig vonden we nog een plekje en liepen naar het informatiebord. De wandeling bleek 1,3 kilometer te zijn enkele reis, dus 2,6 kilometer in totaal. Een behoorlijke wandeling in deze warmte met de felle zon op je. Maar we gingen er toch maar aan beginnen. We namen 2 flesjes water mee. De wandeling naar de boog is erg mooi. Op zich is het een makkelijke wandeling met weinig hoogteverschillen erin. Maar in de hitte wordt alles moeilijk en Saphira had het dan ook behoorlijk lastig. Maar ze vond het wel erg mooi. Onderweg konden we ook de 'vinnen' goed zien. Het is een heel apart verschijnsel. En ook heel veel ander grillig gevormde rotsen, de één nog mooier dan de ander. En soms hadden we weer een vergezicht tussendoor. Uiteindelijk kwamen we bij de Landscape Arch aan. In één woord: PRACHTIG!
Sinds er een aantal jaar geleden een groot stuk van de boog is afgebroken, mogen er geen mensen meer naar de boog toe wandelen. Je kijkt ook hier dus weer van een afstandje. En ook hier moet er weer even goed tot je doordringen hoe groot dat ding nu eigenlijk is. Veel groter dan je denkt. En hier konden we het dus helaas niet vergelijken met mensen die erbij liepen. Het dunste punt van de boog is overigens nog maar 1,8 meter dik en ze weten dan ook niet hoe lang deze boog nog heel zal blijven. De verwachting is dat de boog op een dag instort. En dat kan ik me goed voorstellen. Ze denken trouwens ook dat dit de oudste boog in het park is. Na al dit moois te hebben gezien, begonnen we aan de terugtocht. Gelukkig hadden we nog een flesje water over en die hebben we onderweg ook goed gebruikt. Vooral Saphira kreeg voldoende te drinken en soms even wat water in haar nek. Terug bij de parkeerplaats was een kraan en dat wisten we al. Dus daar liepen we snel heen om ons even lekker nat te maken. Daar koelden we wel weer van af. Heerlijk! Na deze wandeling van bijna anderhalf uur waren we het wel zat. Althans, het gewandel. We besloten dan ook om niet meer naar de windows section te rijden. Daar zouden we namelijk weer een stukje moeten wandelen alvorens we een aantal bogen zouden zien. Het is echt heel mooi en we wilden het echt wel zien, maar het was gewoon te heet om nog een keer de auto uit te gaan voor een wandeling. Heel jammer. Dus terug naar het beginpunt: het visitor center. Daar heeft Saphira nog een pen gekocht in de winkel en we hebben nog een film gezien over Arches en over Canyonlands. Dat is een ander park hier in de buurt. Maar daar moeten we vanaf de Lodge 47 mijl voor rijden en voor Arches maar 16 mijl.
Canyonlands lijkt ons ook heel erg mooi. Maar we besloten om vandaag toch nog maar een rustdag te nemen. Morgen vertrekken we namelijk voor een lange rit naar Kanab. Het wordt wel een rit over één van de mooiste wegen van Amerika. Maar omdat we dan binnendoor moeten, gaan we er dus wel wat langer over doen. We denken in totaal zo'n 8 uur. Dus vandaag op de heerlijke plek aan de Colorado nog even rusten, leek ons een goed idee. We hebben gisteravond trouwens lekker buiten gegeten met het prachtige uitzicht op de Colorado en de rode rotsen er omheen. Super! Vanmorgen eerst ontbeten, toen gezwommen en daarna naar de paarden. We hadden een rit willen maken, maar 3½ uur is te lang voor Saphira (en voor ons waarschijnlijk ook). Maar Saphira wilde eigenlijk wel helpen met de paarden verzorgen, dus gingen we dat vragen. Ze waren net terug van een rit. Niemand van de mensen die een rit hadden gemaakt wilde helpen met het verzorgen van de paarden. Ze gingen trouwens ook niet veel doen, want daarvoor was het te warm. Maar Saphira mocht toch het paard van een mevrouw van de ranch borstelen, hij heet Mister Jones. Saphira vond het heel erg leuk. Ze kreeg ook nog een waterijsje. Vervolgens zeiden de mensen van de ranch voor de grap tegen Saphira dat ze ook wel mocht helpen met de zadels opruimen. Dat was een grap omdat deze zadels enorm zwaar zijn. Maar de man die de paarden aan het afzadelen was, wist toch nog een vrij licht en klein zadel te vinden en dat mocht Saphira dus naar binnen brengen. Vond ze ook weer helemaal geweldig. Vervolgens werden de paarden uit de kraal gelaten en naar een andere kraal gedreven. Heel erg leuk om allemaal mee te maken. We namen afscheid van de paarden en de mensen van de ranch en gingen weer terug naar het huisje. Ik heb de laatste was net opgevouwen, want ik heb vanmorgen weer alle vieze kleding gewassen. Dus dat is ook weer gedaan. Nu nog even hier genieten en morgen alweer op weg naar Kanab. De tijd gaat heel erg snel. Aan de andere kant lijkt het toch ook alweer een tijd geleden dat we zijn vertrokken. We hebben ook al zoveel gedaan en gezien. En het is allemaal even fantastisch. De Amerikanen zijn allemaal (nep)aardig en ook een beetje vreemd. Maar dat is ook wel weer om te lachen. Rusitg tafelen kennen ze hier trouwens niet. Amerikanen willen graag zo snel mogelijk hun eten hebben als ze besteld hebben. Als ze even moeten wachten, worden ze ongeduldig en zelfs een beetje boos. Dus in de restaurants gaat het meestal heel snel. Niet alleen in de 'fastfood'-restaurants, maar in alle restaurants. En als ze het toetje hebben gebracht of als je hebt gezegd dat je geen toetje wil, wordt meteen de rekening gebracht. Nu ik dit zo opschrijf, heb ik het gevoel dat ik dit al een keer eerder heb verteld. Vergeef me als dat zo is. Het blijft komisch. Vooral als we dan toch nog iets (koffie of zo) willen hebben. Hahaha!!!!
Ik ga nog even wat foto's uitzoeken en zal kijken of ik die ook nog op de site kan plaatsen. Dan hebben jullie ook weer de plaatjes bij dit verhaal en dat maakt het wel compleet.